Felicidades a todos-as los que llevais el nombre de José. ¡Que seais felices!
Tambien para todos los que son papas.
Un saludo a todos.
O tío Andrés sempre foi un home de unha seriedade contrastada e profundas convinciois relixiosas, máis tiña tamén a firme convicción de que a augua sempre tiña que durmir nos seus prados. Por eso non era de estrañar atopalo cúa súa aixada ó lombo a calquera hora da noite. Pra desgracia miña, en Carnatiño tiñamos un prado que nos apezaba. Meu pai a pouco que nos fumos facendo grandes, (grandes… con nove ou dez anos), distribuínos a meus hirmous e a min os prados, pra que cada un de nos fora responsable de ter limpos, escaldeirados e votarlle a augua aos que por sorte nos tocara manter. Unha noite meu pai chegou a casa despois de facer unha revisión do estado no se encontraban os prados que eu tiña asignados, chamoume a varas pra pedirme explicacións polo lamentable estado no que se atopaba o prado de Carnatiño. Eu defendinme dicindo que co tío Andrés non podía e que ese home nin respetaba horas de augua “ni Cristo que lo fundo”, meu pai solo me contestou: “eses problemas son teus”, nin que decir ten que colli o mensaxe deseguida, e póseme a xurdir un plan pra dar solución ó problema. Tras varias noites agazapado no alto dun carballo que había por encima do tapadeiro do meu prado, ó fin, unha noite escura o vin vir, como case sempre rezando o rosario. Mentres el esborxaba a augua, cun fiu de sedal, un plomo e un azúelo atado na punta, deixeino caer hasta que le enganchei a boina, despois fui tirando do sedal pouco a pouco, el espantado ó ver como a boina subía sola pro cimo do carballo aliviouse de aires, e dixo: “ ¡esto son cousas do demo que anda tras de min!”, apretou a correr a velocidade que le daban as pernas e non parou hasta chegar ó pueblo. Desde aquel día, o meu prado de Carnatiño foise pondo máis verdiño.

¡Tío Andrés!, Onde queira que este perdoe. Poda que si foran cousas do demo. ... (ver texto completo)
Hola Piño, xa vexo que estás de volta, notase que a chuvia do Mediterráneo fixote aflorar a poesía.
Benvido de novo.
Pingadelo. Debo de confesar que algo raro me pasou no Mediterráneo, antes a poesía me daba igual, ahora me gusta (hasta amin se me fai raro este cambio) supoño que influíu o leer algun libro de Miguel Hernández e Rosalía de Castro, sobre todo, esta última me fizo impacto.
Saludos.
Os contaré una historia de despistes y prisas. Llevo como todos los días el niño al colegio y a la tarde lo voy a recoger a las cuatro y media. Habia quedado con mi marido que vendria hasta allí para llevarlo después al pediatra con la prisa de subir al niño se me olvidaron las llaves dentro del coche. LLegué a casa y claro no encontraba las dichosas llaves por ninguna parte, para colmo llovia, no sabia que hacer porque claro no me hiba a quedar mojándome en la calle. Decidí saltar la verja de casa ... (ver texto completo)
Estou moi contento. O domingo pola mañá, ó ir acomodar as pitas, escoitei os rechouchíos dunha anduriña. Levantei os ollos, e alí estaba, no cable da luz que cruza a estrada.
A esa inda non a volvín ver. Non sei onde estará agarbada desde entonces.
Pero despois xa vi ó López, á Mari, á Baldomina e á Marcela e ó seu marido Luis.
Xa van vindo.
Isto xa vai tomando cor.
ROMUALDO ERA UN HOME "FINO". Polas súas maneiras xeitosas conquistou reputación de home ben enseñado, aunque as súas cortesías co chapeu na man non tiñan certamente o cuño da fidalguía pura. A Romualdo, tan mixiriqueiro, tan fricoleiro, non lle pegaba ben un oficio de traballo, e despóis de chorarse moito logróu meter cabeza no xuzgado municipal, onde vivéu emborronando papel, ata o día da súa morte. Romualdo ademáis de escribente era un gran catador de viño, calidade que lle deixara o seu pai en herencia.
Non beber era como non escribir: moitos groliños de viño enciados de xeito melindroso, letriña miuda con rabiños enribirichados. Tan fino no xuzgado coma na taberna. Romualdo emborrachábase moitas veces; pero endexamáis esgallou as pernas. Canto máis viño levase a bordo máis cortesía facía.
Unha vez Romualdo pasóu a noite toda de parranda e no intre de chegar á súa casa topóuse cuns amigos. Era domingo.
-Anda, Romualdo, vente conosco, que imos xantar unha empanada.
-Ben; pero agardái un anaquiño que vou decirllo á miña muller.
E Romualdo entróu deseguida na súa casa. Os amigos sentiron un gran estrondo e dispóis unhas verbas adoecidas. ¡Lacazán! ¡Borrachón! ¡Pelexo! A muller de Romualdo mallaba no home coma quen malla nun fol vello. ¡Plim, plam! ¡Plim, plam!
Romualdo aparecéu amañando a roupa, e con cara de ledicia finxida díxolle aos seus amigos:
-Imonos xa, que non está ninguén na casa.
(Este conto copieio de Portoespiño co puso no foro de Ayto Lubián, é moi gracioso)
Saludos, salud y alegría a todos. ... (ver texto completo)
Este "poema" o escribí fai un par de días o meus netiños, gustoume é quero que o vexais. En unha boa temporada non os vou a marear maís con estas chapuciñas. Gracias por dedicarlle este rato.

