reloj monumento
Non, home, non. Pero non quita que sexan parentes.
Este da Adreida casa máis coa Vetusta de Don Leopoldo Alas Clarín, cidade na que andaba a traballar precisamente estes días de atrás, se ben el non viste sotana, nen se namora de Regentas.
Ainda que... vaia vostede a saber...
Polo de agora a súa testa inda anda a cabalo do seu pescozo.
Madres valientes!
es increible que en estos tiempos que vivimos preocupados por, la recesión, inflaccion,.. si la bolsa sube o baja..... en fin que no digo yo no que no sea importante! Hay miles de madres que estan luchando por dar un poquito de comida o de agua a sus hijos, que cosas tiene la vida!
Tenemos que tomar conciencia que un poco mas alla de tu casa, tenemos a alguien pasandolo muy mal, perdonar que remueva las conciencias.
Hasta mañana
Aprezado IN ILLO TEMPORE, depois de darle as gracias al padre Xosé, me dice que él nunca cobró por ninhua misa, además aquí las dice y no cobra un duro, te digo más a xente que facen ofrendas algún santo y regalan algún frango, quero decer galo en castellano, que nadie pense en franco, totale que logo lo entregamos a un centro de hermanos necesitados, por iso eu me fixen un defensor a ultranza dos cregos, claro dos que son como padre Xosé.
Unha aperta.
Amigo 2525, estamos de acuerdo, hay algo que no me gusta y es que regalen "Gallos" a los curas, porque se los comen todos, espero salvar a mis personajes, pobrecitos estan mortos de medo.
Pito Moñudo a dejado de despertarme por las mañanas, solo le sale un pitido y suena como un pito de arbitro. Y o galo desnudo esta que se mexa por as pernas, pobriño. Teño que levalo a un sicologo, podia ayudarnos o Carballo que tanto sabe de estas cosas.
Unha aperta
Aprezado IN ILLO TEMPORE, depois de darle as gracias al padre Xosé, me dice que él nunca cobró por ninhua misa, además aquí las dice y no cobra un duro, te digo más a xente que facen ofrendas algún santo y regalan algún frango, quero decer galo en castellano, que nadie pense en franco, totale que logo lo entregamos a un centro de hermanos necesitados, por iso eu me fixen un defensor a ultranza dos cregos, claro dos que son como padre Xosé.
Unha aperta.
Yo me recuerdo en "Chile" mis primeros estudios los hice en un colegio de curas Italianos. Por la mañana teniamos nuestro desayuno gratis, eran mas la cosas buenas que cosas malas. Mala, que tenias que ir a misa por obligación y justificarlo el lunes por medio de un pequeño librito donde despues de misa te ponian tu sello y fecha.
Solo se pagaba la matricula y los libros (muy baratos) nada mas, y la enseñanza era fantastica.
Mis sobrinos todos estudiarón en colegios de curas y ya ven todos con ... (ver texto completo)
Amigo Manuele, totalmente de acordo, eu sahún un defensor dels, pois desde que coñecín o padre Xosé sei que algúns tiñan de facerlos santos, sin olvidarse das monxas.
Un abrazo.
Bueno creo que esta misión en plan de humor tiene su verdad, pero aun asi, nadie sabe lo que son los nietos. Se les quiere tanto que ayudan a vivir mas.
Un abrazo amigo. Quien no sabe de abuelo, no sabe de bueno. Los nietos son hijos dos veces paridos.
Un saludo para todos.
El trabajo del cura: Media hora de misa, su trago de vino, comer a su hora y siesta segura. Angelitos.
Cuando una monja da un bizcocho, es que ha recibido ocho.
Amen, portaros bien hijos mios, el cielo lo teneis ganado estando en este "Infierno" de foro.
Yo me recuerdo en "Chile" mis primeros estudios los hice en un colegio de curas Italianos. Por la mañana teniamos nuestro desayuno gratis, eran mas la cosas buenas que cosas malas. Mala, que tenias que ir a misa por obligación y justificarlo el lunes por medio de un pequeño librito donde despues de misa te ponian tu sello y fecha.
Solo se pagaba la matricula y los libros (muy baratos) nada mas, y la enseñanza era fantastica.
Mis sobrinos todos estudiarón en colegios de curas y ya ven todos con ... (ver texto completo)
Yo lo unico que no me gusta de la Iglesia, es cuando hacen sus comilonas asan un gallo sin plumas. Eso si cuando te tienen en el "Gallinero" te tratan de miedo.
