xa estamos en 19 de Marzo polo tanto felicidades a todos os Joses e tamen os papas. Pepe Varela que pases un feliz día to desexa de todo corazón esta cachorriña que sabes que te ten moito aprecio, un abrazo e que te sigas recuperando
Ese tamen o recordo eu, nunca vi pasar tanto medo a meu pai foi o ano que tubo o accidente lle caeu un carballo encima que lle rompeu 7 costelas yo fémur por 3 sitios e estaba escayolado dende os sobacos hasta o pé, non se podía mover cando sentia como as vigas da casa crujian se desesperaba por non poder protexernos foi a primeira ves que sentiu tanto medo eu era moi pequena e solo sentía ruidos raros menos mal que solo quedou nun nun susto. un sudo
Un temblor na Vilavella.
Certamente, a Terra non parou de moverse dende o Bin-Bang, e deso xa fai unhos cuantos meses... (Solo, 14 millos de anos).
Non foi muita a intensidade, cero que de 3ºna escala de Ritcher no epicentro en Riós. Eu recordo un en Vilavlla, de 6,5º, no ano 1969. Houbo muitas anécdotas esa noite, unha delas protagonizada polo Santiago (apegado) que cuando sentiu o ruido saiu armado e dirixiuse a casa do Carteiro, que estaba en construcción, pensando que era xente que ia a roubar. Odia seguinte todo eran ... (ver texto completo)
Claro que me entendes, Varela, tamén se pode leer entre lineas.
Referente a teu irmao, non te pregunto a ti pero estou informado do seu estado de salud; espero que complete a sua recuperación o antes posible. Espero darlle un forte abrazo cando o vexa na Vilvella, de momento mándollo desde aquí.
Unha aperta.
Tes que perdoar, Einstein, pero atopo esta mensaxe túa un tanto fora de contexto. Non vexo que o fin de este foro sexa expresar os sentimentos persoais frente a cada acontecimento mundial, o cual non quere decir que esos sentimentos non existan e que non expresen noutros lugares. O caso de Chile non ten comparanza no sentido que hay moitos chilenos que participan nos foros dos pobos e son veciños coñecidos pola maioría. ¡Non compares, por favor! En cuanto ó que dices de facer comentarios por quedar ... (ver texto completo)
Calma, Gel: Menos mal que sempre pensei (e, así o creo) que neste foro se pode falar de cualquer tema; incluso recordar as desgracias que tanto sufrimento lle acarrean a algunhas persoas. Pero, nada, se a ofensa foi tan grande ahora mesmo te pido perdón; non teño ningún problema por eso. ¿Ccontenta?. Quero recordarte que teño amigos en Chile, por tanto non teño absolutamente nada en contra de ese pais, todo ó contrario, solidarízome con él sobre todo polo que tuveron que sufrir a partir da barbarie ... (ver texto completo)
Un temblor na Vilavella.
LA ZORRA Y LAS UVAS

Era otoño, y la zorra que vivía en una madriguera del bosque, cada noche se atracaba de ratones, que eran muy gordos en aquella época del año, y también un poco tontos, porque se dejaban cazar con facilidad.

A decir verdad, la zorra hubiese preferido comerse alguna buena gallinita tierna, pero hacia tiempo que el guardián del gallinero era un perrazo poco recomendable, y había que contentarse con lo que el bosque ofrecía: ratones, ranas y alguna comadreja.

