Estercada con castaños (Lubián)

Cuanto me alegro haberte conocido, por fin lle podo por cara e voz as tuas palabras non te podes imaxinar a sorpresa que me lebein o que menos podia pensar era verte na procesión cando te vin falando con miña irman non se me podía pasar po la cabeza que foras tú aunque sabía que ese fin de semana estarías en Lubian. foi moi grato haberte conocido, tamen a teu marido moi agradable e moi simpático e tua nena moi guapa. por fim xa conozo a dous foreros espero conocer a mais pra próxima qudan pendientes ... (ver texto completo)

Como cambiou a vida foreiros! O neno que iba a sementeira, non tiña auga corriente na casa, nunca vira unha television, non sabia o que era un Water, nunca saira do pobo, e agora nada mais levantarse duchase, faise un zumo de naranxa, vai no seu coche con climatizador o traballo. Ali non fai moitos esforzos. Sentase diante de un ORDENADOR, atende algun cliente, conectase universlmente por INTERNET, ten un SMARTPHONE, unha TABLET, utiliza as ultimas tecnoloxias. Ten razon o Piño esto e vida! Pero ... (ver texto completo)

Buenos días Barxés; ¡cómo te gusta recordar estas vivencias!. Cada ano se repetían as mismas faenas, as mismas voltas de arada, cada unha no seu tempo pra chegar as leiras ó tempo da sementeira sin unha herba, pra facer boa laboura, e que o "pan" nacera forte, e libre de cualquera impedimento.
Un forte abrazo, amigo.

Boas tardes Ballesteros, si que me gusta recordar esas vivencias daquel tempo, habia mais traballo no campo no habia maquinaria, pero tal como o amigo Piño acaba de contar con toda razón, a xente tiña outro humor axudabase unha a outra
habia fiadeiros no inverno, e no vrao contos e mais contos, e o tema das vacas era como o Piño diz sempre saia na conversa.
Nomes mais comuns onda nos das vacas eran garbosa, castaña, malagueña, marela, cereixa, macarena, montaña, parda, mora, marquesa, cachorra ... (ver texto completo)

Certo, bubela: todo correcto e ben contado. Eu, se me permites, agregaríalle un pequeno detalle: se se levantan as cinco da mañá pra xunxir, quere decir que non "acomodaron" as vacas antes. Indo o carro cargado e levando encima o arado, a semente e mais a palla pra embelgar, non viña mal levar tamén un feixe de millos, ou un par de mañuzos de herba, pra que, cuando o gañán faga un alto na sua xornada (entre 9 e 10) pra mandarlle unhas magras de xamón e unhos chourizos, todo ben regado con viño de ... (ver texto completo)

¡Ay! Mociñas e mozos de aqueles tempos. Que ben o pasábamos nas festas... Millor que arando, pro outro día da festa, os nosos oidos en lugar de oir as esquilas é os chocallos das vacas, ou o cantar do carro, sendo esto o que tiñamos máis próximo, sólo se oia a orquesta Monterrey acompañadas do demais bullicio do baile.
Aqueles tempos da laboura, foron maravillosos, certo, que había juventud é moita gana de juerga (as pesetas algo escasas) a pesar de ésto, tamén que a sementeira era mui porca, na ... (ver texto completo)

¿Habéis encontrado la cámara, Janita? Yo, que amo la fotografía, he sentido esa pérdida como si fuera en carne propia, me pongo en la piel de tu niño y me duele... Ojalá que aparezca. Si es así, dínoslo, por favor, pues sentiré entonces una gran alegría. ¡Suerte! Un saludo.
Por cierto, lo hemos pasado muy bien en vuestra fiesta.:-)

Hola O Candil, muchas gracias por preocuparte por la cámara de mi niño. No ha aparecido ni aparecerá, dudo que el que la haya cogido sea con la intención de devolverla, de todas manera me gustaría saber quién es para facilitarle la labor y darle el cargador ya que lo tendrá más fácil para recargarla, total ahora tenemos un cargador sin cámara.
Me alegra que os lo hayais pasado bien en las fiestas, es muy agradable que vengan personas al pueblo para pasar un rato divertido y entretenido. Ahora ya ... (ver texto completo)

El día 8 de septiembre es la fiesta del pueblo de Lubián, se organiza "O Carro Enfeitado", tradición que no se ha perdido, sólo que antes se usaba un CARRO con unas vacas y ahora un TRACTOR con remolque, ya no queda ninguna vaca en Lubián. Este sábado pasado estuvimos en Valsaín (Segovia) y había un rebaño de vacas que llevaban esquilas y por la tarde un rebaño de ovejas y cabras también con esquilas; ese sonido me hizo volver a la infancia de una forma increíble, ya no se oyen las esquilas por ningún ... (ver texto completo)

Muy ben Inda. Decrua en Maio, bima en San Juan e colleras pan. O de embelgar cos guizos do esterco tamen o faciamos nos, pero antes o arrancalos na corte como salpicaban latigazos de bosta a cara e a roupa dos labregos. Acordome tamen da impresionante vision das estrelas camiño da leira. Ben definidas todas as contelaciois e como meu pai me ensinaba o nome delas. Nunca mais as volvin a ver tan clariñas, igual tamen e porque as miraba cos ollos de un neno e a mirada e mais limpia.

Ai, bubela! Pois os níus de bubela inda cheiraban peor ca o esterco dos porcos nos renovos!

