Foi un día no mes de xaneiro, os prados branquexaban ca xeada que caera pola noite. Os regatos estaban tesos de carambelo. Esto pasou fai mutos anos, cando o único calor que había nas casas era o dos braseiros mais o lume nas lareiras.
Era o día do casamento da Encarna. Ben cediño pola mañá chegou a tía Rosario, que como xa era a madriña do bautizo, iba a ser loxicamente a madriña da voda, e tíñase por costume que axudara a vesti-la noiva.
A Encarna tiña o traxe mailas enaguas dende facía tempo ... (ver texto completo)
Maria, del único de los hermanos Guerra que no conozco fotos es de Manuel. De él solo sé que se habrìa quedado en Brasil. ¿Sabés algo de él? Te mando un beso!
Te hago una consulta María, ¿se sabe quien es la mujer que está con el tio abuelo Antonio y su esposa?.
Hola primo, pues si que estaba yo perdida con los hijos de tio Sergio y tia Dosinda... Me tienes que perdonar por haber pensado que Juan Antonio era niña; es que por detras de la foto pone Juanita (y es una o). Tenia unos ojos muy claros (como el abuelo Abel). Pensé tambien que habian nacido todos en Argentina. Muchisimas gracias por aclararme tantas cosas que me eran desconocidas hasta la fecha. ¿Como se llama tu Hijo? Porque Angelitas, Juanes, Antonios, Joses, Luisas hay bastantes en la familia ... (ver texto completo)
Hola Maria: Además del error de la "a" por la "o", la ropa con que vestían a los chicos era bastante particular. Asi que se presta a la confusiòn. Si, tenía ojos claros, como el abuelo Abel y como mi papá, que suerte que tuvieron no? les tengo un poco de envidia. Te cuento que el niño se llama Federico, asì que, creo que te podes quedar tranquila por el exceso de Juanes, Antonios, Josés, Luises, etc. Luisa, ademàs de ser lindo nombre no hubo tantas, o sì? Yo te recuerdo a vos, a mi màma y a la bisabuela, no recuerdo si hay otra en la familia. ... (ver texto completo)
Ya llovio desde enconces. Era el dia de San Pedro, fiesta en Pereiro y comuniones.
! Hola Purita! Solo reconozco a tus padres y a ti en esta foto. Las demas personas no veo quienes son. Un beso para todos...
Hola Lito: ¡Que guapa era tu madre! Gracias por hacernos disfrutar de esta foto tan bonita.
sr. da Pena entre los antepasados de Vilavella-A Mezquita nunca uvo nadie que trubiera esos apellidos, de todos modos dirijase al parroco de nuestra parroquia en Vilavella, en este telefono se lo facilitaran (988-42 55 90) espero haberle sevido de ayuda un saludo.
Mi nombre es Ramon E. dapena Vidal soy Puertorriqueño de nacimiento y ciudadano de España residente en La Coruña. Busco el lugar de nacimiento de mi antecesor Tomás Dapena López, nacido en "Vilavella, Obispado de Mondoñedo" para los años 1740-1760 (según lee su acta de defuncion). Lo he buscado allí y no aparece su acta de nacimiento por lo que pregunto si el Obispado de Mondoñedo se extendía entonces hasta A Mezquita y si era así, ¿con quien podría comunicarme para realizar una búsqueda en los archivos ... (ver texto completo)
M. Luisa, qué gracia me fizo o que escribes sobre a foto das "fillas" de Sergio.
¡Tanto tempo sin saber nada da Juanita e resulta que era Juanito! Son muy bonitas estas fotos da familia e estando tan lexos e loxíco que haxa confusións.
Apertas.
Arenegado sea o demo, que eu que nunca vi un partido de fugol e ahora co carallo desa roxa tube uis nerbios que sairon miocas no cu.
Don Avelino era o crego da aldea. Levaba aquel sotanón que lle chegaba desde o pescozo as negras alpargatas.
Bicábaslle a man, e sempre había un caramelo cando a abría, despois do beixo.
Un día díxolle o monaguillo na sacristía:
--Ai Don Avelino, vostede ten pelos nos "güebos"!
O crego ficou abraiado ante verbas tan demoníacas...
--E ti, pillabán, porque dices iso?
--Pola caspa que leva nas zapatillas --rematou o preguiceiro e observador axudante.
Prezado amigo: Quero felicitarte polo conto está muy logrado, é como dixo o crego noutro conto que contou Gel Martinez pode que fose mentira ou certo.
Temos no foro de Barxa uns amigos portugueses que como podedes comprobar contanos mui bonitos ainda que a un deles llos conta o xefe, que xa nos podia invitar a comer nos seos restaurantes de Madrí.
Unha forte aperta para INDA CHO SEI, GEL MARTINEZ, E PINGADELO
Ballesteros hay muchos en realidad quien eres; porque no caigo un abrazo muy fuerte.
Mi abuelo Sergio y la abuela Dosinda tuvieron cuatro hijos, dos mujeres nacidas en España, Luisa -mi mamá- y Angelita. En Argentina nacieron dos varones, uno es el de la foto -aunque la ropa pareciera decir lo contrario, es varon y se llamaba Juan Antonio- era mi padrino de bautismo, tuvo tres hijos, falleció. El otro hijo es mi tío José que para esa fecha quizá no había nacido.
Hola primo, pues si que estaba yo perdida con los hijos de tio Sergio y tia Dosinda... Me tienes que perdonar por haber pensado que Juan Antonio era niña; es que por detras de la foto pone Juanita (y es una o). Tenia unos ojos muy claros (como el abuelo Abel). Pensé tambien que habian nacido todos en Argentina. Muchisimas gracias por aclararme tantas cosas que me eran desconocidas hasta la fecha. ¿Como se llama tu Hijo? Porque Angelitas, Juanes, Antonios, Joses, Luisas hay bastantes en la familia ... (ver texto completo)
Hola Maria Luisa: se llamaba Angelita la hija de mi abuelo Sergio, y está en esta foto y tambien en otra junto a mi abuela Dosinda. Había nacido en Pereiro y vino a Argentina a pocos meses de nacer. Tuvo una hija que se llama Angela. El tío Sergio tuvo una hija, que se llama Angelita, pero no nos vemos desde hace muchos años.
Don Avelino era o crego da aldea. Levaba aquel sotanón que lle chegaba desde o pescozo as negras alpargatas.
Bicábaslle a man, e sempre había un caramelo cando a abría, despois do beixo.
Un día díxolle o monaguillo na sacristía:
--Ai Don Avelino, vostede ten pelos nos "güebos"!
O crego ficou abraiado ante verbas tan demoníacas...
--E ti, pillabán, porque dices iso?
--Pola caspa que leva nas zapatillas --rematou o preguiceiro e observador axudante.
Gracias, como de costume moi bon. Os días como as flores hainos de todalas cores, e por veces esquecémos que un día non rido é un día non vivido. Saúdos dende a outra veira das Portelas.