Esta tarde pasé en una vieja ciudad por delante de un viejo edificio con un escaparate lleno de perolas vacías, moldes de roscón, trozos de arneses, neumáticos para hielo, marcos para fotos sin foto, pantallas para lámparas sin lámpara y otros desechos, sombra y telarañas.
En el cristal, sin embargo, inesperada y felizmente, me veo a mí mismo en colores más vivos que los trastos expuestos y, ante mi sorpresa, andando en una actitud semiencorvada.
Eché los hombros hacia atrás, saqué pecho como les ... (ver texto completo)
Amigo Romerales: Después del consejo de la meda/pirámide, ahora veo que te ha salido, permíteme que haga una reflexión sobre este correo.

El cristal te ha jugado una mala pasada. Ya sabes que:
En este mundo traidor,
nada es verdad ni mentira.
Todo depende del color
de cristal con que se mira.

En este caso, si te hubieses girado 90º, te hubieses visto de frente (como hay que mirar la vida, y al enemigo) y hubiese desaparecido esa semicovadura al momento.
... (ver texto completo)
Bueno, bueno. Creo que por aqueles tempos estaba no Cerro Muriano, de Capitán, o meu cuñado Gabriel Castilla Bosch. E penso que tamén estaba Nicolás Puertas del Mercado

Mira, no foro de a Gudiña, deixei unha reflexión respecto o dia dos difuntos. Os tempos cambian, o menos pra os que volvemos despois de 47 anos.

Si volves a ver a Roberto Rivero, pregúntalle, que seguro que conocía a Lisardo Nieves, anduvo por Ferrol, que foi párroco da Gudiña antes de ser Castrense, ou a Pablo de Pobla de Trives, ... (ver texto completo)
Gracias amigo Camba: Por a invitación que lle fixeches a Luis, (Luisito) pros amigos seus da infancia entre os que xa el no seo escrito me incluio a min, que me lembro de montons de travesuras que faciámos de pequenos.
Luis gran amigo e gran profesional no seo traballo.
Unha grande aperta amigo Camba.
Bueno, pues ya he aparecido. Ante todo presentarme, mi nombre es Luis, y aunque no soy de Barxa sí lo era mi abuela materna. A ella casi no la conocí pues falleció cuando yo era muy pequeño, pero años después allá por los setentas, comencé a veranear en el pueblo con mi tía-abuela Rita. No puedo sino recordar con agrado aquellos veranos de calor, tardes de pesca en A Fervenza, paseos por el río, por A Ladeira, a veces hasta La Veiga, hasta el "marco" con Portugal... qué se yo. Lógicamente y teniendo ... (ver texto completo)
Bienvenido Luis: Ayer te he mandado un correo, en el que te pedía con apremio que te pusieses en contacto conmigo, para hablar de lo que te iba a mandar, ya que el domingo me voy para Madrid, y posiblemente no vuelva hasta Febrero.

Si no te ha llegado, es porque tenía una duda deque la s de snip... fuese mayúscula o mimúscula.

Un abrazo y estamos en contacto.
Bueno, bueno. Creo que por aqueles tempos estaba no Cerro Muriano, de Capitán, o meu cuñado Gabriel Castilla Bosch. E penso que tamén estaba Nicolás Puertas del Mercado

Mira, no foro de a Gudiña, deixei unha reflexión respecto o dia dos difuntos. Os tempos cambian, o menos pra os que volvemos despois de 47 anos.

Si volves a ver a Roberto Rivero, pregúntalle, que seguro que conocía a Lisardo Nieves, anduvo por Ferrol, que foi párroco da Gudiña antes de ser Castrense, ou a Pablo de Pobla de Trives, ... (ver texto completo)
Bueno, pues ya he aparecido. Ante todo presentarme, mi nombre es Luis, y aunque no soy de Barxa sí lo era mi abuela materna. A ella casi no la conocí pues falleció cuando yo era muy pequeño, pero años después allá por los setentas, comencé a veranear en el pueblo con mi tía-abuela Rita. No puedo sino recordar con agrado aquellos veranos de calor, tardes de pesca en A Fervenza, paseos por el río, por A Ladeira, a veces hasta La Veiga, hasta el "marco" con Portugal... qué se yo. Lógicamente y teniendo ... (ver texto completo)
Gracias, Zé, por tus bellas palabras.
Oye, ¿no te parece que el último verso, ése que "fica" un poco apartado, no desentona un poco en el poema?
Aprezada ex, teñes razahún, pois o último verso desentona, más é verdade, que tia más cojunuda, colleo no bon sentido da párabola.
Un abrazo.
Conmovedora a vosa historia. Nesta vida as cousas non son como empezan, son como acaban.

