¡Que ricos! dan ganas de comerlos. Que agradecidos tenemos que estar a las castañas. ¡Cuanta hambre han quitado en décadas pasadas! Ojalá nuestros castaños no desaparezcan nunca como otras especies han desaparecido...
Marísa, mi enhorabuena por tu 2ºpremio en la presentación de pasteles y tartas en el magosto de la castaña. ¡Te alabo! Con tus niños, tu marido, tu casa, tu trabajo... y que aún tengas ánimos para eso... Vales mucho y tienes un gran corazón. Sigue así. Un beso para Sergio, Paula,Óscar, y en especial para ti. Ir a la fiesta es facil, colaborar, no lo es tanto...
Que ben lle quedou o de capador de grilos, pois efectivamente por terras da Gudiña enseñaban a capar os grilos da seguinte maneira sobor de todo os rapaces
primeiro botabanlle auga, ou mexabanlle no burato pra que saira, e despois mandabanlle por as maus coas palmas estiradas en posición vertical é a unha distancia de 15cm. unha da outra enton colocaban o grilo nunha palla pasado polo medio e colocada facendo de travesa de mau a mau, enton collian un fio pra capalo. E decian apreta apalla rapaz é daban coas mans por o lado da fora enton ó grilo quedaba aplastado na man do rapaz é decian xa está capado, chamabanlle o" capagrilos". Un saudo pra Pingadelo, Lobonocortello, Xinxelo é Indachosei. ... (ver texto completo)
Hoy tenemos la Fiesta del Ayuntamiento "El Magosto".
Con concurso de pasteles hechos con castañas.
Cena para los vecinos.
Baile con orquesta.
Y por último Música Disco hasta que el cuerpo lo aguante.
Ala ¡VIVA EL MAGOSTO!
Los Hijos de Abraham.

Vai tu a saber a santo de que, pero o caso é que o maestro aquel día, e sin que servira de precedente, pediule os alumnos de 4º de EGB, na asignatura de relixión, que le ficeran unha redacción da vida dos fillos de Abraham-. “Papofino” que non achaba xeito por onde collelo, axudouse da “boa voluntade” de Holofernes e o seu parente, máis non o curman adivino, outro, catro ou cinco anos mores quel, e que se sentaban xusto no pupitre por tras.
Cos ecos daquelas estupendas ... (ver texto completo)
Amada Clementina: Ti sí que sabes. Ésa é a verdadeira historia deste xa famoso cuadrúpedo. Só marras nunha cousiña: As especialidades deste xumento sonche Tocoloxía e Obstetricia. Eu convivín con el catro anos nunha alta institución. El érache o voceiro nunha Comisión, e non vexas como orneaba.
Según dicen os que millor o coñecen, daquela orneaba presumindo de ser o castelán que máis farragachas de muller levaba contempladas.
Holofernes da Adreida, espiritu libre, non estudiou porque no quixo, non pola profecia do curmán. Un dia veu un cura de lexos, fixeronle unha proba de intelixencia e rebentou o chintofano. asi que... o que parecia unha boa sinal pos demais, convertiuse nuha joda pra el. Esto siginificaba ir interno a un convento de curas. El non protestou... e chegado o dia, levanteronho muy cedo, fregueronho nunha tina das de lavar a roupa e el e o seu pai subiron a carretera onde lles esperaba o Miguel co seu Mercedes ... (ver texto completo)
Prezado amigo Indachosei: Non podo por menos que felicitarte, por as tuas mensaxes é contos en distintos foros dos pobos das frieiras e outros e por empregar esas palabras tan nosas como reata, piorno, pinotes e outras tan propias da nosa zona. Despois de ler a lenda, tamen polo noso entorno hai outra naque un rapaz coidaba as vacas no mes de xaneiro nun prado, e pasou de volta pro pobo o cabreiro co rabaño das cabras e ovellas, e quedou unha ovella escarriada e saio o lobo matouna e puxose a rillar ... (ver texto completo)
O pobre xumento foi morrer a mallada do bedulo. Pero antes deso tuvo unha vida chea de venturas e desventuras, muy apasionante.: Apareceu un dia en compañia de outros pollinos guiados por un tal Quintanilla, cando Holofernes, o seu hirmao e o pai dos dous estaban na portodameda. O xumento da historia era o mais pequeno de todos os que viñan co tal quintanilla, non habia que montara nel, solo facia que dar pinotes, hasta que un dia na Fonte da Uz puselle encima do lombo as nalgas a Consuelo, (muller ... (ver texto completo)
Aquel xumento, cando Holofernes perdeu o interés pola cabalgadura, adoeceu dunha depresión menopáusica de cabalo. Ben é verdade que opositou para funcionario..., pero non lle chegou a vida até o día das probas: Foi un día de excursión a Patís, na compaña do pai de Holofernes, e alí, atado a un piorno, perdeu o cu, que llo paparon os lobos, e del non quedou máis que a transmisión.
E todo por non facerlle caso a un farraguas de can de carea que pasou a noite a ladrar sen descanso.
Os que estaban ... (ver texto completo)
no foro de Vilavella so hay duas persoas que esiveron en Chile mais outra que naceu e vive alá nada mais
Creo que non entendiches ben a miña mensaxe
lobonocortello, ca tua mensaxe que puseche no fora de Vilavellasobre a persoa que estubo en Chile xa creo saber quen ers so teño unha piquena dubida entre duas persoas. ise rapaz en Chile pasouno moi mal con eses familiares, eran moi malas persoas e él moi bo rapaz eu o mesmo co seu tiu. un saudo amigo lobo...
Descubrios hoxe e encantarome. cmparto con vos a letra de unha cancion. A CUADRILLA DE PEPA LOBA
------------------------------ ------------------------------ -------------
Onde vai a fecha, onde vai xa
os meus tempos mozos xa van alá
Eramos moi bravos, eramos uns machos
sijarillo ensendido, unha pandilla de cacos.

Asaltando frutales, petando nas portas
descubrindo praseres, meneando a pirola
Do melloriño que hai nunha parroquia ... (ver texto completo)
Que bonita a hitoria de Holofernes da Adreida. Aunque pode que a alguen no le guste. Cuntas a historia do curman e de Holofernes, pero..... que foi do xumento?