Gel, teño que decirte que sempre que leo as tuas mensaxes por un motivo ou por outro sempre me faces reir, referente o caso que nos ocupa, podes ter razahún, más o mellor o padre Xosé le istá a pasar como caso que tú contaste fai tempos cuando o crego istaba contar o caso da aquel que se le ia a memoria un chisquiño,é decir que falaba dun tal Poncio que era piloto, entón o sacristán le tocou, claro ahora xa non sei dónde foi, a cuestión que me istá a pasar a min o mesmo, cnclusiahún que a coisa fora ... (ver texto completo)
Sin a mínina intención de ser teimosa, permíteme unha última puntualización: o sacristán daquela non lle tocou ó crego ningunha fibra sensible.
Carallo co padre Xoxé, vaia pozo de sabeduria. Casi como un crego coñecido meu e, igual de vostede, ou do padre Xose. Chamabase o Padre Urdaneta. Digo chamabase porque vai anos que non sei de´l e poda ser que lle sucedera algo malo xa que gostaba moito de ir o mare.
Perdoa Buba, nahún puse o acento béin, e decer o Andrés levo na é y eu se lo puse na a, más por nahún pararme a borrar assín xa embadurno mellor, xa pusen Buba, en vez de Bubela nahún me tomes a male nahún torno atrás que assín mo téin dito o xefe.
Perdoa Bubela, según o padre foia a finales do 1500, primeiros do seguente, totale que cein enriba cein imbaixo xa nahún importa. Detudas maneiras no librito do Xosé Ramón Boch béin explicado a biografía do tal das polainas, e decer do Ádres Urdaneta.
Carallo co padre Xoxé, vaia pozo de sabeduria. Casi como un crego coñecido meu e, igual de vostede, ou do padre Xose. Chamabase o Padre Urdaneta. Digo chamabase porque vai anos que non sei de´l e poda ser que lle sucedera algo malo xa que gostaba moito de ir o mare.
Aprezada Bubela, según o padre Xosé, dice que o último que vio o padre que tú mencionas foi un tal Ramón Boch, a coisa téin miga recordarte de fai tantos anos, iste gaxo según el padre parece que pra aquel intonces nahún tiña medo o mar a ssín o demostrou. Naceo a finales del 1400, primeiros de 1500, a unha diferencia de aprezazahún dua década, dice que cunando tiña 17 anos xa tiña unha memoria un pouco inusuale, claro según o librito escrito por o tal Ramón Bos capitahún da Marina, nahún e na que ... (ver texto completo)
25, dille ao padre Xosé que se centre un chisquiño. Naqueles tempos as bubelas non estudiaban cos curas, nin os bubelos coas monxas...
Gel, teño que decirte que sempre que leo as tuas mensaxes por un motivo ou por outro sempre me faces reir, referente o caso que nos ocupa, podes ter razahún, más o mellor o padre Xosé le istá a pasar como caso que tú contaste fai tempos cuando o crego istaba contar o caso da aquel que se le ia a memoria un chisquiño,é decir que falaba dun tal Poncio que era piloto, entón o sacristán le tocou, claro ahora xa non sei dónde foi, a cuestión que me istá a pasar a min o mesmo, cnclusiahún que a coisa fora que o mencionado crego rectificó y nahún pasou nada e decir xa nahún se falou más do páxaro.

Unha aperta. ... (ver texto completo)
Carallo co padre Xoxé, vaia pozo de sabeduria. Casi como un crego coñecido meu e, igual de vostede, ou do padre Xose. Chamabase o Padre Urdaneta. Digo chamabase porque vai anos que non sei de´l e poda ser que lle sucedera algo malo xa que gostaba moito de ir o mare.
Aprezada Bubela da casa da Maria do Marcial, teño que decirte que o padre te ficou munto agradecido por lo que le dixeste.

Unha aperta.
Bien amigo Pablo, te digo amigo si me lo permites, ahunque no nos conocemos al menos creo, pero si vecino. Te mando mis saludo, soy de Manzalvos de tu mismo Ayuntamiento, ahunque no resido ay, solo de paso y algunas vacaciones, pero como tu dices es mi cuna donde naci y me gustaria morir. ¡aaaa! la añoranza que siempre nos acompaña.
Sigo todos los foros de los alrededores, donde cadavez que alguien comenta en ellos me salta al correo.
Bien, lo referente a tú metafora del dia 8-10-12 y tambien a ... (ver texto completo)
A Bubela da casa da María do Marcial: Apreciada sinora, en primer lugar decirle munto obrigado por las consideraciones que me face, desde logo despoés de leer a sua escrita, comentando co padre Xosé, o primeiro que me dixo caso único, istamos ante unha das nosas,- ¿Qué queres decir padre?_, que estudio cos curas,- ¿Por qué lo sabes?.-Istá munto claro por la sua narrativa. Menciona el primer versículo del salmo de David,-iso qué tendrá que ver, ssín téin, mira el Monte de las Ànimas, es de Soria y ... (ver texto completo)
25, dille ao padre Xosé que se centre un chisquiño. Naqueles tempos as bubelas non estudiaban cos curas, nin os bubelos coas monxas...
A Bubela da casa da María do Marcial: Apreciada sinora, en primer lugar decirle munto obrigado por las consideraciones que me face, desde logo despoés de leer a sua escrita, comentando co padre Xosé, o primeiro que me dixo caso único, istamos ante unha das nosas,- ¿Qué queres decir padre?_, que estudio cos curas,- ¿Por qué lo sabes?.-Istá munto claro por la sua narrativa. Menciona el primer versículo del salmo de David,-iso qué tendrá que ver, ssín téin, mira el Monte de las Ànimas, es de Soria y ... (ver texto completo)
Carallo co padre Xoxé, vaia pozo de sabeduria. Casi como un crego coñecido meu e, igual de vostede, ou do padre Xose. Chamabase o Padre Urdaneta. Digo chamabase porque vai anos que non sei de´l e poda ser que lle sucedera algo malo xa que gostaba moito de ir o mare.
Hoy día de los difuntos.
Quiero reproducir esta copia de esta copla que nos regalo jorje Manrique al mundo universal, que desde bien pequeños nos ayudó a comprender un poco la vida de este mundo, y a entender que nuestros queridos difuntos están vivos en nuestra mente.