Muy ben Inda. Decrua en Maio, bima en San Juan e colleras pan. O de embelgar cos guizos do esterco tamen o faciamos nos, pero antes o arrancalos na corte como salpicaban latigazos de bosta a cara e a roupa dos labregos. Acordome tamen da impresionante vision das estrelas camiño da leira. Ben definidas todas as contelaciois e como meu pai me ensinaba o nome delas. Nunca mais as volvin a ver tan clariñas, igual tamen e porque as miraba cos ollos de un neno e a mirada e mais limpia.

Moi ben esa sementeira.
Menos mal que a decrúa maila bima xa as fixera eu diantas coa Corala e a Macarena.
Eiquí as embelgas, para sinalar ata onde se botaban os mangados de grao, facíanse cos garamuxos do propio esterco, co aqueles guizos que aínda quedaban do estrume xa podrido, espetados por ringleiras.

A bubela da casa da maria do marcial. Que maravilla, como describe perfectamente todas e cada unha das tareas da sementeira, xunxir as vacas e apor o carro, as molidas, o garapio, esparexer o esterco, feixe da palla pra facer as embelgas, leira arada co arado romano, o rapaz "tente arriba, tente abaixo"... así o lembro nin mais nin menos
Unha forte aperta Bubela, por refrescarnos a memoria con tantas realidades de fai tempo.

Buenos días Barxés; ¡cómo te gusta recordar estas vivencias!. Cada ano se repetían as mismas faenas, as mismas voltas de arada, cada unha no seu tempo pra chegar as leiras ó tempo da sementeira sin unha herba, pra facer boa laboura, e que o "pan" nacera forte, e libre de cualquera impedimento.
Un forte abrazo, amigo.

Hola, Ballesteros, non teño nada que correxirte porque é así como dices: desde ben pequeniña sempre axudei a meus pais no que tocase, no bar, nas fotos, no campo, cos animales, a conducir, a levar a casa..., o que ficese falta. Os rapaces de ahora non tein nin idea de como traballábamos os de antes. E inda así, non creo que sean mais felices do que fun eu cos meus queridos pais e irmaos.
En cuanto as loubanzas que fais sobre a miña persona, non son eu quen debe aseguralas. Sí te direi que son feliz ... (ver texto completo)

Hola, O candil; como tú ben dices, tampouco son eu quén pra calificarme; eu, simplemente,... son. Que sean os demáis os que me valoren; eso sí, se pode ser, con argumentos e criterio, pra ben ou pra mal. O que sí podo asegurarte é que me sinto satisfeito cuando lle fago ben a alguén; e pido perdón cuando poda facer daño, aunque sea inconscientemente. Ademáis, alguén inteligente no seu día dixo algo así: "Un individuo no es como él quiere ser; sino que, será, como el otro quiera que sea".
Cuando ecribiche o mensaxe, xa eu estaba na Vilavella, por tanto non lle pude dar recuerdos a teu irmao, inda que alí estuve os dous días a xogar a partida. Pero non te preocupes que llos daréi na próxima vez.
Un forte abrazo ... (ver texto completo)

Son as cinco da mañan, hai que levntarse cediño, ir sacando as vacas da corte, xunxilas, e apor o carro. Xa onte a tarde, arrancando co garapio, recebendo as salpicadelas e botando o carro ca espalladeira, deixamos cargado o carro de esterco. O pai saca unha vaca e deixa o rapaz, que solo ten seis anos, pegando dela hasta que saca a outra, unha vez xuntas, colle o xugo cunha mau e ponho encima das molidas, xunxen a parexa e repiten a operacion ca segunda parexa. Ahora ai que apor os carros e guiar ... (ver texto completo)

Certo, bubela: todo correcto e ben contado. Eu, se me permites, agregaríalle un pequeno detalle: se se levantan as cinco da mañá pra xunxir, quere decir que non "acomodaron" as vacas antes. Indo o carro cargado e levando encima o arado, a semente e mais a palla pra embelgar, non viña mal levar tamén un feixe de millos, ou un par de mañuzos de herba, pra que, cuando o gañán faga un alto na sua xornada (entre 9 e 10) pra mandarlle unhas magras de xamón e unhos chourizos, todo ben regado con viño de ... (ver texto completo)

Son as cinco da mañan, hai que levntarse cediño, ir sacando as vacas da corte, xunxilas, e apor o carro. Xa onte a tarde, arrancando co garapio, recebendo as salpicadelas e botando o carro ca espalladeira, deixamos cargado o carro de esterco. O pai saca unha vaca e deixa o rapaz, que solo ten seis anos, pegando dela hasta que saca a outra, unha vez xuntas, colle o xugo cunha mau e ponho encima das molidas, xunxen a parexa e repiten a operacion ca segunda parexa. Ahora ai que apor os carros e guiar ... (ver texto completo)

A bubela da casa da maria do marcial. Que maravilla, como describe perfectamente todas e cada unha das tareas da sementeira, xunxir as vacas e apor o carro, as molidas, o garapio, esparexer o esterco, feixe da palla pra facer as embelgas, leira arada co arado romano, o rapaz "tente arriba, tente abaixo"... así o lembro nin mais nin menos
Unha forte aperta Bubela, por refrescarnos a memoria con tantas realidades de fai tempo.

Esperemos que para esas fechas xa teñamos feita a sementeira.
Asi a semana seguinte iremos os ramallos.

E o fin de semana a festa