Algúns ricos entérranse ó probe,
e algúns probes ó grande se enterran,
todos para distinguirse,
e hasta ó morrer ter fachenda.
¡Vanidá cánto vals antre os homes,
que hastra as portas da morte penetras!
Mas desque cán no burato.
tos iguales se quedan;
¡O polvo ó polvo se torna
e onda os vívola soberbía.

Rosalía de Castro ... (ver texto completo)
Habia un personaje en Marin muy aficionado a empinar el codo. Asi que la gente acostumbrada a sus "trompas" procuraba no hacerle mucho caso. En cierta ocasíon a altas horas de la madugada le oyeron gritar a grandes voces: ¡Acudirme, tres que me atacan, tres que matan...!. Los vecinos apenados y pensando que no era ley, atacar asi a una persona, acudieron prestos a defenderlo. Cuando llegaron al lugar se encontraron al interfecto tendido en un banco de la Alameda con una botella en la mano. Preguntado ... (ver texto completo)
Moi bo, Xosé. Cóntanos máis historias, anda. Estas do viño non teñen desperdicio. ¡E viva o bó viño, que con moderacón alegra as festas! Apertas.
gracias gel por el email de esta mañana, si antes digo q esto esta muerto antes sale el foro corriendo
no me ha dejado subir fotos.. ahora mismo currando en urgencias y entre paciente y paciente dando a la charleta un bico a tod@s
¡Qué gusto da esto, verdai Mikel! Apertas
El día 5 de noviembre de hace muchos años, era feria en Mezquita, mi padre estuvo allí y, como de costumbre, se interesó por los precios de las herramientas que, en un futuro, pudiera necesitar. A los dos ó tres días, queriendo mover una piedra utilizó una azada como palanca; al tirar con fuerza (y él tenía mucha) la rompió.
Ese mismo día por la tarde se dirge a casa del Sr. Antonio (Cacharreiro) a comprar otra, ya que es tiempo de"escaldeirar" y la necesita; yo le acompañé, como casi siempre. Al ... (ver texto completo)
¿Capullos?
Te digo que "capullos" es como nos llamáis a los socialistas.
A mi no me ofende.
El día que tengamos ocasión de conocernos
llevaré como señal
un capullo rojo en el ojal.

Carallo! Ata me saíu un pareado!
Perdon por terque que correxilo"no se dice carallo, se chama pe perdon peneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.... ............... que pode ser estirado ou engurrichado.
Un saudo
Teresita, menudo golfo.
Manolo, que te parecio "Alexis" yo creo que el Barcelona acerto.
El que es una gozada es el petiso "Messi" sin palabras.
Creo que la copa de Europa vueve a las vitrinas de España. ¿Quien sera el campeón?
Pitiña, Pita, canto sabes, istás de profesora de galo, más te olvidas do teu amor de tuda vida que sahún eu, olla en vez de darme unas clases de prtugués, tú r que r con el galego. Más nahún te facen caso, istás a predicar en desierto sermon perdido, isto último istá a decermo o xefe, que tampouco sey se o entendin bein o mellor istá a decer o xamón istá malo. Falas ahí da Rosalinda isa, bon carallo levey eu con isa, o meu xefe fixome publicar aquí algún poema de ila, perdin casi tudos os amigoas, le decián comadre. Pitiña xa me dirás cuando quedamos, teño munta gana de volver a verte.
Un abrazo. ... (ver texto completo)
Inolvidable Pita, Pitiña do meu corazahún. Sino entendi mal medices que tienes que ser parami, eu nunca perdi la esperanza, ispero que assín sexa. Me dices que se me porto mellor, que me pondrás la mencionada foto. Ten cuidado con lo que dices que algún pode facer algo malo a nosa conta. Istou a recordar cando me obrigaban a confesar o padre Miguel de pequenino, decía o mencionado padre íso nahu se dice, tampouco se toca ¿Intahún como fago pra mexar? Collela con un papelito de fumar, más se euo nahu ... (ver texto completo)
¿Capullos?
Te digo que "capullos" es como nos llamáis a los socialistas.
A mi no me ofende.
El día que tengamos ocasión de conocernos
llevaré como señal
un capullo rojo en el ojal.

Carallo! Ata me saíu un pareado!
Señor da Casa do Perú: ¿Non será vostede un entusiasta do esperanto?

Aquel neno de aldea galega, cando na escola usábamos pluma, paliller e tinteiro, ao facer os exercicios de caligrafía, botou un borrón e dixo:
--Me cago no mundo, esgallóuseme a pluma!
Entón a mestra deulle unha labazada e reprendeuno:
--Eso no se dice, blasfemo. ¿Entendido?
--Sí, señorita. Me cago no mundo. Perdoe. Xa sei que non se debe decir "esgallóuseme".

Un idioma sirve para comunicarse con máis ou con menos personas. ... (ver texto completo)
Parafraseando un conto seu Sr Inda, no sei si se podera facer un frances en galego pero pode se tapar algun burato e logo decir.: "en chino". Non sei como sera a cousa no pais de Platon. ¿?
Pon algo Piño. Se non vamos Usurpar este foro con gaitas da politica e a vida e unha cousa mais bonita. Cunta algunha historia dos vellos desas que tu sabes. Sen que teñamos que ferrarche o aguillosn nas nalgas. Cordiais saudos para todos.
creo q a mi me atacan mas..... el blanco, el tinto, el clarete y hasta el vino de consagrar
"xagerao". Jose.
Señor da Casa do Perú: ¿Non será vostede un entusiasta do esperanto?

Aquel neno de aldea galega, cando na escola usábamos pluma, paliller e tinteiro, ao facer os exercicios de caligrafía, botou un borrón e dixo:
--Me cago no mundo, esgallóuseme a pluma!
Entón a mestra deulle unha labazada e reprendeuno:
--Eso no se dice, blasfemo. ¿Entendido?
--Sí, señorita. Me cago no mundo. Perdoe. Xa sei que non se debe decir "esgallóuseme".

Un idioma sirve para comunicarse con máis ou con menos personas. ... (ver texto completo)
Habia un personaje en Marin muy aficionado a empinar el codo. Asi que la gente acostumbrada a sus "trompas" procuraba no hacerle mucho caso. En cierta ocasíon a altas horas de la madugada le oyeron gritar a grandes voces: ¡Acudirme, tres que me atacan, tres que matan...!. Los vecinos apenados y pensando que no era ley, atacar asi a una persona, acudieron prestos a defenderlo. Cuando llegaron al lugar se encontraron al interfecto tendido en un banco de la Alameda con una botella en la mano. Preguntado ... (ver texto completo)
creo q a mi me atacan mas..... el blanco, el tinto, el clarete y hasta el vino de consagrar
Don Evaristo era un burgués retrógrado decadente.
Elvira, a súa muller, era unha gran señora, empalagada de aburrimento. Levaba a cara moi empolvada para cubrir a palidez, secuela de os anos pasados á sombra do seu home.
Un día calquera, sentados á mesa, don Evaristo repite por enésima vez a mesma cantiga dende hai mutos anos:
-Non hai dereito, que vivan igual ou millor ca nós, fáiseme insoportable.
Elvira colle a copa de viño, pecha os ollos e dí despois de soltar un suspiro:
- ¡Quérote tanto, ... (ver texto completo)
gracias gel por el email de esta mañana, si antes digo q esto esta muerto antes sale el foro corriendo
no me ha dejado subir fotos.. ahora mismo currando en urgencias y entre paciente y paciente dando a la charleta un bico a tod@s