Foro de LUBIAN (Zamora)

Viele Grüsse

Hoy 16/10/12; entro a la oficina y al encender el PC me encuentro con dos mensajes; uno desde LUBIAN y el otro de CASTRELOS; ambos tuyos querida amiga, contesto este primero pues, sin saber a que se debe tu comentario; me imagino que va dirigido a alguno de esos imbeciles, que desde el anonimato landan dardos ponsoñosos posando de originales - la imbecilidad nunca lo a sido- y te animo a ser como siempre has demostrado; autentica, veraz, una mujer con ideas muy claras y con un teson a toda pueba.
Cariños ... (ver texto completo)

Assín, assín se dicen as coisas sin pelos na mollada, xa era hora que alguéin como tú poña os puntos sobre as iés.
Perdoa que nahún te coñezo más me parece unha persoa munto correcta.
Unha aperta.

Ser buena no es sinónimo de ser idiota. Ser buena es una virtud que algunos idiotas no entienden. Si los que pierden el tiempo criticándome lo dedicaran a hacer el bien, el mundo sería un lugar infinitamente mejor. Yo no tengo tiempo para odiar a los que me odian, estoy demasiado ocupada amando a los que me aman; y rezando por los que no saben lo que es amar. No me hace daño quien quiere, sino quien puede; al que lo intenta, le sonrío y le digo: "gracias por darme la oportunidad de encontrar a otro ... (ver texto completo)

Que grandes verdades dices, eu creo que de algun foreiro de algun pobo cercano
hay que pasar, para que se entreteña el soio cos personaxes que el ten, e deixe de meterse cos demais.
Un saudo.

Hai lugares, Vintecinco, onde fixeron as casas no propio leito dos ríos, e os ríos acaban axustando contas.
No Tuela, un día de pesca, crucei para a borda das Valiñas por un lugar onde se pasaba ben. Era un día de babuxa no mes de maio. Despóis botouse a chover de verdade, e cando os pes quixeron levarme á boa beira noutro pasadeiro, non me atrevín polo crecido que xa viña o río.
Tiven que deixa-los pertrechos debaixo dunha "pala" dun fragaredo, e reptar por debaixo das uceiras e das xestas, molladiño ... (ver texto completo)

Amigo Inda Cho Sei: Despois duns dias de descanso nas chamadas illas afortunadas,
estamos de volta. Como o tema que estades a tratar e o rio, traeme a memoria os comentarios o respeito da invasión por parte das constructoras, do leito dos rios. Naqueles lugares hay barrancos, pero un amigo meo o cal me visita na illa na que eu estexa, que e inxenieiro en Unelco filial de Endesa pras illas Canarias
Surxio o tema dos barrancos onde construen alí. E me fixo gracia cuando me dixo,
"algun dia cuando ... (ver texto completo)

Amigo Inda, istou de acordo a veces que nahún se respetarin os cauces dos rios, más cuando véin a tempesta de verdade a que ter coidado, no ano 1969 istaba eu pescando un mes de Junio no río de cabanelas, andaba cua cucharilla, totale que sinto dous istouros pra cima, nahún fago caso más inda nahún pasara unha hora, ¡O pá que riada! menosmale que me percatei,é inda assín so me deu tempo en sair pro lado contraio que eu tiña pensado, totale que desde aquela teño constumbre de fixarme no tempo que ... (ver texto completo)

Xa te decia que non estaba no allo. A ver si me entero de que vai. Vaiche boa!

Bubela: Tí, que voas por riba de todos nós; tí, que non sabes de fronteiras, nin de raias nos montes, deberías ve-lo remanso. No outro lado parece haber un plantígrado xa moi cansino que só reflicte vulgaridade.

Aprezado Inda, coidado cos ríos descoñecidos, que de pronto xegue unha crecida, que o mellor nos obriga a cruzalo donde nahún tíñamos pensado, sin ir más lexos a que ver o que pasou por Andalucía.
Unha aperta.

Non sei por donde ven o tmea do rio, pero, vou levar un pouco a contraria: Todos temos na vida un rio diante de nos e a posibilidade de cruzar o outro lado. O rio representa un obstaculo. Que ben se esta todos xuntiños diluindo os medos, a incertidumbre e incluso a propia personalidade no grupo!.
Cruzar o rio equivale a sair o encontro, non solo da natura, se non da nosa propia naturaleza, enfrentarte tu solo a ti mismo e o teu interior, poder pensar e decidir por ti mismo.
Poda que te sigan moitos, ... (ver texto completo)

Como ben dice o amigo INDA, non paga a pena que perdas mais tempo. Solo te comento esto desde a duda de saber a quen pertenece o teu psedónimo. Se eres quen eu penso non fai falta decir nada mais; se non é así, estou seguro de que encontrarás quen to explique personalmente.
Saludos.

Xa te decia que non estaba no allo. A ver si me entero de que vai. Vaiche boa!

Xa sabes que son pescador de río. Camiño moitos kilómetros por unha borda e pola outra. Os propios pés, cegos nas botas de goma, saben cando hai que cruza-lo río. O que máis me gusta é visitar ríos descoñecidos, e ás veces sinto ansias de chegar a unha curva ou un horizonte...
Pero no caso do río do que andamos a falar, ben sabemos o que hai do outro lado. O que pasa e que a Bubela non estará no allo.
Nin che paga a pena.

O xabarín fozaba no patatal da Pía, e non deixaba ir adiante nin aos saínchos.
Ao lado do patatal había un lameiro. Era a parte da horta que xa non se cultivaba.
El, labrego reformado á terapia ocupacional, comezou por leva-la burra a dormir ao lameiro, atándoa nunha estaca espetada no medio. Pero a burra non espantou ao xabarín.
A seguinte iniciativa foi porlle á burra un deses chocallos que eiquí chamamos zumbo, ése que lle poñen os trashumantes aos carneiros que guían o magote. Pero tamén fracasou na tarefa de espanta-lo porco bravo.
Espetou sete espantapáxaros arrepiantes polo patatal adiante. Tampouco.
Foi daquela o fillo, e engadiu un aparello de música a pilas, con cantigas de Isabel Pantoja, a tódalas iniciativas que se ían apondo noite a noite. Certo foi que gastou en pilas máis do que valían as patacas que aínda quedaban na cortiña, pero desta sí houbo resultados:
Ao vi-lo día foron varios os veciños que poideron contemplar o patatal convertido nunha aira... ou millor dito, nunha pista de baile:
Os páxaros danzaban cos espantapáxaros e a burra co xabarín. E non pararon de bailar ata que as pilas feneceron.
Dicen as malas linguas que o baile comezou cos acordes de Panorama na Fontarbela. ... (ver texto completo)

Perdoai que me inmescuia no caudal do rio, eu tamen estou deste lado do rio, pois do outro hay muita broza ruin.
Aporveito pra decirvos que bou estar caladiño ata o dia 15, por mor da auga quente e o sol.
Un grande abrazo pra todos foreir@s de ben.

Amigo Barxés: Non creo que teñas que pedir perdón por nada, todo ó contrario, ó menos eu agradezo a tua presencia, que estes días atrás non participache muto.
Deseo que pases unhos inmellorables días de descanso, igualmente pra Nieves.
Disfrutai de todo o bon que vos pode ofrecer o Mediterraneo.
Un abrazo, amigo.