Tes toda a razón do mundo amigo Lobonocortello, dito esto teño que lembrarte que seguro que o sabes é o millor telo esquencido, que segun di o presidente da (RAG) Real Academia Galega. Grande escritor, colunista, e catedratico profesor Xosé Luis Mendez Ferrin, o galego mais enxebre e mais puro non é o costeiro das Rias Baixas ou altas senon o do interior, sobor de todo o da zoa oriental, esto e o das Portelas Bierzo ou Vegadeo.
Desto quen esta muy posto e o Grande Inda Cho Sei que emprega palabras ... (ver texto completo)
Xosé, xa intentei animar a xente de O Pereiro a contar anécdotas e historias da nosa xente. Estou segura que todos temos vivencias personais mais as oídas ós nosos vellos que serían merecentes de ser contadas neste foro, pero a xente non se anima. Eu vou facendo o que podo de cando en vez, tamén nos foros veciños.
En canto ó galego, o mérito é usalo cada cual como saiba, si o escribimos como sabemos e podemos, con faltas ou sin elas, estamos a facerlle honor a nosa lingua, que o fin é do que se ... (ver texto completo)
Gel, douche toda a razon con respeto a nosa lingua, temos que mantela viva. De todas formas creo que a xuventude de oxe esta educada na labor. Nos meus tempos, falar galego era algo prohibido, era cousa de aldea. De todas formas habia casos especiales. Recordo que cando estudiaba o Bachiller, en un examen de Literatura no Instituto de Pontevedra, un chaval fixo todo o examen en galego, e cosechou un Sobresaliente. O examinador era Filgueira Valverde, famoso escritor e Academico da Real Academia Galega. ... (ver texto completo)
Gel, por curiosidad, he leido tus mensajes en el Foro de Lubian, y me he divertido mucho con tus historias. ¿porqué no se hace algo así en O Pereiro? Creo que un pueblo así debe tener un amplio anecdotario de personajes y hechos ¿no? Animo y a ver si lo inicias. Te prometo que te seguiré la corriente. Un saludo. Xose. (Despues de ver lo bien que te manejas con el gallego, me invade un cierto pudor mal escribirlo yo)
Xosé, xa intentei animar a xente de O Pereiro a contar anécdotas e historias da nosa xente. Estou segura que todos temos vivencias personais mais as oídas ós nosos vellos que serían merecentes de ser contadas neste foro, pero a xente non se anima. Eu vou facendo o que podo de cando en vez, tamén nos foros veciños.
En canto ó galego, o mérito é usalo cada cual como saiba, si o escribimos como sabemos e podemos, con faltas ou sin elas, estamos a facerlle honor a nosa lingua, que o fin é do que se ... (ver texto completo)
Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)
gel tu si q sabes os demais parece q non viviron esta epoca a pili e mais nova, como tu ven dices os rapazes non saliamos do forno, uha aperta.
y si pasas por el pueblo no dudes en preguntar por los barja, sobre todo en verano yo soy nieto de josefa barja asenjo y eran mariquita, ne y corvina y ahora mismo estamos reconstruyendo la casa familiar q se estaba hundiendo
Si algun dia paso por el pueblo seguro que preguntare por los Barja no lo dudes, estare encantado de conocerlos. Un abrazo.
Gel, por curiosidad, he leido tus mensajes en el Foro de Lubian, y me he divertido mucho con tus historias. ¿porqué no se hace algo así en O Pereiro? Creo que un pueblo así debe tener un amplio anecdotario de personajes y hechos ¿no? Animo y a ver si lo inicias. Te prometo que te seguiré la corriente. Un saludo. Xose. (Despues de ver lo bien que te manejas con el gallego, me invade un cierto pudor mal escribirlo yo)
Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)
GEL este verano tendras q enseñarnos a hacerlas...
Gel, perdoname por non haberche contestado mais ou menos en galego. Pero nesta terra donde estou o galego falámolo pouquiño, e non podo praticalo por falta de contertulios. Na miña casa o único galego son eu, asi que no hay nada que facer. Ainda que o meu sogro era galego de Betanzos, casou aqui e non enseñou a muller e as fillas a falar a lingua de Rosalia. Teño unha filla casada en Pontevedra, pero non esta moy pola labor. Os dous netos que teño, o aprenden no colexio. Asi que eu a falta de praticalo ... (ver texto completo)
Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)
Gracias por la aclaración Gel. Desconozco lo que eran las "bicas", ya que parece ser un producto típico de Orense. Recurrí al diccionario gallego y lo define con dos acepciones: "Pan baixo que se cocia a porta do forno ou na lareira entre as brasas, adoito de fariña milla e sen fermento" y "Torta de fariña, ovos, azucre, manteiga, etc.". Me incliné por la segunda, pensando que seria un postre. Ya veo que tiene una tercera opción, que el diccionario desconoce. Repito, gracias por la aclaración, cada ... (ver texto completo)
Eramos poucos e... Agora vai Teresa e fala tamén das "bicas" (doce típico de Ourense), para rematar co postre. ¡Vale! e agora a votar a sesta ¿non?. Porque despois das empanadas, o viño, e o postre, xa me diredes. ¡Que maliños sodes! ¿Non vos da pena esta alma cándida que de lonxe que está, non cheira nadiña? Biquiños. Xose.
