Va un presidente Francés,
otro Alemán y otro Español
y dan un atraco... El presidente
Francés y el Alemán acaban
en la cárcel y el Español no.
ja, ja, ja
Dos hombres pasan delante del congreso y se oye.
¡Asesino!
¡Ladrón!
¡Corrupto!
¡Estafador!
Y uno le dice al otro:
Oye, parece que se están peleando,
Y el otro le contesta enojado:
No seas bruto, ¿no ves que están pasando lista?
Rajoy en la puerta de nuestras casas.
Monedero en el metro.
No podemos estar tranquilos en ninguna parte.
¿Que sabe de Historia de España?
-Mucho, es mi asignatura favorita.
-Bien, dígame una de las colonias
españolas del siglo XX.
-Nenuco.
-Gracias, ya le llamaremos.
Ya hay desabastecimiento de papel higiénico en Grecia.
En concreto en la embajada alemana.
Podemos es ya como un alud de nieve en los Cimarallos,
el cual está tan enPPinado que es imparable.
-Me han invitado los amigos a jugar
un partido de fútbol.
- ¿Y cómo habéis quedado?
-Por Wasap.
-Puede que los restos sean de su marido,
pero sólo hemos hallado el pene,
¿Lo reconoce?
-Si, no es él
- ¿Está segura?
-No es ni del pueblo...
Ahora que veo meu pueblo nevado:

"Con dos pedos y una llufa,
no hace falta estufa".

(llufa es un pedo que huele pero no suena)
No autobús da Mezquita a Verín un crego ía sentado ao lado dun home bébedo que case cichaba viño polas orellas.
Aquel home peneque lía o xornal con moitas dificultades. De súpeto virouse cara ao crego, e con lingua de trapo preguntou:
--Señor, vostede sabe o que é a artritis?
O cura pensou uns intres, e non quixo deixar pasar a oportunidade de soltarlle un sermón a ser tan descarreirado:
--Sí, home. A artritis élle unha doenza causada polas borracheiras, polas relacións con mulleres pecadoras, a promiscuidade... É coma un castigo por todo iso.
Aquel perdidiño pecador remelou daquela os ollos, e seguiu a ler, calado, no xornal.
Pero o crego quería máis sermón, e preguntoulle:
--Daquela vostede ten artritis... desde hai moitos anos?
--Eu? --contestou o bébedo-- Eu non señor. Eu non lle teño nada diso. Eu pregunteille porque pon eiquí, na Región, que o Papa padece de artritis. ... (ver texto completo)
Sinor Ferro Na Via, béin ustede dice unha verdade coma un santo, además creo que téin tuda rzahún deste mundo mundiale más eu nahún fun a iscola y ate nahún sei o escrebo, meu Deus falo mal escrebo peor, xa me gustaría escreber coma muntos que dexarín de escreber cá, más eu penso que a coisa é entendernos, vexo que o sinor también se recorda do amigo meu coma dice voce el Señor Dn Manuel Valla Gracia, béin como me dixo o padre se queres por béin o nome copio por o dil, meu Deus vexo que é más fácil ... (ver texto completo)
Voy a felicitar a los Srs. Inda Cho Sei y 252525 ya que son los únicos que mantienen nuestro foro vivo. Porque desde que dejó de escribir Dn. Manuel Varela Garcia, este foro está muerto.
Quisiera recordarle al Sr 252525 que arregle el aparejo y escriba en castellano y lo entenderemos mejor, gracias anticipadas.

Un saludo para todos.
Ahora que la crisis ya es historia
según el pp.
¿No os molesta
un poco que los
billetes de 500E
sobresalgan
de la cartera
porque son
más grandes?
Sinor Inda, depois de contar uha verdad como un templo debía decir el finale, como o sinor bein sabe y en acredito a partir de ahí ela foise con el sinor Tilisforo Romerías, además por el respeito que me merecen os dois nahún debíamos divulgarlo, claro eu sei que fun cornudo más de ahí a que se entere tudo mundo, aunque eu entendo que un matrimonio sin cornos é como un violín sin cordas, perdón creo que era un xardin sin violín, béin nahún dou unha a dereito, fai tempo teño o aparello estropeado ... (ver texto completo)
Alá nos tempos de María Castaña, cando o Zé das Carvalhas e a Pita casaron, ela levou para a casa un baúl enorme, pedíndolle ao seu home que respectara a súa intimidade, e nunca o abrira.
O Zé fixo caso, e durante vinte anos nunca abriu aquel baúl, nin nada preguntou sobre o asunto.
Pero un día xa non puido aturar máis, e díxolle á Pita Moñuda que lle descubrira o segredo.
A ela doulle dó del, e abriu aquel raio de baúl. Dentro había vinte mil duros e catro patacas.
O das Carvalhas, asombrado, ... (ver texto completo)