Como ben din O Candil mais Teresa a imaxinación infantil é moi grande. Pero daquela, por moi medosas que foramos, ó ver a alguén ou ó chegar a casa o medo disipábase como por arte de maxia. Ó medrar, aqueles medos desaparecen pero dan lugar a outros de máis calibre que non se quitan de modo tan sinxelo. Eu escoitei fai pouco un comentario dunha desas persoas entendidas, que dixo que o país está ó borde do abismo, pero que a partir do día vinte daremos todos un paso adiante...
Hai que ver que mediño tiñan estas rapazas. Seguro que hoxe en dia, non teñen tanto ¿verdad miñas reinas?. Un biquiño para as duas. Xose. (De cando en vez ata escribo en galego).
hola claro k todos tiñamos medo co k se falaba nos fiadeiros eu se tiña k salir a calle de noite e pasaba por algun cruce de camiños eu sola corria como ua chispa porque decian k ali xuntabanse as bruxas yas animas e mais na nosa casa habia ua tranpilla pa baixar a cuadra eu esa abitacion non dormia sola co medo k tiña k entrara alguien xa te podes igmaginar k medo, un abrazo.
Gel, parecido a esto tuyo me pasó a mí pero en la Zapagueda, cuando bajaba de la Carretera de Arriba al Pereiro de Abajo para ir a la catequesis de Primera Comunión, que me la daba mi querida Petita. También recuerdo como si fuese ahora el miedo que me daba cruzar las leiras de centeno de la Zapagueda, el camino era muy estrechito, yo era muy pequeñita y las espigas subían por encima de mi cabeza con lo cual, cuando yo entraba en ese camino sólo veía espigas y más espigas a ambos lados, pero no veía ... (ver texto completo)
Hai que ver que mediño tiñan estas rapazas. Seguro que hoxe en dia, non teñen tanto ¿verdad miñas reinas?. Un biquiño para as duas. Xose. (De cando en vez ata escribo en galego).
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
Gel, parecido a esto tuyo me pasó a mí pero en la Zapagueda, cuando bajaba de la Carretera de Arriba al Pereiro de Abajo para ir a la catequesis de Primera Comunión, que me la daba mi querida Petita. También recuerdo como si fuese ahora el miedo que me daba cruzar las leiras de centeno de la Zapagueda, el camino era muy estrechito, yo era muy pequeñita y las espigas subían por encima de mi cabeza con lo cual, cuando yo entraba en ese camino sólo veía espigas y más espigas a ambos lados, pero no veía ... (ver texto completo)
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
gracias gel por esas experiencias tan bonitas... ahora en el barroque queda tan poco de esas cosas tan bonitas q cuentas,,, ya no hay trigo, ni maiz ni.... gente solo quedan unos castaños y un monton de paisaje quemado en un sin sentido,, eso en el barroque.. mas abajo... ahi donde te estaban esperando tampoco queda mucho... algun coche q pasa, y un par de vecinos, q van a dar de comer al perro o a las gallinas y de vez en cuando algun peregrino que al saludo de buen camino se para a tomar un cafe.. ... (ver texto completo)
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
Estupendo tu relato Gel. Es un placer leerte. Sigue así para amenizar este foro que ultimamente esta bastante apagado. Un abrazo. Jose.
Como non pondes fotos novas, estiven repasando as vellas.. O mirar esta do barroque, aflóranme mutos recordos deste camiño tantas veces andado cando inda regañaban os corollos de pedra no chan, hoxe enterrados debaixo desa capa escura de progreso chamada asfalto.
Vouvos a contar algo que me pasou de pequena, cando tiña uns sete ou oito anos.
Eu acordo o buzón do correo en tres ou catro sitios no pobo. Un deles foi colgado na parede da casa do carteiro, por aquel entonces o tío Alejandro (d. e. ... (ver texto completo)
un besote pili
pili k visitando a nosa virgenciña e tamen os nosos seres queridos falando de magostos xa non e o mismo k antes cuando eu hera pequena faciamolo tada a jubentud no monte e pasabamos genial ahara non e o mismo, un biko.
