Aquí se cumple la regla 1-9-90.
Eu fun un pescador de troitas xa tardío. Aprendín a pescar unha vez casado, inda que non teña nada que ver unha cousa coa outra (digo eu).
Non foi o caso doutro pescador máis novo; tan novo, que foi alumno meu nos meus tempos de mestre, tanto na escola como no río. Pois aínda fomos xuntos a pescar un día ó río das Hedradas, onde fixemos unha boa pescata.
Este novo pescador, ao que podemos chamar Chimpabrevas, sendo un meniño de moi poucos anos, atopou un carrete Segarra nun vertedoiro. El mesmo ... (ver texto completo)
Non foi o caso doutro pescador máis novo; tan novo, que foi alumno meu nos meus tempos de mestre, tanto na escola como no río. Pois aínda fomos xuntos a pescar un día ó río das Hedradas, onde fixemos unha boa pescata.
Este novo pescador, ao que podemos chamar Chimpabrevas, sendo un meniño de moi poucos anos, atopou un carrete Segarra nun vertedoiro. El mesmo ... (ver texto completo)
Nos meus tempos de político ouvín moitas veces a palabra "demagogia". E casi sempre a empleaban os máis demagogos ponentes. Seguro que non é o caso do señor Prat, inda que dice cousiñas moi difíciles de sacar adiante polos xestores en tempos difíciles, pero que "lle gusta moito escoitar á xente para a que se fala".
Certo que estes tempos son difíciles, pero non son comparables a aqueles outros do pequeno debate. E das personas forman parte o presente, o futuro e o pasado. Eu non teño avós maltratados polos demoños que se citan. Meus avós e meus pais, que eu saiba, viviron tranquilos, sin destacar da maioría silenciosa, durante esa longa noite de pedra (en palabras de Celso Emilio). Pero espántome cando coñezo episodios vividos por xentes tratadas daquel xeito, sexan do bando que sexan. E paréceme que dignificar tantiño a súa pasada existencia forma parte da normalidade que levamos vivindo estas xeneracións de agora.
Un día de 1.983 o alcalde do noso concello, recién nomeado, recibíu unha carta dun descoñecido de Asturias. Nela decía ser sobriño dun home de Hermisende ao que mal enterraran na cuneta por riba da estación. Pedía que o propio alcalde levara a aquel lugar unha flor para seu tío.
O alcalde colleu as mellores rosas do xardín, e levounas, colocándoas nun carballo, alí onde inda están enterrados os ósos de un tal José.
E alguén dixo:
--Mira o noso alcalde, poñendo flores ao Sete Chaquetas!
Era un home pobre que andaba ao xornal polos pobos, e matárono porque ó rexistralo encontraron unha carta en portugués "nunha das súas sete chaquetas", e por ter esa carta, un cantamañanas con camisa azul determinou que se trataba dun espía.
Cando leve rosas a tumba de meu pai, apartaréi unha para o mesmo carballo. Só é suestión de sentimento. ... (ver texto completo)
Certo que estes tempos son difíciles, pero non son comparables a aqueles outros do pequeno debate. E das personas forman parte o presente, o futuro e o pasado. Eu non teño avós maltratados polos demoños que se citan. Meus avós e meus pais, que eu saiba, viviron tranquilos, sin destacar da maioría silenciosa, durante esa longa noite de pedra (en palabras de Celso Emilio). Pero espántome cando coñezo episodios vividos por xentes tratadas daquel xeito, sexan do bando que sexan. E paréceme que dignificar tantiño a súa pasada existencia forma parte da normalidade que levamos vivindo estas xeneracións de agora.
Un día de 1.983 o alcalde do noso concello, recién nomeado, recibíu unha carta dun descoñecido de Asturias. Nela decía ser sobriño dun home de Hermisende ao que mal enterraran na cuneta por riba da estación. Pedía que o propio alcalde levara a aquel lugar unha flor para seu tío.
O alcalde colleu as mellores rosas do xardín, e levounas, colocándoas nun carballo, alí onde inda están enterrados os ósos de un tal José.
E alguén dixo:
--Mira o noso alcalde, poñendo flores ao Sete Chaquetas!
Era un home pobre que andaba ao xornal polos pobos, e matárono porque ó rexistralo encontraron unha carta en portugués "nunha das súas sete chaquetas", e por ter esa carta, un cantamañanas con camisa azul determinou que se trataba dun espía.
Cando leve rosas a tumba de meu pai, apartaréi unha para o mesmo carballo. Só é suestión de sentimento. ... (ver texto completo)
COCINEROS. Con muy poco espacio y mucha paciencia hicierón las delecias de los comensales. Buenas personas y yo me quede impresionado que en tan pocos metros se celebrara tal fiesta y cuatro dias seguidos, comida, cena y bailoteo hasta las tres de la mañana. Un abrazo para los cocineros y las mujeres que hicierón un trabajo fantastico. Despues el Gaitero un crak y toda la mini orquesta.
Yo hacia muchos años que no veia unos Reyes y desde luego vuelvo a repetir como
esta mandado.
Referente ... (ver texto completo)
Yo hacia muchos años que no veia unos Reyes y desde luego vuelvo a repetir como
esta mandado.
Referente ... (ver texto completo)
ALTA COCINA. Con semejantes cocineros, seguro que la cocina fue exquisita. Un puñado de sonrisas para ambos. Os animo a que mandeis mas fotos y si le poneis un comentario, mucho mejor.
HOY es el dia mas importante de mi vida; EL primero del resto de mi existencia
HOY es el dia mas importante de mi vida; EL primero del resto de mi existencia
O valor de un sorriso é incaculable, coma o da Pili, sei que non a olvidaremos, pero tamén temos que seguir para diante e pensar un pouco no que dixo Antnio Machado:"La murete es algo que no debemos temer porque: Mientras somos, la muerte no és, y cuando la muerte és, nosotros ya no somos.