Amen
Muchas gracias Justicia: Por tan elocuente informe sobre lo andares de algunos magistrados. Lo único que hecho de menos es que no nos informes de lo que se cobra la iglesia por boda, por bautizo, por comunión, por entierro, por misas dedicadas etc. etc. etc.
Le recomiendo que lea "Misiones" el estado de Misiones; Argentina. Sabra que fuerón los primeros en implantar un regimen de reparto desde el mas pequeño al mas grande de los hombres del campo. Era un reparto y una ayuda al mas pobre, no solo eso se encargarón de mejorar la sanidad, la economia, y por ser tan justos y buenos, el Rey de España los mando a freir esparragos.
La Iglesia tendria que cobrar por las grandes cosas que hace y a la vez pagar por las injusticias que cometio. Lea sobre la Iglesia ... (ver texto completo)
Muchas gracias Justicia: Por tan elocuente informe sobre lo andares de algunos magistrados. Lo único que hecho de menos es que no nos informes de lo que se cobra la iglesia por boda, por bautizo, por comunión, por entierro, por misas dedicadas etc. etc. etc.
Yo te contesto: Cuanto tendria que cobrar la Iglesia por lo aportado en Africa, cuanto tendria que cobrar por los niños desanparados, cuanto tendria que cobra por atender los leprosarios en Africa, no menciono mas que te aburririas.
Fijate mas en las buenas obras y deja de hacer politica hasta con los enfermos.
Si no fuera por la Iglesia, cuanto se vendria abajo.
Holofernes da Adreida non se chama así. Pero existe. É un home de Lubián, traballador, aforrador e vividor da súa vida, moi conocido en toda a contorna, sobre todo por non tér papas na boca.
Sendo el casi un cativo, alá polos derradeiros anos setenta do século pasado, foi o padriño dun sobriño en Verín. Como el inda non ganaba cartos dabondo, foi o seu propio pai --avó do bautizando-- quen lle meteu mil pesos daquela no peto para poder exercer de padriño tamén na sancristía.
Ao ver as cinco mil "pelas" na man, dixo para el:
--Carallo, mira por onde isto de ser padriño vai permitirme botar unha cana ó aire coas sobras.
Rematada a cerimonia bautismal na eirexa de Verín, o padriño entrou na sancristía acariñando coas xemas dos dedos no seu peto aquel bendito billete, pensando luxuriosamente na volta, unha vez pagado o sacramento do afillado.
--Ave María Purísima.
--Sin pecado concebida. Entra, hijo, entra.
--Que venía a preguntar cuánto es lo del bautizo.
--Mira hijo. Lo del bautizo..., --falou sacando pola cachola aquela impoluta alba-- ya ves cómo está la casa del Señor, con goteras en el tejado,... Son muchas las necesidades de la Iglesia. Son cinco mil pesetas, hijo.
Holofernes agarrou con forza dentro do peto aquel xa ventureiro billete, dubidou un intre, e levantando a testa cara ao tellado da sancristía, falou deste xeito:
--Muchas gracias, padre. Voy a por el dinero. Espere un momento, que ahora se lo traigo.
E saíu por aquela porta da sancristía primeiro e polo pórtico da eirexa despois, encamiñándose a bó paso cara o restaurante do convite, sen soltar nin un segundiño do puño aqueles mil duriños.

No baquete da comunión do afillado, oito ou nove anos despois, co crego de Lubián na mesa da casa, a conversa andou deiquí para alá, ata que a avoa de Verín do cativo, lembrouse de súpeto de algo esquecido, dirixíndose ao consogro:
--Ai, mire, consogro, agora que dou tino. ¿E logo vostede non pagara o bautizo do neno en Verín?
--Paguei. Levou Holofernes cartos dabondo para pagar... ¿Ou non o pagaches?
--Paguei. --afirmou o padriño-- Mil duros custou a broma.
--Pois o señor cura xa mo ten pedido a min ducias de veces..., como se non o cobrara daquela --dixo a coitada da avoíña.
--Carallo. Pois eu ben que lle paguei na sancristía. Mil pesos. Ata adiviñou os cartos que me deras.
-- ¿Seguro?
E cando Holofernes xa quería empezar a tatexar, pensando en tér que regurxitar aquelas dúas caniñas tan ben botadas perto da vila de Verín, foi Don Anxo quen rematou tan desagradable conversa:
--Los curas a veces tenemos muy mala memoria, y más si no apuntamos las cosas. Si el chico dice que pagó el bautizo, es que pagó el bautizo.
