El hecho de que Baldrogas estuviera enterrado no era motivo suficientemente convincente como para demostrarle que estaba muerto: siempre había sido un hombre difícil de persuadir.
El testimonio de sus sentidos le obligaba a admitir que estaba realmente enterrado. Su posición --tendido boca arriba con las manos cruzadas sobre su estómago y atadas con una gasa, que rompió fácilmente, sin que se alterase la situación--, el estricto confinamiento de toda su persona, la negra oscuridad y el profundo silencio, constituían una evidencia imposible de contradecir y Baldrogas lo aceptó sin perderse en cavilaciones.
Pero... muerto, no. Sólo estaba muy enfermo, aunque, con la apatía del inválido, no se preocupó demasiado por la extraña suerte que le había correspondido.
No era un filósofo, sino simplemente una persona vulgar, dotada en aquel momento de una patológica indiferencia; el órgano que le había dado ocasión de inquietarse estaba aletargado. De modo que sin ninguna aprensión por lo que se refiriera a su futuro inmediato, se quedó dormido y todo fue paz para Baldrogas.
Pero algo se movía en la superficie. Era aquella una oscura noche de verano, rasgada por frecuentes relámpagos que iluminaban unas nubes que avanzaban por el este, preñadas de tormenta. Aquellos breves y relampagueantes fulgores proyectaban una fantasmal claridad sobre los monumentos y lápidas del camposanto.
No era una noche propicia para que una persona normal anduviera vagabundeando alrededor de un cementerio, de modo que los tres hombres que estaban allí, cavando en la tumba de Baldrogas, se sentían razonablemente seguros.
... //... ... (ver texto completo)
Muy buenos os chistes! Pablo, tocante a eso de que os mensajes van de un foro a outro de visita, fai un tempo que les gusta, será co fin de que teñamos notias entre os foros do Ayuntamiento.

Un padre le regala un coche a su hijo por su cumpleaños. Se trata de un deportivo con la estatuilla de San Cristóbal, el patrón de los conductores, va el chico por la carretera a 100 km/h, pero acelera y se pone a 120, 140, 160, 180, hasta que tiene un accidente y muere.
Sube al cielo y le dice a San Cristóbal:
Me ... (ver texto completo)
Si echas el disco de Mamma Mia en agua hirviendo,
¿cueces ABBAS?

Si multiplicas dos culos,
¿es ojo por ojo?

Si hay una tía tocándole el culo al Increible Hulk,
¿está con las manos en La Masa?

Si le doy de hostias a José Tomás y Marylin Manson … ... (ver texto completo)
No sé que carajo pasa con los mensajes... igual es de mi ordenador!.

Un saludo Angel Suarez y encantado que sigas por aquí.
Mando los chistes a Padornelo y se van al foro que le da la gana.

Para recordar la escuela.

La maestra:
-Cuando yo digo"llovía", ¿qué tiempo de verbo es?
-Mal tiempo, maestra... ... (ver texto completo)
Muy buenos os chistes! Pablo, tocante a eso de que os mensajes van de un foro a outro de visita, fai un tempo que les gusta, será co fin de que teñamos notias entre os foros do Ayuntamiento.

Un padre le regala un coche a su hijo por su cumpleaños. Se trata de un deportivo con la estatuilla de San Cristóbal, el patrón de los conductores, va el chico por la carretera a 100 km/h, pero acelera y se pone a 120, 140, 160, 180, hasta que tiene un accidente y muere.
Sube al cielo y le dice a San Cristóbal:
Me ... (ver texto completo)
No sé que carajo pasa con los mensajes... igual es de mi ordenador!.

Un saludo Angel Suarez y encantado que sigas por aquí.
Mando los chistes a Padornelo y se van al foro que le da la gana.

Para recordar la escuela.

La maestra:
-Cuando yo digo"llovía", ¿qué tiempo de verbo es?
-Mal tiempo, maestra... ... (ver texto completo)
Aunque no soy el interesado, se agradecen estas recomendaciones de o Candil y María Isabel para los que no las conocemos. Porque para mi la que hizo la Plaza la Iglesia, aparte de usurera y de "chupar la sangre"como una sanguijuela me causo más de un mal de cabeza.
Gracias, Pablo. Por si alguien lo necesita, el teléfono de "Construcciones José Luis" es el 659 98 91 75.

Un saludo a todos los y las forer@s de bien.
Piño, esa visita personal está pendiente. Este ano fumos tarde de vacacions e entre pitos e flautas voou o tempo. Pero desde ahora cando pasedes por O Pereiro estades invitados a nosa casa onde sempre seredes benvidos.
Saúdos.
Moitas gracias po la invitación, tamén che digo, que sempre que os apetezca visitarnos será un placer recibiros, no verán sí temos que facer por vernos, nos ahora, no inverno non estamos sempre no pueblo, si vimos a dar unha Volta de vez en cuando.
Cierto que esos días de vacacions pasan rápidamente, son tan cortos! Algo parecido o de aqueles enamorados cuando se cruzan no Camiño, ela coa ola de auga na cabeza, él con un arado de aqueles romanos sobre un hombro, era o mes de Mayo, pasaron o día ... (ver texto completo)
-Hijo, estudia Urología. A los Españoles se les están hinchando tanto los huevos que trabajo jamás te va a faltar.

