Inda. Non son quen tu pensas que son. Fasme moito baixo de estatura intelectual si sigues pensando que son este persoaxe. Saudos a todos os foreiros e o meu preferido que o señor 75. Adeus.......
Bubela: Non sei quen eres, nin imaxino que sexas un personaxe como dices. Dios me libre de tal cousa. É todo máis sinxelo: non teño nengunha idea de quen poidas ser, pero o asunto da cantiga de Valderrama vai en clave de humor. Non penses que leva dinamita. Simplemente ouvina cantar aquel día (despois de ouvila centos de veces), e nunca apreciara a mensaxe. E como a cousa ía de cantigas, pois prestoume inmortalizar tan enorme disparate. (Tampouco estou moi seguro de que sexa exactamente así a letra).
Inda. Non son quen tu pensas que son. Fasme moito baixo de estatura intelectual si sigues pensando que son este persoaxe. Saudos a todos os foreiros e o meu preferido que o señor 75. Adeus.......
A Bubela da casa da Maria do Marcial: Aprezada y respetada sinora, sabrá disculparme por meter as fucias donde nahún me xaman, más pensando na suma do meu seudónimo, nahún tiña que por menos comentarle algo, e decir me sento alagado por voçe ssín merecerlo, como sabrá teño muntas dificultades na miña escrita, desde garoto andei por iste mundo de Deus fora, quero decer nahún tiben tempo de ir a iscola, más dentor da miña corta cultura intento sempre nahún faltar o respeito dos meus semexantes, aunque ... (ver texto completo)
...
Inda. Non son quen tu pensas que son. Fasme moito baixo de estatura intelectual si sigues pensando que son este persoaxe. Saudos a todos os foreiros e o meu preferido que o señor 75. Adeus.......
Eso es una fantasia tuya xinxelo.
Duli, hoy soy yo la que tengo que decir que vaya informante que estoy hecha, pues me dice mi marido que en Lubián siempre le han llamado cucurriles, en Pereiro cocomelos y lo de choupín es por la zona de Viana, ja, ja.
Me encantan esas vivencias que relatas con tus pequeños, así lo vivimos con las nuestras también. Intentamos fabricar con ellas esos recuerdos que las acompañarán siempre, incluso cuando nosotros ya no estewmos.
Besos.
*estewmos = estemos
Pues si, Mª Teresa, también se llaman Choupin, En Castrelos solo se les conoce c/el nombre de Cucurriles y Cucumelos, que creo que este ultimo es en portugues. La verdad que es muy divertido y muy emocionante ir a setas.
Cuando mis hijos eran pequeños soliamos ir a marisquear, en su tiempo, estaba permitido. Soliamos coger quisquillas, calamarros (cangrejos de mar), caracoles, lapas, navajas.... Un día echábamos sal en los agujeros con forma de ocho y salian tantas que no dábamos abasto a cogerlas. ... (ver texto completo)
Duli, hoy soy yo la que tengo que decir que vaya informante que estoy hecha, pues me dice mi marido que en Lubián siempre le han llamado cucurriles, en Pereiro cocomelos y lo de choupín es por la zona de Viana, ja, ja.
Me encantan esas vivencias que relatas con tus pequeños, así lo vivimos con las nuestras también. Intentamos fabricar con ellas esos recuerdos que las acompañarán siempre, incluso cuando nosotros ya no estewmos.
Besos.
Duli, en Pereiro siempre le hemos llamado cucurriles pero en Lubián le dan otro nombre, creo que choupín; ya le preguntaré a mi marido. Asados en la chapa de la cocina de leña, vueltos boca arriba, con unas simples arenas de sal, estaban deliciosos. En mi casa también se preparaban troceados en una sartén con cebolla y pimientos, ¡riquíiiiisimos! Yo nunca he sido muy afortunada al salir a buscarlos, todo el mundo encontraba menos yo. Así que me daba un vuelco el corazón cuando descubría alguno... ... (ver texto completo)
Pues si, Mª Teresa, también se llaman Choupin, En Castrelos solo se les conoce c/el nombre de Cucurriles y Cucumelos, que creo que este ultimo es en portugues. La verdad que es muy divertido y muy emocionante ir a setas.
Cuando mis hijos eran pequeños soliamos ir a marisquear, en su tiempo, estaba permitido. Soliamos coger quisquillas, calamarros (cangrejos de mar), caracoles, lapas, navajas.... Un día echábamos sal en los agujeros con forma de ocho y salian tantas que no dábamos abasto a cogerlas. ... (ver texto completo)
Pero Blas, vosotros denominais callampas a una serie de hongos, o setas, comestibles. ¿no es así?. Es facil que entre ellas esten los cucurriles. Creo que en galicia también se llaman zarrotas, chaupin, pan de lobos
seguro que aun le queda algun nombre más por ahi. Me alegro de que te haya llegado el olor. ¡Buen provecho!. Um saludo.
Duli, en Pereiro siempre le hemos llamado cucurriles pero en Lubián le dan otro nombre, creo que choupín; ya le preguntaré a mi marido. Asados en la chapa de la cocina de leña, vueltos boca arriba, con unas simples arenas de sal, estaban deliciosos. En mi casa también se preparaban troceados en una sartén con cebolla y pimientos, ¡riquíiiiisimos! Yo nunca he sido muy afortunada al salir a buscarlos, todo el mundo encontraba menos yo. Así que me daba un vuelco el corazón cuando descubría alguno... ... (ver texto completo)
No se si seran los mismos que comi en mi niñez en Chaguazoso; como aquí en Chile les dicen Callampas (¿seria ese el nombre que se te ha quedado?); cuando le pusiste sal, ya senti su aroma y sabor en mi boca; una delicia ese sabor entre salobre, quemado y jugoso - en Chile les he comido pero, mas pequeñas- ¡Salud, con un buen vaso de vino tinto!