Amén. ... (ver texto completo)
Muchas gracias Justicia: Por tan elocuente informe sobre lo andares de algunos magistrados. Lo único que hecho de menos es que no nos informes de lo que se cobra la iglesia por boda, por bautizo, por comunión, por entierro, por misas dedicadas etc. etc. etc.
Sinor ocarballo, eu nahún digo ca Xusta nahún teña razahún, que en iste caso que a téin de sobrás coñecida, más nahún queira confundir unha coisa coa outra, según o padre Xosé,él nunca cobrou nada por iso, además coa igrexa nunca debemos topar, mira donde o sinor se fixa.
Unha aperta.
Yo tampoco quería meterme en esta polémica, pero, quería encontrar respuestas a estas preguntas. ¿Qué más hace falta para que dimita Carlos Dívar o para que el Gobierno lo saque de una vez de su sillón? ¿Un eclipse? ¿Una aparición mariana? ¿Un país europeo con cultura de la responsabilidad y donde los políticos y altos funcionarios del Estado sean conscientes que el dinero de los contribuyentes es de las cosas más sagradas que hay? Cada nuevo detalle que conocemos de lo que considera un gasto oficial ... (ver texto completo)
Muchas gracias Justicia: Por tan elocuente informe sobre lo andares de algunos magistrados. Lo único que hecho de menos es que no nos informes de lo que se cobra la iglesia por boda, por bautizo, por comunión, por entierro, por misas dedicadas etc. etc. etc.
Yo tampoco quería meterme en esta polémica, pero, quería encontrar respuestas a estas preguntas. ¿Qué más hace falta para que dimita Carlos Dívar o para que el Gobierno lo saque de una vez de su sillón? ¿Un eclipse? ¿Una aparición mariana? ¿Un país europeo con cultura de la responsabilidad y donde los políticos y altos funcionarios del Estado sean conscientes que el dinero de los contribuyentes es de las cosas más sagradas que hay? Cada nuevo detalle que conocemos de lo que considera un gasto oficial el máximo responsable de la justicia en España provoca aún más ganas de emigrar. Érase una vez un presidente de Tribunal Supremo tan trabajador que tenía cenas de trabajo hasta la noche de los Reyes Magos. Y eso que cenaba solo. Érase un Consejo General del Poder Judicial tan generoso que pagaba cinco días de vacaciones en Marbella al jefe por un acto de unas horas. Y eso que el hotel le pillaba a 200 kilómetros de su apretada agenda. Érase un ministro de Justicia tan cumplidor que, después de estas revelaciones –y alguna más que saldrá–, hoy nos seguirá diciendo que da igual, que ya lo siente, que “Dívar sale reforzado” y que si el pueblo no tiene pan, que coma pasteles.

¿Se conjuga el verbo dimitir en castellano? ¿Seguro? ¿También en primera persona?

Lo de menos es con quién compartía mantel Carlos Dívar durante estas 24 cenas para dos personas que nos cargó a la cuenta de todos los españoles (salvo la cuenta de aquellos defraudadores en los que tanto confía el Gobierno y que se beneficiarán de la amnistía fiscal). Es evidente que las cenas y los fines de semana caribeños de Dívar en Puerto Banús fueron un gasto personal. Si no lo fuese, el presidente del Supremo lo hubiese explicado ya. La transparencia en el gasto público consiste en eso: si no lo puedes contar, será que no debiste hacerlo.

Todo Madrid y parte del extranjero saben ya con quién viajaba durante sus largos fines de semana para dos. A mí su vida privada me importa un Dívar, siempre que sus gastos privados se los pague él, que para eso el presidente del Supremo disfruta del segundo sueldo público más alto del país, solo por detrás del que tiene estipulado el rey. Es tan obvio y tan sencillo de explicar que sorprendería que el Gobierno pueda aguantar esta situación durante muchos días más, como si no hubiese un dinosaurio en el salón que se está meando en la sopera, que se está comiendo las cortinas, que daña más a la convivencia, al Estado y a la imagen exterior del país que mil pitadas con pedorreta al sagrado himno nacional.
Para colmo, acabo de leer que el Gobierno se niega a que Dívar comparezca en el Parlamento para dar explicaciones sobre sus injustificados gastos.
¡Menos mal que hay transparencia! ... (ver texto completo)