Vivía un home nun dos pobos da nosa contorna que tiña moitos cartos, pero seguía a ceplina-lo penico de mexos, con algún que outro "tropezón", coma eses que se botan nas sopas e consomés, por unha ventana á mesma rúa.
Os veciños, que xa tiñan todos retrete desde que se puxera a auga máis o saneamento, andaban moi fartos de aturalo, e puxeron o negocio en conocimento da autoridade competente.
O Alcalde chegouse alá, viu como estaba a blanquexar toda a parede co salitre dos mexos que se arramaban, ... (ver texto completo)
O do Mingo e certo, non penséis que é conto.

Tamén a ese mismo Sr. iba unha muller co fin de axudarlle a facer as cousas de casa é algo no monte.
O pouco tempo dou en crecerlle a barriga, pero non era de gorda.
As mulleres do pueblo o vela así, lle preguntaban ¿M. C.... Tú estás preñada? hay arrenegado sea o demo do inferno, ¡pero eu como vou a estar! si nunca fun con ningun home pra esas cousas, as veciñas insistían estás, estás, o que pasa que non queres decir quen te armou a barriga.
Pois ... (ver texto completo)
Con Henrique Arguindei tomei un día unhas cuncas nunha tasca de Cangas, hai uns trinta anos. E díxome: "Felipe, non te esforces en falar coma min. O voso galego é perfecto."
Ben que llo teño agradecido, porque botou fóra de min determinado complexo.
Dixoche toda a verdade, pra nos e pra maioria dos galegofalantes, o galego do interior e mais enxebre co da costa non porque eu nacéra no interior, sinon porque os estudosos do tema asi o confirman, supoño que ti tamen. En Vigo rapaz, e raparigo, rifar e borregar, aunque na prouncia dicen borrejar, Vijo, tamen din mirar e nos decimos ver, mireino, mai e nai, pita e galiña, xeada e neve.Ésta ultima no ano 1981 me impactou muitisimo, cando eu vivía o lado do aeroporto de Peinador, no 1ºpiso da casa, ... (ver texto completo)
Vivía un home nun dos pobos da nosa contorna que tiña moitos cartos, pero seguía a ceplina-lo penico de mexos, con algún que outro "tropezón", coma eses que se botan nas sopas e consomés, por unha ventana á mesma rúa.
Os veciños, que xa tiñan todos retrete desde que se puxera a auga máis o saneamento, andaban moi fartos de aturalo, e puxeron o negocio en conocimento da autoridade competente.
O Alcalde chegouse alá, viu como estaba a blanquexar toda a parede co salitre dos mexos que se arramaban, ... (ver texto completo)
Efectivamente, a presente escolma de contos popùlares de Maruxa Barrio e Henrique Arguindei, foron editados pola editorial Galaxia ano 1983.
Un saudo.
Con Henrique Arguindei tomei un día unhas cuncas nunha tasca de Cangas, hai uns trinta anos. E díxome: "Felipe, non te esforces en falar coma min. O voso galego é perfecto."
Ben que llo teño agradecido, porque botou fóra de min determinado complexo.
Llega un lepero al infierno y pregunta a un demonio:
- Qué ¿dónde están las mujeres?
- Aquí no hay mujeres.
- Sí, hombre a mi me las vais a dar, ¿es que los cuernos os tocaron en una tómbola.?

Una fiera en la cama.

Con ochenta años mi marido es una fiera en la cama.
- ¿Te hace el amor como un salvaje?
- No, no, pero se mea en la cama para marcar su territorio.
Confirmado por el Jefe, el Sabado 3 de Marzo, celebramos la comida de Carnaval, para a xente da Vilavella y Familia. animaros tod@s.
un abrazo
Perdon, la comida es en Ermua (Bizcaya)
saludos
Para hacer una ensalada, cuatro hombres hacen falta: para la sal un sabio; para el aceite un generoso; para el vinagre un avaro, y para revolverla un loco.