Cariños
Blas
Pero Blas, vosotros denominais callampas a una serie de hongos, o setas, comestibles. ¿no es así?. Es facil que entre ellas esten los cucurriles. Creo que en galicia también se llaman zarrotas, chaupin, pan de lobos
seguro que aun le queda algun nombre más por ahi. Me alegro de que te haya llegado el olor. ¡Buen provecho!. Um saludo.
¡TRIPI es un amor, Sofía! Si lo ve mi hija, se lo querría llevar a toda costa; menos mal que no fuimos...:-) Y sus padres también son muy bonitos. Que los disfrutéis mucho. Gracias por acordarte de compartir estas fotos. (Solté una carcajada en el tren con tus chistes, ja, ja, ja).

Un saludo a todos los forer@s de buena voluntad, hoy especialmente a Estrella, para darle la bienvenida; es una alegría que se incorpore alguien del propio pueblo, así podrá mantenernos al día; es un "enlace" real con ... (ver texto completo)
Muito peor cos sainchos...
Un saudo Inita
Pero no son las malas hierbas las que ahogan la buena semilla, sino la negligencia del campesino.

Saludos.
Estos que predican mucho, son como los que practican el Kunfu; que preparandose para la guera siempre estan practicando sin ella; por lo menos los practicantes del Kunfu tienen una talla espiritual muchisimo mayor que este personaje.
El Ohhhhhhh... ¿Fue de placer o dolor?; cualquier respuesta delatara mas tu talla.
Amigo dis-fruto, ni de placer ni de dolor. de admiracion. Por lo de la talla. (cada dia cuando por la mañana nos levantamos,{los dos], admiro su firmeza la cual me produce a la vez, dolor y placer.
Espero dque de la respuesta delates mi talla. (nunca la he medido), en serio.
A cresta vai caindo, Xa non se me levanta todo o que eu quisera. (vai vella) Vin os bonobos outro dia na TV. Que maravilla. por de diante e por detras. parecian que estiveran escoitando a cancion: "De rodillas ante mí, es como te gusta a ti, de rodillas por detras, es como te gusta mas". Ohhhhhhhhhhh

.
Para canción linda, pola mensaxe que acarrexa, aquela de Juanito Valderrama dos teu tempos mozos:
"Me voy a hacer un rosarioooo...
con tus dientes de marfil".
Ahi os quiero ver, ¡que alegria! quiero teneros contentos, Blas, Mª Teresa, Duly, Jose, Estrella, Gel, y a todos los que nos leen, voy a contaros 3 chistes que escuhe hoy, porque si espero amañana ya no se me acuerdan, soy asi con los chistes. Antes decirte Mª Teresa que como este verano no has podido conocer a mi perrito recien nacido, mira las fotos, tambien puse a sus papis, aunque no lo parezcan:
1 CHISTE: Un matrimonio durmiendo se oyen unos ruidos.....
la mujer grita, Manolo, Manolo, algo ... (ver texto completo)
Encántanme os chistes Sofía. Tes razón, un sorriso é agradable para as dúas partes, a que sorrí e a que o provoca. Eu non esquezerei nunca aquel abrazo espontáneo que me deche no Pereiro, nun momento que soupeche coma naide ler os meus sentimentos a través da miña mirada cando falamos de miña nai. Cada vez que o recordo aflórame tamén un sorriso e penso que boa persoa eres. Apertiñas.
Un saúdo tamén para Estrella. Que envexa, respiranto todo o ano ese aire puro das Portelas!
(Se preferís que escriba en castelán, non hai problema) ... (ver texto completo)