Feliz Navidad a todos.
Feliz Navidad, para ti y los tuyos primo de esta tu familia de Lubián.
Que seáis felices y vuestra vida siempre este llena de paz.
Un beso.
Boas festas tamén para ti e tódolos teus.
No verán paramos en Monforte os da banda, antes de ir a unha preboda na Casa da Madriña, na estrada de Ourense. Vimos moitos parruliños nun precioso parque. Bonita vila.
Hola a todos.-
Pablo, evidentemente tú tienes mas motivos que nadie para que éstas Fiestas sean más bien tristes, yo ya pasé por lo mismo y sé lo que se siente. De todas formas hay que mirar para adelante y no olvidar lo anterior. Animo.-
Hoy os aclaro el juego del Arrancaterrón. Este juego se hacia en cualquier parte que hubiese una pradería, cuando íbamos con las vacas se llevaba casi siempre una azada. Pues bién con la misma se hacia un circulo en la pradera de un diámetro aproximado de un metro. ... (ver texto completo)
Se están aproximando unhos días de moitas festas é mui de estar en familia, todos, resulta totalmente imposible o poder xuntarse, tamén se notan bastante vacio nas casas, moitos seres queridos, xa non podemos disfrutar da súa compañia. Os que estemos, hay que tratar de disfrutar o máximo.
Mañá o sorteo da lotería, ¿mira que si nos toca? si eso chega a suceder, eu penso que faría como ese canciño que sai de anuncio da primitiva, unhas gafas de sol, e por a barriga tamén o sol en unha boa playa do ... (ver texto completo)
Pepe, este creo que también es nuevo para mi y para todos los visitantes de este bendito pueblo que nunca han escaldeirado. Arrancaterrón podía ser por el fondo de la rigueira la Trapa, pero las fuentes con ese nombre de Ca... y Pu...? Por más que me estruje la cabeza, na de na, y mira que yo soy de los antiguos.
Un saludo.
Cada dia estaste a degradar mais, xa poño en duda que teñas a educaión, que segun me dixeron tes.

Ballesteros, estou de acordo, a Pita Moñuda, e algo ficticio, coma si fora una alegoría, pero o que tira dos fios da pita, como si fose una marioneta, e o dono da pita, que sigue a ser un porco noxento. Pódense decir argalladas, pero con un pouco de inxenio ou desimuladamente en xeral, nunca pondo a ninguén en primeria persoa, como fai él, e moito menos, espetalas na primeira ringleira.
Ya me mando ... (ver texto completo)
Veño tendo mil caras. Ou somentes tres?
A Pita Moñuda, excelente. Sobre todo na Vilavella, sexa quen sexa. Exquisita, ben falada, tal vez retórica para o meu gusto. Parabéns para este personaxe, sexa home ou muller, ou ningunha das dúas cousas. A mil anos luz dos seus detractores, enzaramallados nunha escrita que non parece ser precisamente o seu.
Ben Cho Shey! Xa quixera eu estar á súa altura! Pero non.
A Bubela da Casa da María do Marcial tamén son eu, coma Ben Cho Sei, e como A Pita. Este personaxe, ... (ver texto completo)
Para todol@s forer@s deste bonito pobo vos desexo unhas felices festas e un venturoso 2012.
Gracias, amigo do Engazo. Benvindo a este foro.
Naqueles tempos nos que os retretes inda non se inventaran, e para o alumbrado público inda non se creara a luz, el, un viuvo sesentón, xa coñecía que a veciña estaba avizada a escancharse por riba dunha guicha do pontón, e botar as súas deposicións directamente ao rigueiro. Bragas, non sei se levaba. Aposto que non, porque aquela crisis sí que era crisis.
Unha noite que había boa lúa, el decidiu agardala agarvado debaixo do pontón. Alí estuvo perto dunha hora a esperar.
De sopetón apagouse a ... (ver texto completo)
Cada dia estaste a degradar mais, xa poño en duda que teñas a educaión, que segun me dixeron tes.

Ballesteros, estou de acordo, a Pita Moñuda, e algo ficticio, coma si fora una alegoría, pero o que tira dos fios da pita, como si fose una marioneta, e o dono da pita, que sigue a ser un porco noxento. Pódense decir argalladas, pero con un pouco de inxenio ou desimuladamente en xeral, nunca pondo a ninguén en primeria persoa, como fai él, e moito menos, espetalas na primeira ringleira.
