O CONTO DO MUIÑO
Daquela, por eiquí, aínda non conocíamos os muiños de auga. Moíamos o centeo nunhas pedras cuncas, á man, rongando por riba con outra pedra redonda.
Un día apareceu un galego que se asombrou do atrasadiños que andábamos, a pesares do río e dos rigueiros que podíamos pór a moer, cun pouquiño de intelixencia.
O pedáneo tocou ó acordo, o galego explicou as novas tecnoloxías na asamblea, e decidiuse por unanimidade pagarlle ao galego por levantar un muiño de auga no pobo.
Rematado ... (ver texto completo)
Sr. Inda cho sei: Lo que expone, no tengo ninguna duda.
Yo solo pretendi hacer de una contestación una broma. Mis disculpas si moleste.
La verdad que se puede estar todo el dia con refranes. El ultimo este creo que le gustara. Donde no andan manos de mujer ¿Que cosa delicada puede haber?
La casa sin mujer es como una mesa sin pan.
Me gustan los dos, y nunca los había oído.
A seguir bien.
Efectivamente, o refrán que eu escutei sempre na Vilavella era como dices eiquí:

-"Vaca de Manzalvos e muller da Mezquita, quita quita".-

Nunca me explicaron o das mulleres da Mezquita (se tiña explicación), pero sí o das vacas de Manzalvos: De todos é sabido que en Manzalvos, inda que a diferencia é pequena, fai menos frio que na Vilavella.
Outra razón con mais peso é que, tendo en conta que antes se traballaba todo cas vacas, a faceira de Manzalvos era muto mais doada, mais chaira, polo ... (ver texto completo)
Esa é a explicación que me deu un día meu avó, no caso de Lubián, cando eu era cativo.
O da muller nunca mo explicaron, pero entendo que daquela, cando casi todos eran labregos, entendían que a labranza en Lubián era moito máis costosa que nas Frieiras, tanto para as vacas, como para os homes e para as mulleres.
Así é que se un labrego solteiro buscaba compañeira, unha muller da Mezquita igual non se lle afacía a unha vida inda máis dura que nas vosas chairas, sen esquecer o machismo imperante ... (ver texto completo)
Que eu oín de sempre:
- Entre Pías e Sever, ten o demo que facer.
- Os da Gudiña, cada cuatro unha sardiña.
- Os de Lubián, comen a xixa sin pan.
- Xente do Pereiro, tropa do car...
- Xente do Pereiro, tropa de Dios; arrímate a eles e serás coma nos.
- Os da Mezquita, quita, quita.

Continuará...:-)
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
Seguramente se trata dun contiño anónimo da cultura popular, tan antergo coma esta cultura da que bebemos todos nós.
Confirmado por el Jefe, el Sabado 3 de Marzo, celebramos la comida de Carnaval, para a xente da Vilavella y Familia. animaros tod@s.
un abrazo
Perdon oxe toca outro.
Ían dous compadres xuntos para unha feira e no camiño, atoparon dous galos pelexando e foron eles e colleron cada un seo galo, cortáronlle o gañote e coméronos nunha taberna que estaba preto da feira.
Chegou o tempo de cumprir co precepto e foron os dous compadres confesarse e,
o vir de confesar un dixolle ao outro: Has de saber que temos que pagar os galos que comemos ese dia na feira; pois dixome o confesor que non daba palabra de restituir, non me podia dar absolución, e eu asi llo prometín.
O outro compadre contestoulle: ¡Ti non sabes confesarte! ¡Xa verás como arranxo eu todo esto! Tocolle a vez o outro compadre e dixolleao confesor:ÍA eu e mais un compadre por un camiño e atopamos a dous pelexando, collemos os dous, levamolos xuntos e comemos con eles nunha taberna. ¿É esto e pecado?.
E cotestoulle o confesor: ¡Moi lonxe deso, esoé unha virtude! ¡Reconciliar a dous inimigos e comer con eles é moito merito?.
Saudos pra tod@s sin distinción.
O seguinte tocabos a vos. ... (ver texto completo)
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
O conto collino dun libriño diminuto, que merquei en Santiago un dia de Santiago, ten non mais de quince contos de cregos, dos cuales xa bos contei algun mais pero ainda quedan mutos, aique ir pouco a pouco.
Apertas pra tod@s.
E logo ti aínda non viche a película "Sempre Xonxa"?. A min paréceme encantadora. Ven unha escena con ese conto. E resulta que o boi da aldea levábao o crego, para máis inri. Merece a pena vela.
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
Señor Varela: Los refranes los hace la cultura popular. No usted, ni yo.