PELOTA.... q te conozco aunque sea de foto.. y deseando conocer a mas gente--conozco a candil a pura... a pili y a teresa aunque no les pongo cara les vi un momento en mezquita en un mal momento para ellas.. lo de escribir pues es un poco darle vida al pueblo aunque sea virtual... porque real en este momento debe estar bajo minimos.. Bueno despues del rollo acabamos de quedarnos solos en el caserio han estado manel, carmen (nela) y claro lito con hijos y nietos.. hemos --- he cocinado un cocido gallego ... (ver texto completo)
Maykel tu como siempre dando envidia a los foreros, yo tambien e comido castañas del pereiro y que buenas estan son mas sabrosas que las de esta zona y lo del tixolo es como las haciamos de pequeños que tiempos aquellos bueno un abrazo.
un besote pili
Por supuesto que soy el de que mas tiempo dispone para escribir en el foro (cuando mi nieta me deja el ordenador). Pero lo que traté de decirle a Mikel, es que la gente no se anima a contarnos algo. Reconozco que después de un día de trabajo, no está uno para historias, pero en fin siempre hay un minutillo, para contar alguna cosilla que sirva para demostrar que la parroquia está viva. Así que ánimo queridos foreros, y que no seamos los "forasteros", los que animemos el cotarro. Ah ¡y yo también ... (ver texto completo)
PELOTA.... q te conozco aunque sea de foto.. y deseando conocer a mas gente--conozco a candil a pura... a pili y a teresa aunque no les pongo cara les vi un momento en mezquita en un mal momento para ellas.. lo de escribir pues es un poco darle vida al pueblo aunque sea virtual... porque real en este momento debe estar bajo minimos.. Bueno despues del rollo acabamos de quedarnos solos en el caserio han estado manel, carmen (nela) y claro lito con hijos y nietos.. hemos --- he cocinado un cocido gallego ... (ver texto completo)
no es por nada pero Jose que tu eres el que mas tiempo te sobra para deleitarnos con vuestra escritura aunque Maykel no tenga tanto tiempo pero bueno tu de abuelo te llegara pero ojala sigais escribiendo muchas veces yo estoy encantada de leeros seguir asi. AMIGOS.
Por supuesto que soy el de que mas tiempo dispone para escribir en el foro (cuando mi nieta me deja el ordenador). Pero lo que traté de decirle a Mikel, es que la gente no se anima a contarnos algo. Reconozco que después de un día de trabajo, no está uno para historias, pero en fin siempre hay un minutillo, para contar alguna cosilla que sirva para demostrar que la parroquia está viva. Así que ánimo queridos foreros, y que no seamos los "forasteros", los que animemos el cotarro. Ah ¡y yo también ... (ver texto completo)
bueno fillo da carmen no me hace ninguna gracia estar sobrado en la pagina do pereiro pero lo q quiero colgar aqui es q hay mucha gente do pereiro q lee la pagina,, yo les invito... ¿exijo? q entren en la pagina para hacer pueblo aunque sea desde fuera... bueno y para terminar estoy muy orgulloso de conocer hace yaaaa 30 años a la gente del pereiro... y sobre todo a esta gentiña tan maravillosa xefa. mariquita, ne, ia,, corvina,, pilar.. todos ya en loreto y ahora a nino.. begoña... y a toda esa ... (ver texto completo)
hola a todos mikel tienes razon hay mucha gente k leyen el foro y no se animan a escribir algo desde luego gente k esta en pereiro no hay nadie todos somos de los k estamos fuera haber si se animan, un abrazo.
¿Te has fijado Mikel que tu y yo encabezamos la lista de los mas mensajistas? En la clasificación general vamos "sobraos" (que se dice ahora). Vamos, que parece que el foro es nuestro. En fin, a ver si esta "xente" se anima y escribe más. Un abrazo campeón. Xosé.
no es por nada pero Jose que tu eres el que mas tiempo te sobra para deleitarnos con vuestra escritura aunque Maykel no tenga tanto tiempo pero bueno tu de abuelo te llegara pero ojala sigais escribiendo muchas veces yo estoy encantada de leeros seguir asi. AMIGOS.
¿Te has fijado Mikel que tu y yo encabezamos la lista de los mas mensajistas? En la clasificación general vamos "sobraos" (que se dice ahora). Vamos, que parece que el foro es nuestro. En fin, a ver si esta "xente" se anima y escribe más. Un abrazo campeón. Xosé.
bueno fillo da carmen no me hace ninguna gracia estar sobrado en la pagina do pereiro pero lo q quiero colgar aqui es q hay mucha gente do pereiro q lee la pagina,, yo les invito... ¿exijo? q entren en la pagina para hacer pueblo aunque sea desde fuera... bueno y para terminar estoy muy orgulloso de conocer hace yaaaa 30 años a la gente del pereiro... y sobre todo a esta gentiña tan maravillosa xefa. mariquita, ne, ia,, corvina,, pilar.. todos ya en loreto y ahora a nino.. begoña... y a toda esa ... (ver texto completo)