Ya me mando un email, un do noso foro, no que me dice, que sabe que e: Que está a escribir con tres nomes: Ainda Cho Sei, Pita Moñuda, a bubela da casa da Maria do Marcial.
Cando escribe como Pita Moñuda, e insultante, obsceno, bocazas e porco.
Cando o fai como Bem Cho Sei: E como una incógnita, facendo o tonto, disciplinado, que parece que quieres, pero que non queres.
Cando o fai A bubela da casa da María do Marcial: E como si falaxe ex-cátedra, culto, seguro de si mesmo, arrogante, prepotente, ingenioso, vanidoso, moi preparado, como un verdadeiro licenciado ou catedrático.
Pero como decían as nosas avoas: Ainda que a mona se vista de seda, mona se queda.
Lembras cando o Fraga era noivo da Carmiña, o Sr. Azaña xogaba as carta com José Antonio (Fraga) e como casi sempre gañaba, botaballe una bailada o redor del, eu tamen digo o mesmo, votolle una bailada, e que o zurzan.
Saudos ... (ver texto completo)
Hola a todos.-
Sigo con nuestros "juegos de antaño", sabeis el Juego del Arrancaterrón. o donde estan las fuentes de los Cabro,.... y de las Put,..... Así que a pensar que es muy sano.-
Un abrazo.-
Pepe.-
Hola a todos.-
Llega la Navidad y que diferencia de sentimientos se sienten con respecto al estado de ánimo en que cada uno se encuentra. Para mi cuando era jóven, la Navidad solo era alegria y buenos sentimientos. Hoy es todo lo contrario, me paracen y así los siento, unas fechas más llenas de sombras que de luces, mucha nostalgia y sentimientos que me afectan negativamente, miras la mesa y siempre te falta alguien. Lo que pasa es que para no afectar negativamente a la gente nueva que te acompaña ... (ver texto completo)
Naqueles tempos nos que os retretes inda non se inventaran, e para o alumbrado público inda non se creara a luz, el, un viuvo sesentón, xa coñecía que a veciña estaba avizada a escancharse por riba dunha guicha do pontón, e botar as súas deposicións directamente ao rigueiro. Bragas, non sei se levaba. Aposto que non, porque aquela crisis sí que era crisis.
Unha noite que había boa lúa, el decidiu agardala agarvado debaixo do pontón. Alí estuvo perto dunha hora a esperar.
De sopetón apagouse a ... (ver texto completo)
O caso nahún ísta male, más teñes que ter cuidado que te istás a parecer autro canda ahí en outro foro cualquera, parece que quereis competir a falar do que eu non bou facer, claro eu sey que aquí nahún resultará tan escandaloso, pero de tudas maneiras a que ter cuidado pois ístamos en festas.
Espero disculpe a ironía.
Unha aperta.
Naqueles tempos nos que os retretes inda non se inventaran, e para o alumbrado público inda non se creara a luz, el, un viuvo sesentón, xa coñecía que a veciña estaba avizada a escancharse por riba dunha guicha do pontón, e botar as súas deposicións directamente ao rigueiro. Bragas, non sei se levaba. Aposto que non, porque aquela crisis sí que era crisis.
Unha noite que había boa lúa, el decidiu agardala agarvado debaixo do pontón. Alí estuvo perto dunha hora a esperar.
De sopetón apagouse a luz da guicha. Entón el meteu a man por aquel burato, agarrou unhas guedellas e tirou delas con forza.
Carallo! Foi boa! Ela berrou coma unha fera, ao tempo que ciscou un inmenso cagallón que quedou depositado entre o pulso do meu avó e a manga da súa chaqueta de pana.
Cando mo contou, dúcias de anos despóis, dábame a cheirar a bocamanga, e aínda había arrecendo. ... (ver texto completo)
Van dos guardías civiles de servicio, al llegar a un puente (que ben podía ser o da Tuiza) sienten que debajo del puente están hablando y algún susurro raro, uno de los guardias pregunta; ¿quien está ahí abajo? una voz medio entrecortada dice, somus los gitanus, non nos mitimos con nadieee señor guardia, ya nus vamuuus.
Otra vez el guardía pregunta, ¿pero que hacéis entre la maleza? Mas gitanos. Contesta el patriarca gitano sin dudarlo.