- ¿Cómo vamos joven?
-De trabajo mal.
- ¿Hás probado en el extranjero?
-He probado en tirarme desde la Torreeiffel, pero hay cola.
Pablo tus chistes, historias, vivencias, cuentos, relatos... es lo que da impulso a este foro. Espero que nunca dejes de exponernos algo, lo que sea. Yo enntro muy a menudo y aunque no escriba, siempre leo lo que haya y por eso me sale una palabra en voz alta: GRACIAS.
-Hijo, estudia Urología. A los Españoles se les están hinchando tanto los huevos que trabajo jamás te va a faltar.

- ¿Cómo vamos joven?
-De trabajo mal.
- ¿Hás probado en el extranjero?
-He probado en tirarme desde la Torreeiffel, pero hay cola.
Gel. Non te imaginas o subidon de ánimo que me dou o leer o teu mensaxe, eu sin caer na conta! ahora que mencionas todas as virtudes que adquirimos cos anos, cierto, que chegamos a ser un diamante en bruto, así viña notando últimamente, que os fillos máis os netos me daban tanta atención.
Me alegro que pasaras a Portela para facernos unha visita, ainda que sea virtual, esperemos que algunha vez sea personalmente, este verán nos conocimos varios dos que entramos en estos foros da contorna, fai ilusión ... (ver texto completo)
Piño, esa visita personal está pendiente. Este ano fumos tarde de vacacions e entre pitos e flautas voou o tempo. Pero desde ahora cando pasedes por O Pereiro estades invitados a nosa casa onde sempre seredes benvidos.
Saúdos.
Gel. Non te imaginas o subidon de ánimo que me dou o leer o teu mensaxe, eu sin caer na conta! ahora que mencionas todas as virtudes que adquirimos cos anos, cierto, que chegamos a ser un diamante en bruto, así viña notando últimamente, que os fillos máis os netos me daban tanta atención.
Me alegro que pasaras a Portela para facernos unha visita, ainda que sea virtual, esperemos que algunha vez sea personalmente, este verán nos conocimos varios dos que entramos en estos foros da contorna, fai ilusión ... (ver texto completo)
Si, mejor silenciar los excelentes productos de ésta Tierra, (no lo papan todo) las ternerillas como quedan pocas, ya las compran sólo nacer para otras autonomías.
De chavales bien se pasaba en las ferias, rodeábamos a los señores los melones, sandias, brevas y demás chuches, esperando a poder meterle mano a algún manjar de aquellos, eran deliciosos, gustaban más que ahora, la cosa andaba más escasa, entre unos cuantos, escotábamos para comprar un melón o un sandía, era devorada en menos que canta ... (ver texto completo)
Boa pregunta, Piño. Dende a noite dos tempos andan os humanos tras da fonte milagreira da eterna xuventude, e se algún a atopou ainda non volveu para contarnos onde está agochada. Mentras tanto, este ben tan prezado abandónanos sin darnos conta, anque os máis optimistas entre nos dirán que a xuventude hai que levala dentro. Bueno, eu son da opinión que non tódolos días amañecen coa misma cor, nin o espello nos agasalla sempre comforme a educación que lle inculmanos ao largo dos anos.
Esto non quita que non sepamos apreciar os beneficios que os anos nos achegan: prata no pelo, ouro nas moas, metais nas xuntas, pedras no ril, azucre na sangue, gas natural… ... (ver texto completo)
Me refiero a los señor@s que vendían los melones.
Piño, esta foto forma parte de la estampa para la historia. Yo creo recordar que estuve dos veces en esas ferias de ganado de pequeño, y me recuerda tal como eran. Hoy no comeremos un bistes de esos ni beberemos mejor agua que la que bebían esos animales. Pero no vamos a fomentar aquí la alimentación sana de Alta Sanabría, porque iríamos en contra de los intereses de la industria farmacéutica.
Un saludo.
Si, mejor silenciar los excelentes productos de ésta Tierra, (no lo papan todo) las ternerillas como quedan pocas, ya las compran sólo nacer para otras autonomías.
De chavales bien se pasaba en las ferias, rodeábamos a los señores los melones, sandias, brevas y demás chuches, esperando a poder meterle mano a algún manjar de aquellos, eran deliciosos, gustaban más que ahora, la cosa andaba más escasa, entre unos cuantos, escotábamos para comprar un melón o un sandía, era devorada en menos que canta ... (ver texto completo)
Piño, esta foto forma parte de la estampa para la historia. Yo creo recordar que estuve dos veces en esas ferias de ganado de pequeño, y me recuerda tal como eran. Hoy no comeremos un bistes de esos ni beberemos mejor agua que la que bebían esos animales. Pero no vamos a fomentar aquí la alimentación sana de Alta Sanabría, porque iríamos en contra de los intereses de la industria farmacéutica.
Un saludo.
Aunque no soy el interesado, se agradecen estas recomendaciones de o Candil y María Isabel para los que no las conocemos. Porque para mi la que hizo la Plaza la Iglesia, aparte de usurera y de "chupar la sangre"como una sanguijuela me causo más de un mal de cabeza.