Día de seitura
Aprezado Piño: Istás feito un fenómeno, menudo recitale, béin eu oxe tambéin istou munto contento, pois o xefe invitounos a xampan, parece ser que por las noticias que veñen da Ispaña, eu nahún entendo nada, pero o padre me o explicou, parece ser que debido a los manda maís que forin obligados a dimitir no ministerio da Facenda, claro según el xefe éstos eran os que persiguian a él y a muntos más incluida la corona, béin eu o da coroa nahún me quedou munto claro, pois penso que foi unha moneda do ... (ver texto completo)
Que exagerado! Gracias por esos ánimos.
un abrazo.
Aprezado Piño: Istás feito un fenómeno, menudo recitale, béin eu oxe tambéin istou munto contento, pois o xefe invitounos a xampan, parece ser que por las noticias que veñen da Ispaña, eu nahún entendo nada, pero o padre me o explicou, parece ser que debido a los manda maís que forin obligados a dimitir no ministerio da Facenda, claro según el xefe éstos eran os que persiguian a él y a muntos más incluida la corona, béin eu o da coroa nahún me quedou munto claro, pois penso que foi unha moneda do meu querido Portugale, dirán voçes y anos que nos importa, con tuda la razahún del mundo, más eu tiña que contarlo pois de algunha maneira assín más pronto que tarde tornaremos pro meu querido Madride.

Agora en serio me gosta munto como levan iste foro, vexo que ha buena armonía.