Camiño da Tuiza ¡Oh sorpresa!
esto era un vintecinco de abril,
no Carqueixal atopeime
loba con tres lobiños, que saian do cubil.

Lle brillaba o pelo de seda
cando o Sol lle pegaba,
deitadiños sobre a fraga,
a sua nai amamantaba.

Tan bonitos eles eran,
que hasta a raposa admiraba,
non lle importaba o peligro
se quedaba embelesada.!

Seguin carreirón adiante,
paxariños volaban é chirrian,
os coellos tamén correteaban
nerviosos, pensaban que os perseguían.

o pasar a ponte do Couto,
o río, con suas aguas claras baixaba,
comtemplando desde a barandilla,
cómo as troitas nadaban.

No merendeiro da playa,
andan meniños xogando
unhos fain futbol é birlo,
parte de eles observando.

en chegando a explanada
(a do pe do Santuario)
meniñas collen pampintas,
mulleres rezan o rosário.

Repican as campaniñas,
os feligreses, están chamando.
veise vir bastante xente,
po los camiños baixando.

Regresando de camiño a casa,
recreándome na campiña,
dou gracías o Dios del Cielo.
por nacer en esta terriña. ... (ver texto completo)
Hola Piño, xa vexo que estás de volta, notase que a chuvia do Mediterráneo fixote aflorar a poesía.
Benvido de novo.
Una tarde de aquellas que vivíamos de la Naturaleza.
Me dice el Tío Santiago Cojo -Rapaz! Andan 5 corzas en
los prados de las Tabolazas, mañana vamos a cazar alguna.
Salimos al día siguiente temprano hasta el Lombeiro de las Tabolazas.
-Tu baja por aquí hasta los prados da Moura y subes espantándolas para arriba.
-Que yo voy por el camino y las espero en la fuente del Calvo.
Bajo Saltando por entre los matorrales a la Moura subo por las Tabolazas, donde salen 5 corzas corriendo sin rumbo.
Cuando ... (ver texto completo)
REUNIONES DE LA JUNTA VECINAL: 1,2,3,4 AL AÑO, FALTA ACUERDO
PROYECTOS PRESENTES:
PROYECTOS FUTUROS:
ESTADO DE CUENTAS:
SE VALORAN TODAS LAS IDEAS:
continuara....
Estamos en Fuengirola,
turbulento se ve el Mar,
con el mal tiempo que hace
ni en barco pude montar.

En el hotel metido estoy
asomado a un ventanal,
esperando que mejore
este bravo temporal
... (ver texto completo)
Quisiera narrar una anécdota que me contó un Sr. de Lubián (hoy fallecido E. P. D. Vivia en la Cachifra, yo lo apreciaba un montón, persona amable, ocurrente y simpática a más no poder. alguna vez le he dicho a uno de sus nietos que el tener un abuelo cómo él ha tenido, es un lujo.
Esto ocurrio una tarde de verano en la Casa Vieja, por entonces se usaban mucho las zapatillas de esparto, eran cómodas, buenas para el sudor, tenian el inconvenie que duraban muy poco, ¿Que hacia la gente? para que ... (ver texto completo)
De quién me contó esta anécdota
aun con pena, su nombre quise ocultar,
por respeto a su persona y familia
tuve en cuenta no aclarar,

casi ya sabido era,
yo así lo insinuaba
al decir sus cualidades
y que en la Cachifra moraba,
... (ver texto completo)
A min paréceme que tanto o pescador de sables e xurelos, como o extractor de fume de tabaco con boquilla, son personaxes do teu entorno infantil, e pode que ata da mesma habitación nun dos casos. Pero ti mesmo has ter moitas aventuras sen contar vividas en primeira persona.
A miña orella esquerda sábeo ben, lembrando a derradeira viaxe á Central das Conchas, despois de representadas as obriñas de teatro.
Sí, é certo que algunha aventura hai en primeira persona. Haberá que esperar a inspiración.
A propósito deste e o mensaxe seguinte. Cúa Banda de Gaitas pasa agora como foi no seu día co teatro. Dende El Pego (Zamora) a Bande (Ourense) pasando por Camarzana, Milla de Tera, Villardeciervos, Rionegro, Robleda, Puebla, Chous, Porto, etc..., e con representacións de tódolos xeitos: "La Zapatera Prodigiosa", "Aola no es de leil", "La Tuta y la Ramoneta", "La tierra de Jauja", "El medico a palos", etc.... ... (ver texto completo)
COMPOSICIÓN DE LA JUNTA VECINAL DE MONTE COMUN:

PRESIDENTE:

PRIMER VOCAL:

TESORERO:

SECRETARIO:
... (ver texto completo)
Hola a todos. Hayer nevó, y desde mi ventana veia caer los copos Atraves de ellos salí de la habitación y me trasladé a mi niñez, a quellas tardesy días de nevadas intensas, a las risas de mis amigos de infancia, me trasladé a aquella clase fria de mi niñez, a quellos juegos, a aquella felicidad decuando volvia del colegio al amor de la chimenea. volví a aquellos brazos, a aquellos abrazos cálidos que siempre recuerdas y que nunca por muchos abrazos que te den se sienten, te hacen sentir con tanta ... (ver texto completo)