No sé por qué usted me recuerda los experimentos de Pavlov para el estudio del reflejo condicionado. ¿Cree de verdad que me estoy burlando de A Mezquita o de As Frieiras cuando expongo y razono un dicho popular?

Ahora le diré el mismo refrán, tal y como se lo escuché a alguien de El Pereiro, en un contraste con el dicho en Lubián.

"Vaca de Manzalvos e muller da Mezquita, quita, quita."
Efectivamente, o refrán que eu escutei sempre na Vilavella era como dices eiquí:

-"Vaca de Manzalvos e muller da Mezquita, quita quita".-

Nunca me explicaron o das mulleres da Mezquita (se tiña explicación), pero sí o das vacas de Manzalvos: De todos é sabido que en Manzalvos, inda que a diferencia é pequena, fai menos frio que na Vilavella.
Outra razón con mais peso é que, tendo en conta que antes se traballaba todo cas vacas, a faceira de Manzalvos era muto mais doada, mais chaira, polo ... (ver texto completo)
Varela, no te molestes por el refrán, seguramente tendrán alguna explicación lógica, y que en la mayoría de los casos no conocemos. Delo que estoy completamente seguro es de que INDA CHO SEI no quiso molestar a nadie; para estos casos hay un refrán, de siempre, y muy socorrido:

-"No hay palabra mal dicha, si no es mal interpretada"-.

Por cierto; ¿y tu nieto....?

Un abrazo.
Ballesteros: No me moleste ni mucho menos, este Sr. es correcto y yo solo pretendi hacer una contra en plan de guasa.
Referente a Jan mi nieto, en este momento exquiando en los Pirineos. La foto la quite, porque era solo para que supieseis como es ahora mismo. En el pueblo muchos lo conocierón de pequeñito y por eso puse las fotos.
Un abrazo muy fuerte
te chamarei
-Pe...-
-Val...-
-Sau...-
Señor Varela: Los refranes los hace la cultura popular. No usted, ni yo.

No sé por qué usted me recuerda los experimentos de Pavlov para el estudio del reflejo condicionado. ¿Cree de verdad que me estoy burlando de A Mezquita o de As Frieiras cuando expongo y razono un dicho popular?

Ahora le diré el mismo refrán, tal y como se lo escuché a alguien de El Pereiro, en un contraste con el dicho en Lubián.

"Vaca de Manzalvos e muller da Mezquita, quita, quita."
Sr. Inda cho sei: Lo que expone, no tengo ninguna duda.
Yo solo pretendi hacer de una contestación una broma. Mis disculpas si moleste.
La verdad que se puede estar todo el dia con refranes. El ultimo este creo que le gustara. Donde no andan manos de mujer ¿Que cosa delicada puede haber?
La casa sin mujer es como una mesa sin pan.
MULLER DE lUBIAN, QUITA QUITA, GUARDALA EN EL DESVAN.

Ruego la misma compasión, yo no soy autor de este refran. Lo mismo es de Lubian.
Varela, no te molestes por el refrán, seguramente tendrán alguna explicación lógica, y que en la mayoría de los casos no conocemos. Delo que estoy completamente seguro es de que INDA CHO SEI no quiso molestar a nadie; para estos casos hay un refrán, de siempre, y muy socorrido:

-"No hay palabra mal dicha, si no es mal interpretada"-.

Por cierto; ¿y tu nieto....?

Un abrazo.
Que si desvan, que si quita, quita, ¿Dónde carallo me tistéis a miña namorada Pita?
Unha aperta.