El caso es ... (ver texto completo)
Manolo, perdon por no contestar tu mensaje, siento mucho que no pudas venir.
¿como esta Pepe? dale un fuerte abrazo a el y toda la familia.
Como te daras cuenta yo no entro mucho en el foro. por q. no quiero entrar en polemicas con nadie y menos contestar a las parvadas que dice el Sr. Einstein, las desgracias nos duelen a todos, pero los lazos que nos unen con nuestro querdo
Chile donde tenemos Familia y grandes amigos nunca pueden ser como lo de Japon
un abrazo para todos los foreros
Todos en silencio. Demasiado silencio, creo, en muitos aspectos, pero hai un que me chama a atención sobre os demais.
Fai un tempo houbo un terremoto en Chile, todo mundo mandou mensaxes de apoio ó pobo chileno, nos que me incluio. Fai catro dias pasou outro tanto en Japón; non vin a mínima referencia neste caso. Nin teño autoridad nin motivo para reprochar nada pero... ¿estámos actuando igual?. ¿Mandamos meensaxes a Chile porque casi todos temos algún familiar, amigo, conocido, etc., para quedar ... (ver texto completo)
Tes que perdoar, Einstein, pero atopo esta mensaxe túa un tanto fora de contexto. Non vexo que o fin de este foro sexa expresar os sentimentos persoais frente a cada acontecimento mundial, o cual non quere decir que esos sentimentos non existan e que non expresen noutros lugares. O caso de Chile non ten comparanza no sentido que hay moitos chilenos que participan nos foros dos pobos e son veciños coñecidos pola maioría. ¡Non compares, por favor! En cuanto ó que dices de facer comentarios por quedar ... (ver texto completo)
Todos en silencio. Demasiado silencio, creo, en muitos aspectos, pero hai un que me chama a atención sobre os demais.
Fai un tempo houbo un terremoto en Chile, todo mundo mandou mensaxes de apoio ó pobo chileno, nos que me incluio. Fai catro dias pasou outro tanto en Japón; non vin a mínima referencia neste caso. Nin teño autoridad nin motivo para reprochar nada pero... ¿estámos actuando igual?. ¿Mandamos meensaxes a Chile porque casi todos temos algún familiar, amigo, conocido, etc., para quedar ... (ver texto completo)
Habilidades
Puntos claves en nuestra niñez de producción y frabricación propia, no había calcetín que se resistiera y eso que todos pasaban el control de calidad, la Abuela.
Con calcetines nuevos, un poco de aire y amor anduvimos enormemente hasta que nos metimos en un mundo que avanza en función del comercio internacional.
Saludos.
Hola a todos, y en especial a mi primo Pablo. Tu comenzaste a navegar por estos mundos de comunicación mágicos, y sigues fiel al foro. Cada vez somos menos, yo creo que por pereza a veces, y otras por las prisas que todos nos traemos. Aunque se, que mucha gente entra a leer en Padornelo, pues no nos olvidamos de nuestro querido pueblo.
No se quién comentó que los foreros habían emigrado a facebook, pero ¡No podemos dejar este foro!.
Ánimo Isabel, que tenemos la primavera a la vuelta de la esquina.
Un ... (ver texto completo)
La auto estima de nuestro pueblo es invisible, aquí entramos las personas: Le quiero mucho, poco o nada.
Después viene la oratoria, que es mi debilidad de aprender a comunicarsé, esta debilidad intento convertirla en fortaleza, sin que la cobardía me lleve a la inmovilidad, ni mi timidez sea una forma de cobardía, solo trato que mis buenas ideas, expresarlas con palabras.
Ejemplo: Como creo que mi pueblo siente, puede guiar a la inteligencia social, que es; el hombre asociado es mucho más que el ... (ver texto completo)
Hola a todos. Ya veo que no os animais a escribir, espoero que esteis haciendo algo mucho más interesante, si no no os lo perdono. Pablo el presente de Padornelo es el que se ha creado a raiz de haber poca gente y menos consenso entre ella, pero espero que no muy lejos en el tiempo eso se arregle y viuelvan las cosas a estar en el punto que las dejaron las gentes que habitaron este lugar antes que nosotros, que eran más y mejor avenidas. A veces el progreso trae ventajas a las personas, pero otras ... (ver texto completo)
valla que si e pra non olvidar que mo digan a min que a miña irman yo meu sobriño viña a Atocha no tren que viña detrás ese día casi me da un infarto porque eu sabía que todos os días esa mesma hora sa baixaba nesa estación, chamaba o movil e estaba apagado e hasta as doce da mañan non supe nada de eles cando estaban salindo do tunel sentiron a estampida. Que tristeza se notaba esos días na ciudade e mior non recordalo deixemolo ahí. Recordar cousas mais agradables, mañan vou a Vilavella veño o Domingo ... (ver texto completo)