A Rosaura tiña a outra noite a mesa posta para a cea e esperaba polo Rosendo.
Xa lle estaba tardando e empezáballe a proer o picor do mosqueo. Colle o teléfono e chamao.
-Onde estás, nos veis a hora que é? –pregúntalle un chisco alterada.
- Bueno -contestalle o Rosendo inchando o peito -acórdaste desa xoiería nova que abriron fai pouco, onde vimos o outro día aquel anel que tanto che gustou...?
-Siii... ... (ver texto completo)
Munto bon Gel, ahí, ahí istá a incunfundible Gel, sempre me faces reir, claro a Rosaura tiña o sentemento na posible xoia que le ia a levar o seu marido.
Unha aperta.
Esta tarde pasé en una vieja ciudad por delante de un viejo edificio con un escaparate lleno de perolas vacías, moldes de roscón, trozos de arneses, neumáticos para hielo, marcos para fotos sin foto, pantallas para lámparas sin lámpara y otros desechos, sombra y telarañas.
En el cristal, sin embargo, inesperada y felizmente, me veo a mí mismo en colores más vivos que los trastos expuestos y, ante mi sorpresa, andando en una actitud semiencorvada.
Eché los hombros hacia atrás, saqué pecho como les ... (ver texto completo)
O Pita, Pitiña, Pita, más como me fixeste emocionar, que tempos pra tornar a recordar, ahora que pasarin os anos tahún rapidos, como nos cambiaron los tempos, tú a estudiar y eu sempre a traballar, más mira por donde nos tornamos a encontrar, haber se pro brahún facemos unha xuntanza donde istemos tudos, tudas y algún que se agregue aunque sexa perigrino, quero decer dos que facen o camiño do sinor Santiago.

Unha aperta.
Conmovedora a vosa historia. Nesta vida as cousas non son como empezan, son como acaban.

A Rosaura tiña a outra noite a mesa posta para a cea e esperaba polo Rosendo.
Xa lle estaba tardando e empezáballe a proer o picor do mosqueo. Colle o teléfono e chamao.
-Onde estás, nos veis a hora que é? –pregúntalle un chisco alterada.
- Bueno -contestalle o Rosendo inchando o peito -acórdaste desa xoiería nova que abriron fai pouco, onde vimos o outro día aquel anel que tanto che gustou...?
-Siii... ... (ver texto completo)
Gracias, Zé, por tus bellas palabras.
Oye, ¿no te parece que el último verso, ése que "fica" un poco apartado, no desentona un poco en el poema?
Miña santa Pita Moñuda,
¿Con quén te hei de comparare?
Como ti non vin ningunha
nin na terra nin no mare.

Coma ti Santa bendita
tan garrida e tan preciosa,
nin brilou ningunha estrela,
nin se abren ningunha rosa.
... (ver texto completo)
El Zé das Carvalhas y yo fuimos a la misma escuela mixta cuando niños muy pequeños, si bien él probablemente fue muy poco, porque sus padres lo necesitaban en casa para ir con el ganado.
Cuando yo tenía 7 años, mi madre se casó con un guardia de Lubián, y entonces dejé la escuela de Moimenta, y tuve que aprender el español en la Escuela de Niñas de Lubián, con Doña Petronila. A los 11 años ingresé interna en un Colegio de Monjas en Zamora.
Un verano de aquellos en Lubián, siendo yo una chiquilla ... (ver texto completo)
O Pita, Pitiña, Pita, más como me fixeste emocionar, que tempos pra tornar a recordar, ahora que pasarin os anos tahún rapidos, como nos cambiaron los tempos, tú a estudiar y eu sempre a traballar, más mira por donde nos tornamos a encontrar, haber se pro brahún facemos unha xuntanza donde istemos tudos, tudas y algún que se agregue aunque sexa perigrino, quero decer dos que facen o camiño do sinor Santiago.

Unha aperta.
El Zé das Carvalhas y yo fuimos a la misma escuela mixta cuando niños muy pequeños, si bien él probablemente fue muy poco, porque sus padres lo necesitaban en casa para ir con el ganado.
Cuando yo tenía 7 años, mi madre se casó con un guardia de Lubián, y entonces dejé la escuela de Moimenta, y tuve que aprender el español en la Escuela de Niñas de Lubián, con Doña Petronila. A los 11 años ingresé interna en un Colegio de Monjas en Zamora.
Un verano de aquellos en Lubián, siendo yo una chiquilla ... (ver texto completo)
Barxés, esta poesía é puro sentimento. Este 25 ten muto talento. Seguro que ainda lembra a cara que puso a Sra. Pita cando lle dixo "cariña de rosa". Apertas.
Gracias, devólvote os saludos e disculpa por confundirte aquel día con teu irmao, é decir, tú eres aquel que non eras, ja, ja, qué lío, pero foi gracioso.
Conozco ben a todos os que nombras, excepto a ese Darío, nin sabía que había un Darío no Pereiro, nin ese mote de Pexeto tampouco me sona de nada. A ver se outros foreros o conocen.
En cuanto os fillos do meu veciño Larocas, direite que un vive en Aranjuez, é autor de mutas das fotos deste foro e de outros o alrededor, firma como A. Martínez. ... (ver texto completo)
Dario es hermano de Maruja (del Enrique) la casa del fondo del pueblo, esta en Francia desde hace muchos años. Hace mucho tiempo que no viene por el pruebo, por eso tu Teresa no lo recordarás. Un saludo a todos.
Gracias, devólvote os saludos e disculpa por confundirte aquel día con teu irmao, é decir, tú eres aquel que non eras, ja, ja, qué lío, pero foi gracioso.
Conozco ben a todos os que nombras, excepto a ese Darío, nin sabía que había un Darío no Pereiro, nin ese mote de Pexeto tampouco me sona de nada. A ver se outros foreros o conocen.
En cuanto os fillos do meu veciño Larocas, direite que un vive en Aranjuez, é autor de mutas das fotos deste foro e de outros o alrededor, firma como A. Martínez. ... (ver texto completo)
candil o bernardo do larocas deixou 4 fillos non 5, en cuanto o dario si eu conocia o hirmau da maruja do enrrique k estaba en francia supoño k inda vive estaban 3 hirmaus en francia a toña o dario e manolo supoño k debe ser ese encluso decian k era o pai da filla da miña prima a filla do gervasio, unha aperta.