Aclaración: as bicas ás que se refiere Teresa nos son os típicos doces da provincia de Ourense, son outras bicas de masa de pan aplastada delgadiña que se metían no forno máis ben para tantear a temperatura e comprobar si estaba ben roxo antes de meter o pan. Estas bicas recién sacadas do formo, quentiñas e, como ben dice Teresa, con mel, ou con aceite e azúcar eran unha delicia. Os rapaces o día de cocer non marchabamos do forno hasta que salira a bica e nos deran a proba. Esto forma parte da historia ... (ver texto completo)
Eramos poucos e... Agora vai Teresa e fala tamén das "bicas" (doce típico de Ourense), para rematar co postre. ¡Vale! e agora a votar a sesta ¿non?. Porque despois das empanadas, o viño, e o postre, xa me diredes. ¡Que maliños sodes! ¿Non vos da pena esta alma cándida que de lonxe que está, non cheira nadiña? Biquiños. Xose.
Que golosos sodes eu de dieta e vos xa pensando en comer pero asta o veran faremos unha excecion. un saudo xa vexo que o galego cada vez mellor.
pili non solo as enpandas tamen as vicas recien feitas con un pouco de mel estaban pa chuparse os dedos, nese forno e donde vivia a sofia, un biquiño muy forte.
Eramos poucos e... Agora vai Teresa e fala tamén das "bicas" (doce típico de Ourense), para rematar co postre. ¡Vale! e agora a votar a sesta ¿non?. Porque despois das empanadas, o viño, e o postre, xa me diredes. ¡Que maliños sodes! ¿Non vos da pena esta alma cándida que de lonxe que está, non cheira nadiña? Biquiños. Xose.
Muchas gracias por todo, el pueblo parece bonito si, tambien me gusta el paisaje estuve ojeando las fotos, quizas algun dia me pase por alli, de todas formas si alguna vez quiero saber algo del pueblo no dudare en tener encuenta tu ofrecimiento. Saludos.
y si pasas por el pueblo no dudes en preguntar por los barja, sobre todo en verano yo soy nieto de josefa barja asenjo y eran mariquita, ne y corvina y ahora mismo estamos reconstruyendo la casa familiar q se estaba hundiendo
De todos modos si algun algo que quieras saber de Pereiro y que yo te pueda contar, no dudes en preguntar. En Faceboob hay una pagina tambien de Pereiro por si quieres verla. En el pueblo queda muy poca gente, la mayoria estamos fuera, pero seguimos teniendo contacto, yo por ejemplo alli tengo una hermana, y mi padre murio hace un año a los 87 años, vivio toda su vida alli. Es un pueblo muy bonito, sobretodo en verano, ya que en invierno hace mucho frio. Cualquier cosa que quieras sabes me lo preguntas. ... (ver texto completo)
Muchas gracias por todo, el pueblo parece bonito si, tambien me gusta el paisaje estuve ojeando las fotos, quizas algun dia me pase por alli, de todas formas si alguna vez quiero saber algo del pueblo no dudare en tener encuenta tu ofrecimiento. Saludos.
hola lito y mikel me alegro q la casa balla viento en popa, a por cierto as visto a mi tia maruja, a mi aun me quedan dos meses y unos dias para ir enpiezo vacaciones el 18 de jilio pero a galicia solo ire una semanita, bueno menos es nada, ablando de enpanada se me a hecho la voca agua, un abrazo.
la verdad es que el texto anterior estaba con un poco de mala leche... pues se q a l@s galle@s el tema de la comida del terruño os priva bueno tb a los vascos... pero es verdad q no es lo mismo la empanada de las frieiras con las qu venden por aqui aunque esten preparadas por galleg@s y claro las del horno no llegue a conocerlas... de todas formas si coincidimos en agosto me apunto a recibir un curso de preparacion de empanadas, la receta del caldo... venga q todavia queda empanada para mañana un ... (ver texto completo)