Saudos a todos.
Saudos a todos.
Sr. Einstein. Vostede e unha persona intelixente, igual que Antonio Machado, pero fixese que "cando a morte foi" o sr. Machado seguiu sendo. Bueno falemos de vida. ¿Donde vive o Sr?,. ¿Cando Maldonado, era rapaz?. ¿seus pais non viven no pueblo? e porque non. ¿e home ou muller?. Non sei si xa preguntei ¿conto co seu aprecio? E por certo ¿Foi a festa dos reis?. Si me contesta, me axudará a intentar resolver. Un monton de sonrisas
Lameirolongo, Sampa, acabo de pasar por la calle, hay tres semáforos, el rojo, amarillo y verde. ¿En que color estamos, teniendo en cuenta que el verde tiene 200 años?.
Y pensar que yo no se nada, porque la cultura del apriete elimina la libertad de pensamiento que se perdió por conveniencia, desinterés o cobardía.
Y pensar que yo no se nada, porque la cultura del apriete elimina la libertad de pensamiento que se perdió por conveniencia, desinterés o cobardía.
A SONRISA.: Gracias por arrancarme unha sonrisa nun dia que non e dos millores.
E verdade que a sonrisa costa menos que a luz pero si non pagache o recibo da luz a oscuras por moito que sonrias... a hostia (perdón) que te podes dar de pistonuda. Sr. Saudade perdone por o chiste, e sin ningunha intención. CREO QUE EN ESTE PAIS EN MOMENTOS "DIFICILES" iban de por O DIA DA SONRISA. Moitas sonrisas pra todos.
E verdade que a sonrisa costa menos que a luz pero si non pagache o recibo da luz a oscuras por moito que sonrias... a hostia (perdón) que te podes dar de pistonuda. Sr. Saudade perdone por o chiste, e sin ningunha intención. CREO QUE EN ESTE PAIS EN MOMENTOS "DIFICILES" iban de por O DIA DA SONRISA. Moitas sonrisas pra todos.
Meu abuelo paterno presenciou como fusilaban a catro veciños de e tuvo que meterse no riu e taparse con unhas ramas pra que no no viran porque tamen o huberan fusilado ese día por presenciar os fusilamentos e un tiu de miña nai tamen o fusilaron por ser tricionado por un guardia civil que era veciño do pueblo, menuda alimaña; non entendo como pode haber xente que ainda eté en contra da memoria historica. un saudo a todos
¿lameirolongo? ¿sampa?
si k es una pena y sobre todo siendo tan joven hayer han hecho aqui en viella una misa por pili dios no tenia que permitir de morirse tan joven d, e, p,
O valor de un sorriso é incaculable, coma o da Pili, sei que non a olvidaremos, pero tamén temos que seguir para diante e pensar un pouco no que dixo Antnio Machado:"La murete es algo que no debemos temer porque: Mientras somos, la muerte no és, y cuando la muerte és, nosotros ya no somos.
Saudos a todos.
Saudos a todos.
Mas sabe el diablo por viejo que por diablo, espero que non te ofendas Varela un saludo a todos. Un día destos vos envio outra historieta pra entretenervos un pouco porque si e certo que estamos moi apagados.
Bueno quiero seguir con los diablos que tienen algo de simpaticos.
El diablo no duerme, pero se hace el dormido cuando le conviene.
Un abrazo Pepita y foreros animaros.
El diablo no duerme, pero se hace el dormido cuando le conviene.
Un abrazo Pepita y foreros animaros.
A resposta ten pouco rigor científico, como vostede comprenderá, pero é unha forma mais de fomentar a escritura neste foro que todos queremos que funcione o mellor posible.
Nun huevo entran duas mulleres: Clara, y/ema. (¿?).
¿Quen dixo?: " A mi lo que me rvienta son los camiones".
Unha aperta.
Nun huevo entran duas mulleres: Clara, y/ema. (¿?).
¿Quen dixo?: " A mi lo que me rvienta son los camiones".
Unha aperta.
Muy bueno lo del huevo, no tendra rigor científico, pero si para mearse de risa.
Todo tema sea de la indole que sea es bueno para fomentar la escritura y pasarnos un rato agradable. Saludos amigos
Todo tema sea de la indole que sea es bueno para fomentar la escritura y pasarnos un rato agradable. Saludos amigos
No cuesta nada, pero crea mucho, enriquece a aquel que la recibe sin empobrecer a quien la da. Ocurre en un momento como un flash en la memoria, pero se mantiene siempre. Crea felicidad en el hogar, faborece el trato en las reuniones y la cortesia entre los amigos. Elimina el cansancio es amanecer del desánimo, es crespusculo de la tristeza y el mejor antídoto natural lara los problema. No puede ser comprada, suplicad, prestada ni robada, pero es el bien más valoradode la Tierra cuando se da sin ... (ver texto completo)
si k es una pena y sobre todo siendo tan joven hayer han hecho aqui en viella una misa por pili dios no tenia que permitir de morirse tan joven d, e, p,
O que decís nos vosos mensaxes, foi unha realidad, se cometeron atrocidades durante o periodo da guerra civil, incluso, a obligar a irmaus a loitar a unhos contra outros, e o caso de dous tios meus, a un deles o colleron prisionero, (era da quinta do "biberón" 18 anos) xa en casa ó comentar cantidad de calamidades, falaban que estiveron loitando un contra o outro (obligados, claro) creo que foi na batalla de Brunete.
Moito sufrimento, de ahí que a xente non quería facer comentarios para non revolver ... (ver texto completo)
Moito sufrimento, de ahí que a xente non quería facer comentarios para non revolver ... (ver texto completo)