Recuerde el alma dormida,
avive el seso y despierte,
contemplando
cómo se pasa la vida,
cómo se viene la muerte
tan callando;
cuán presto se va el placer,
cómo, después de acordado,
da dolor;
cómo a nuestro parecer;
cualquier tiempo pasado
fue mejor.
Pues si vemos lo presente
cómo en un punto se es ido
y acabado,
si juzgamos sabiamente,
daremos lo no venido
por pasado.
No se engañe nadie, no,
pensando que ha de durar
lo que espera
más que duró lo que vio,
pues que todo ha de pasar
por tal manera.
Nuestras vidas son los ríos
que van a dar en la mar,
que es el morir;
allí van los señoríos
derechos a se acabar
y consumir;
allí los ríos caudales,
allí los otros medianos
y más chicos,
y llegados, son iguales
los que viven por sus manos
y los ricos. ... (ver texto completo)
Iso e sr 75. Ahi vai outra do tempo, eu sei que voze e un home, se non estudiado, de muto conocimento, e pronto estara a saber que me axudou no escrito.

Desde entonces dicen que cuando llega la noche de difuntos se oye doblar sola la campana de la capilla, y que las ánimas de los muertos, envueltas en jirones de sus sudarios, corren como en una cacería fantástica por entre las breñas y los zarzales. Los ciervos braman espantados, los lobos aúllan, las culebras dan horrorosos silbidos, y al otro ... (ver texto completo)
A Bubela da casa da María do Marcial: Apreciada sinora, en primer lugar decirle munto obrigado por las consideraciones que me face, desde logo despoés de leer a sua escrita, comentando co padre Xosé, o primeiro que me dixo caso único, istamos ante unha das nosas,- ¿Qué queres decir padre?_, que estudio cos curas,- ¿Por qué lo sabes?.-Istá munto claro por la sua narrativa. Menciona el primer versículo del salmo de David,-iso qué tendrá que ver, ssín téin, mira el Monte de las Ànimas, es de Soria y ... (ver texto completo)
Luna nacio en Hedradas, vive en Barcelona, fue al pueblo para que su cachorrito sea tambien Caharelo, no Catalan, po sea caso. saludos. Sofia
Asi se hace Sofía, como las madres de antes que siempre volvían al pueblo para tener a sus hijos, jajaja, y así de paso aumentas el censo. Tus perritos son preciosos; yo también tengo una, bueno es de mi hijo y ahora se la ha llevado a su piso. ¡Cómo la echo en falta!
Bueno sofía, espero que tus cosas se vayan arreglando, ojalá el nubarrón vaya pasando y nos deje entrar un rayito de sol. Diremos aquello de que:"Siempre que ha llovido ha escampado"... Un saludo muy especial, como dice o Candil, para ... (ver texto completo)
A Aboa da casa do Marciano, según o crego, e decir en iste caso o padre Xosé, dice que debe ser os frutos dos castiñeiros.
Iso e sr 75. Ahi vai outra do tempo, eu sei que voze e un home, se non estudiado, de muto conocimento, e pronto estara a saber que me axudou no escrito.

Desde entonces dicen que cuando llega la noche de difuntos se oye doblar sola la campana de la capilla, y que las ánimas de los muertos, envueltas en jirones de sus sudarios, corren como en una cacería fantástica por entre las breñas y los zarzales. Los ciervos braman espantados, los lobos aúllan, las culebras dan horrorosos silbidos, y al otro ... (ver texto completo)
"Alto me vexo, no meu cavalexo, vexome vir e no podo fuxir". Dito de outra maneira: No alto estou, color de ouro teño e por una risada perdo canto teño.
A Aboa da casa do Marciano, según o crego, e decir en iste caso o padre Xosé, dice que debe ser os frutos dos castiñeiros.
"Alto me vexo, no meu cavalexo, vexome vir e no podo fuxir". Dito de outra maneira: No alto estou, color de ouro teño e por una risada perdo canto teño.