Noces
Un matrimonio va al médico. Tras examinar la mujer, el médico le dice:
Usted está embarazada y además tiene lastimado un pulmón.
A lo que el marido responde:
No me alague, doctor, no me algue.
Parecíame estraño que, ao longo dos séculos desde que o mundo é mundo, o asunto da propiedade non se houbera arranxado millor. Os que tiñan terras convertíanse en escravos delas, mentres os que non as tiñan convertíanse en escravos dos terratenentes.
Cando neno, xogaba con bullacas perto da leira mentres contemplaba cómo meu pai araba con dúas enormes vacas xunxidas coas cornais. Miña mai andaba de diante, conducindo aquela parella; meu pai seguía detrás, guiando a rabiza.
El, cos ollos cravados ... (ver texto completo)
Xa veis Inda, sigo pensando que non tes un pelo de tonto, ahora cuando observo as túas apreciacios de pequeno, mo confirmas unha vez máis.
Difícil pensar que a túa madre pudera pasar unha mañá casi sin falar, xa que era unha persona muy agradable é simpática, o que pasa, que querías que estuvera xogando contigo as bullacas, pero eso non podía ser!. Por outra parte, cuando un e pequeno, a xente mayor parece moito máis do que en realidad é.
Totalmente de acuerdo co das leiras máis os prados, todo o mundo atado como o burro a estaca, pero mira, si salias de ese ambiente, te encontrabas con algo muy parecido, sempre había alguén que tiña que machacar o siguiente.
O foro muy entretenido, a Bubela intentei aprenderlle o nido no veran pasado, non foi posible! ahora o caerlle a folla os castiñeiros será máis fácil. ... (ver texto completo)
Parecíame estraño que, ao longo dos séculos desde que o mundo é mundo, o asunto da propiedade non se houbera arranxado millor. Os que tiñan terras convertíanse en escravos delas, mentres os que non as tiñan convertíanse en escravos dos terratenentes.
Cando neno, xogaba con bullacas perto da leira mentres contemplaba cómo meu pai araba con dúas enormes vacas xunxidas coas cornais. Miña mai andaba de diante, conducindo aquela parella; meu pai seguía detrás, guiando a rabiza.
El, cos ollos cravados ... (ver texto completo)
Aprezado Inda, como explicas a realidade da nosa infancia, eu sempre de criado a guardar o gado, más nahún sei si era por a edade tíñamos bon humor, ahora béin a diferencia era piquena, do que tiña as terras do que nahún as tiñan, a situazahún era delicada, muntas veces penso que forin as circunstancias que nos tocou vivir, nahún me quero meter en política nin istou perparado nin vivo de ela, pero munta culpa do que nos pasou, eu penso que no meu querido Portugale foi do Salazar, na Ispaña do sinor Franco que deus lo tenga coa Gloria. ... (ver texto completo)
Parecíame estraño que, ao longo dos séculos desde que o mundo é mundo, o asunto da propiedade non se houbera arranxado millor. Os que tiñan terras convertíanse en escravos delas, mentres os que non as tiñan convertíanse en escravos dos terratenentes.
Cando neno, xogaba con bullacas perto da leira mentres contemplaba cómo meu pai araba con dúas enormes vacas xunxidas coas cornais. Miña mai andaba de diante, conducindo aquela parella; meu pai seguía detrás, guiando a rabiza.
El, cos ollos cravados ... (ver texto completo)
Acertaste de pleno Romerales. Si te gotea....., el grifo, te puedo dar un apreton.
Los militares carecemos de ese grifo al que se refiere en su metáfora, señora Bubela. Los militares estamos dotados de una infalible aguja percutora, siempre dispuesta, por la limpieza diaria a la que está sometida.
Esa vaca que aparece en la foto era de mi suegro de CHANOS, la mejor vaca para el trabajo que yo conocí, en una ocasión rompió el yugo al intentar sacar el carro cargado de heno de una presa, en su historia negativa figura la muerte de su compañera de trabajo Roxa porque no le aguantó el tremendo esfuerzo del trabajo, saludos a los amantes de estos animalitos.
Esta vaca rubia tan valiente como dices, es posible que cuando estaba en la sierra de Chanos, ganara algún cántaro de vino a los vaqueros que la guardaban y al mismo tiempo se lo hicieran perder a los vaqueros de Lubián, sacaban de la vacada las vacas que mejor peleaban, un día se ponian de acuerdo y en las praderas da Cabeza Grande, allí transcurría el evento, como espectadores los demás vaqueros de los pueblos limítrofes, a la mejor vaca, el gran premio.
Por entonces la vacada de Lubián llegaba ... (ver texto completo)
Ay sr Prat, no me lo imagino comiendole los huevos a la Pita Moñuda. Creo que cuando se agacha a ponerlos, al levantarse, se los lleva colgando con ella.
Señora Bubela: Confunde usted los huevos con los ovarios, y no suele usted cometer errores de tanto bulto.
Don Ricardo sabe lo que dice. Y yo lo confirmo, antes de que borre sus confidencias. Siempre tuvo una mano muy ligera. Y eso que no padece parkinson.
Ay sr Prat, no me lo imagino comiendole los huevos a la Pita Moñuda. Creo que cuando se agacha a ponerlos, al levantarse, se los lleva colgando con ella.
Acertaste de pleno Romerales. Si te gotea....., el grifo, te puedo dar un apreton.
¿Bubela? ¿En la casa de la señora María de Marcial?
¡Coño! ¡El fontanero!
Tal vez haya exagerado algo en la canción silbada. La que realmente me sale bordada, silbando por el ojete, es el POROMPOMPERO. De veras.
Sencillo, es verdad; pero real, como la vida misma. Si no fuese por lo del sonotone, ésa bien podría haber sido yo, que silbo maravillosamente "Como el ciervo que a las fuentes de agua fresca va veloz..." con mi estupendo "derrière".
Buenos días.
Poesía completa’, de Konstantin Kavafis
«A Itaca tenla siempre en la memoria./ Llegar allá es tu meta,/ mas no apresures el regreso. / Mejor que se dilate largos años/ y, en tu vejez, arribes a la isla/ con cuanto hayas ganado en el camino,/ sin esperar que Itaca te enriquezca». Kavafis es uno de los grandes poetas de comienzos del siglo XX. Sus poemas son bellísimos y están llenos de significado más allá de la hermosura del ritmo. Itaca es el destino de cada uno de nosotros, y Kavafis nos enseña ... (ver texto completo)
Gracias, Barxés, por traer tan bellas palabras a este espacio.
Nuestra historia en común, 252525 y yo, es ya una historia larga en diferentes dimensiones y fases.
Ambos fuimos a la misma Escuela de Moimenta, hasta que yo tuve 7 años. Y él siempre me cantaba en los recreos una bella canción portuguesa.
Cuando tenía 7 años, mi madre se casó con el cabo de los guardias de Lubián, y tuve que aprender el español en la Escuela de Niñas de Lubián, con una maestra que se llamaba Doña Petronila. A los ... (ver texto completo)
Esa vaca que aparece en la foto era de mi suegro de CHANOS, la mejor vaca para el trabajo que yo conocí, en una ocasión rompió el yugo al intentar sacar el carro cargado de heno de una presa, en su historia negativa figura la muerte de su compañera de trabajo Roxa porque no le aguantó el tremendo esfuerzo del trabajo, saludos a los amantes de estos animalitos.