Unha aperta. ... (ver texto completo)
Estaando o león doente, foi o lobo a velo, y despois dixole o león:
¿Cómo tardaste tanto en virme a ver, estando eu tan doente?
Pois mira, mira, sabes por qué non vin? porque andaba facendo xixa pra traerte, y a raposa como é tan lista, andaba detrás é todo me roubaba.
En esto que a raposa estaba ouvindo todo po lo buraco da chave, sin pensalo máis, a raposa entrou é díxole o leon:
Gracias a Dios que me veís a ver. Pois mira, é porque non pude vir máis pronto, que estuve estudiando unha meciña ... (ver texto completo)
...//...
Dos de los fugitivos no hubieran regresado por nada del mundo, pero Zangalleirón estaba hecho de otra pasta.
Con las primeras luces del amanecer, los dos estudiantes, pálidos de ansiedad y con el terror de su aventura latiendo aún tumultuosamente en su sangre, llegaron a la Facultad.
-- ¿Lo has visto? --exclamó uno de ellos.
-- ¡Dios! Sí... ¿Qué vamos a hacer?
Se encaminaron a la parte de atrás del edificio, donde vieron un carruaje ligero con un caballo uncido y atado por el ronzal ... (ver texto completo)
...//...
Dos de ellos eran jóvenes estudiantes de una facultad de medicina que se hallaba a unas leguas de distancia; el tercero era un gigante muy moreno y desparramado llamado Zangalleirón.
Desde hacía muchos años Zangalleirón estaba empleado en el cementerio en calidad de sepulturero, y su chanza favorita era la de que "conocía todas las ánimas del lugar." Por la naturaleza de lo que ahora estaba haciendo, podía inferirse que el lugar no estaba tan poblado como su libro de registro podía hacer ... (ver texto completo)
El hecho de que Baldrogas estuviera enterrado no era motivo suficientemente convincente como para demostrarle que estaba muerto: siempre había sido un hombre difícil de persuadir.
El testimonio de sus sentidos le obligaba a admitir que estaba realmente enterrado. Su posición --tendido boca arriba con las manos cruzadas sobre su estómago y atadas con una gasa, que rompió fácilmente, sin que se alterase la situación--, el estricto confinamiento de toda su persona, la negra oscuridad y el profundo silencio, constituían una evidencia imposible de contradecir y Baldrogas lo aceptó sin perderse en cavilaciones.
Pero... muerto, no. Sólo estaba muy enfermo, aunque, con la apatía del inválido, no se preocupó demasiado por la extraña suerte que le había correspondido.
No era un filósofo, sino simplemente una persona vulgar, dotada en aquel momento de una patológica indiferencia; el órgano que le había dado ocasión de inquietarse estaba aletargado. De modo que sin ninguna aprensión por lo que se refiriera a su futuro inmediato, se quedó dormido y todo fue paz para Baldrogas.
Pero algo se movía en la superficie. Era aquella una oscura noche de verano, rasgada por frecuentes relámpagos que iluminaban unas nubes que avanzaban por el este, preñadas de tormenta. Aquellos breves y relampagueantes fulgores proyectaban una fantasmal claridad sobre los monumentos y lápidas del camposanto.
No era una noche propicia para que una persona normal anduviera vagabundeando alrededor de un cementerio, de modo que los tres hombres que estaban allí, cavando en la tumba de Baldrogas, se sentían razonablemente seguros.
... //... ... (ver texto completo)
Piño, esa visita personal está pendiente. Este ano fumos tarde de vacacions e entre pitos e flautas voou o tempo. Pero desde ahora cando pasedes por O Pereiro estades invitados a nosa casa onde sempre seredes benvidos.
Saúdos.
Moitas gracias po la invitación, tamén che digo, que sempre que os apetezca visitarnos será un placer recibiros, no verán sí temos que facer por vernos, nos ahora, no inverno non estamos sempre no pueblo, si vimos a dar unha Volta de vez en cuando.
Cierto que esos días de vacacions pasan rápidamente, son tan cortos! Algo parecido o de aqueles enamorados cuando se cruzan no Camiño, ela coa ola de auga na cabeza, él con un arado de aqueles romanos sobre un hombro, era o mes de Mayo, pasaron o día ... (ver texto completo)
Gel. Non te imaginas o subidon de ánimo que me dou o leer o teu mensaxe, eu sin caer na conta! ahora que mencionas todas as virtudes que adquirimos cos anos, cierto, que chegamos a ser un diamante en bruto, así viña notando últimamente, que os fillos máis os netos me daban tanta atención.
Me alegro que pasaras a Portela para facernos unha visita, ainda que sea virtual, esperemos que algunha vez sea personalmente, este verán nos conocimos varios dos que entramos en estos foros da contorna, fai ilusión ... (ver texto completo)
Piño, esa visita personal está pendiente. Este ano fumos tarde de vacacions e entre pitos e flautas voou o tempo. Pero desde ahora cando pasedes por O Pereiro estades invitados a nosa casa onde sempre seredes benvidos.
Saúdos.
Gel. Non te imaginas o subidon de ánimo que me dou o leer o teu mensaxe, eu sin caer na conta! ahora que mencionas todas as virtudes que adquirimos cos anos, cierto, que chegamos a ser un diamante en bruto, así viña notando últimamente, que os fillos máis os netos me daban tanta atención.
Me alegro que pasaras a Portela para facernos unha visita, ainda que sea virtual, esperemos que algunha vez sea personalmente, este verán nos conocimos varios dos que entramos en estos foros da contorna, fai ilusión ... (ver texto completo)
Si, mejor silenciar los excelentes productos de ésta Tierra, (no lo papan todo) las ternerillas como quedan pocas, ya las compran sólo nacer para otras autonomías.
De chavales bien se pasaba en las ferias, rodeábamos a los señores los melones, sandias, brevas y demás chuches, esperando a poder meterle mano a algún manjar de aquellos, eran deliciosos, gustaban más que ahora, la cosa andaba más escasa, entre unos cuantos, escotábamos para comprar un melón o un sandía, era devorada en menos que canta ... (ver texto completo)
Boa pregunta, Piño. Dende a noite dos tempos andan os humanos tras da fonte milagreira da eterna xuventude, e se algún a atopou ainda non volveu para contarnos onde está agochada. Mentras tanto, este ben tan prezado abandónanos sin darnos conta, anque os máis optimistas entre nos dirán que a xuventude hai que levala dentro. Bueno, eu son da opinión que non tódolos días amañecen coa misma cor, nin o espello nos agasalla sempre comforme a educación que lle inculmanos ao largo dos anos.
Esto non quita que non sepamos apreciar os beneficios que os anos nos achegan: prata no pelo, ouro nas moas, metais nas xuntas, pedras no ril, azucre na sangue, gas natural… ... (ver texto completo)
Me refiero a los señor@s que vendían los melones.
Piño, esta foto forma parte de la estampa para la historia. Yo creo recordar que estuve dos veces en esas ferias de ganado de pequeño, y me recuerda tal como eran. Hoy no comeremos un bistes de esos ni beberemos mejor agua que la que bebían esos animales. Pero no vamos a fomentar aquí la alimentación sana de Alta Sanabría, porque iríamos en contra de los intereses de la industria farmacéutica.
Un saludo.
Si, mejor silenciar los excelentes productos de ésta Tierra, (no lo papan todo) las ternerillas como quedan pocas, ya las compran sólo nacer para otras autonomías.
De chavales bien se pasaba en las ferias, rodeábamos a los señores los melones, sandias, brevas y demás chuches, esperando a poder meterle mano a algún manjar de aquellos, eran deliciosos, gustaban más que ahora, la cosa andaba más escasa, entre unos cuantos, escotábamos para comprar un melón o un sandía, era devorada en menos que canta ... (ver texto completo)
Piño, esta foto forma parte de la estampa para la historia. Yo creo recordar que estuve dos veces en esas ferias de ganado de pequeño, y me recuerda tal como eran. Hoy no comeremos un bistes de esos ni beberemos mejor agua que la que bebían esos animales. Pero no vamos a fomentar aquí la alimentación sana de Alta Sanabría, porque iríamos en contra de los intereses de la industria farmacéutica.
Un saludo.
Bonita foto de Pingadelo, nos fai recordar aquelas estupendas feiras que se facian a víspera da Tuiza, mes de septiembre, en Lubián, mui bon ambiente, normalmente unhos días antes baixaban as vacas da Serra, como estaban gordas se vendían ben pra carne, outras iban pra vida, había mui bon ganado, normalmente as pagaban ben. Xa co diñeiro das ventas, esos días os labradores o celebraban un pouco, sin pasarse, había que guardar as pesetas pra ir gastando durante o inverno é parte do verán.
O Candil: Qe me alegro moitudimo da visita q ae me fixeches, foi unha pena qe non qedaras a comer as filloas, estaban boisimas. A meu himao deulle muta pena non poder verte, haber si pra prxima hay mais suerte. Un abrazo amiga.
Eu tamén me alegréi de poder darte un abrazo, Pepita, inda que fora visita de médico non programada. Xa habrá tempo de compartir afilloas, sabendo que o simpático cociñeiro está en casa, non habrá problema. Tiñan boa pinta pero ben viche que non podía quedarme. A tua familia é encantadora pero xa pudeche ver que quen me conquistou foia a tua Kyara. ¡Preciosa, maravillosa!

Ahora eres tú quen nos debes visita. Xa sabes que somos varios os que te esperamos cos brazos abertos en Lubián. Non tardéis.;-)

Bicos ... (ver texto completo)