Peras y viudas, solitas se caen maduras.
Xente no Navallo tropa do cara…
Na Gudiña, cada catro una sardiña,
Non meior cada oito, que cada catro e moito
Os do Pereiro, zumballe o pandeiro
Entre Pias e Sover, tem o demo moito que facer
Os de Lubian comen a xixa sem pan, e non beben viño,
Por non untar o fuciño
Vaca de Manzalvos e muller da Mezquita, quita, quita
A xente da Canda fala mais que anda
Xente nova, e leña verde, todo e fume ... (ver texto completo)
Seguramente se trata dun contiño anónimo da cultura popular, tan antergo coma esta cultura da que bebemos todos nós.
Efectivamente, a presente escolma de contos popùlares de Maruxa Barrio e Henrique Arguindei, foron editados pola editorial Galaxia ano 1983.
Un saudo.
Hola Sr. Pablo Silva, Yo Conoco la Sr. Pascual Siva y su hermno Sr. Salvador en paz descansen, el Sr. Savador es Tupadre y Tumadre la Sr. Flora, Teconocco a ti Pablo y a tus hermanas y a tus cuñados, seguramente no te daras cueta de mi pero si nos vimos muchos veranos en Padornelo y alguna cerveza compartimos con tus familiares, es un placer para mi haber estado viviendo en Padornelo lo cual guardo gratos recuerdos de este pueblo.
yo estube Como jefe de seguirida de la Autovi desde Mayo de 1996 ... (ver texto completo)
Munto obrigado por a tua informazahún, más se tein un cargo importante ê que podía escreber, penso que ô mellor perdeo a caneta, si fora assín podía eu mandarle a miña, de tudas maneiras si face ô favor digale de miña parte que ístou munto apenado sen ter noticias de ela, ahora que ô podiamos pasar tan bein ca no Brasil, istamos no Hotel America, somos cuatro ispañoles.
Ahora en serio, xa sei que ela nahún pode venir, pois ten un cargo importante, nahún será según me dixo un paxariño que quería ... (ver texto completo)
No conocí a nadie de Puebla de Sanabría que viviera en casa de mi tío Pascual. Esta casa es de mi primo Félix, que anduvo por aquí, pero dejo de andar por casualidades de la vida que te lleva por rumbos diferentes. Se construyó cuando los dos hermanos partieron la aira que tenían en común para mallar y hacer los palleiros. Y yo, del tío Pascual y mi Padre sólo puedo decir lo que me trasmitieron: Amor, respeto, ayuda y comprensión y, con eso me quedé. Ellos me enseñaron, que la tinta más débil es ... (ver texto completo)
Pablo nos hemos cruzado y mientras tu publicabas yo escribia. ¿que es de Felix?
Gracias, muchas gracias Pablo, Puebla, Isa por dejarme ver la que un día fué mi casa, porque ahí pasé tan buenos momentos... claro que delante de la escuela había una era con dos palleiros y ahora hay una casa que deduzco que es de Felix. De lo que hacíamos en la escuela casi no me acuerdo, aparte de que todos estudiábamos con la enciclopedia Alvarez de primero, segundo o tercer grado pero que se pasaban de unos para otros y siempre valían y así el gasto en libros de una familia era mínimo y no como ... (ver texto completo)
No conocí a nadie de Puebla de Sanabría que viviera en casa de mi tío Pascual. Esta casa es de mi primo Félix, que anduvo por aquí, pero dejo de andar por casualidades de la vida que te lleva por rumbos diferentes. Se construyó cuando los dos hermanos partieron la aira que tenían en común para mallar y hacer los palleiros. Y yo, del tío Pascual y mi Padre sólo puedo decir lo que me trasmitieron: Amor, respeto, ayuda y comprensión y, con eso me quedé. Ellos me enseñaron, que la tinta más débil es ... (ver texto completo)
Para hacer una ensalada, cuatro hombres hacen falta: para la sal un sabio; para el aceite un generoso; para el vinagre un avaro, y para revolverla un loco.

Peras y viudas, solitas se caen maduras.
Hola a todos los foreros de Porto.-
Hace tiempo pregunté por un tal Benjamín de Porto, hoy me he dado cuenta de que si alguien quiere conocerlo que entre en el Foro de Padornelo. En la segunda foto (Después de la Cruz) donde hay varios jóvenes de los años 70 esta Benjamín, es el que está a la izquierda mirando la foto de frente. El de la derecha soy yo.
Un saludo.-
Pepe.-