Hola Sr. Pablo Silva, Yo Conoco la Sr. Pascual Siva y su hermno Sr. Salvador en paz descansen, el Sr. Savador es Tupadre y Tumadre la Sr. Flora, Teconocco a ti Pablo y a tus hermanas y a tus cuñados, seguramente no te daras cueta de mi pero si nos vimos muchos veranos en Padornelo y alguna cerveza compartimos con tus familiares, es un placer para mi haber estado viviendo en Padornelo lo cual guardo gratos recuerdos de este pueblo.
yo estube Como jefe de seguirida de la Autovi desde Mayo de 1996 ... (ver texto completo)
Munto obrigado por a tua informazahún, más se tein un cargo importante ê que podía escreber, penso que ô mellor perdeo a caneta, si fora assín podía eu mandarle a miña, de tudas maneiras si face ô favor digale de miña parte que ístou munto apenado sen ter noticias de ela, ahora que ô podiamos pasar tan bein ca no Brasil, istamos no Hotel America, somos cuatro ispañoles.
Ahora en serio, xa sei que ela nahún pode venir, pois ten un cargo importante, nahún será según me dixo un paxariño que quería ... (ver texto completo)
No conocí a nadie de Puebla de Sanabría que viviera en casa de mi tío Pascual. Esta casa es de mi primo Félix, que anduvo por aquí, pero dejo de andar por casualidades de la vida que te lleva por rumbos diferentes. Se construyó cuando los dos hermanos partieron la aira que tenían en común para mallar y hacer los palleiros. Y yo, del tío Pascual y mi Padre sólo puedo decir lo que me trasmitieron: Amor, respeto, ayuda y comprensión y, con eso me quedé. Ellos me enseñaron, que la tinta más débil es ... (ver texto completo)
Pablo nos hemos cruzado y mientras tu publicabas yo escribia. ¿que es de Felix?
Gracias, muchas gracias Pablo, Puebla, Isa por dejarme ver la que un día fué mi casa, porque ahí pasé tan buenos momentos... claro que delante de la escuela había una era con dos palleiros y ahora hay una casa que deduzco que es de Felix. De lo que hacíamos en la escuela casi no me acuerdo, aparte de que todos estudiábamos con la enciclopedia Alvarez de primero, segundo o tercer grado pero que se pasaban de unos para otros y siempre valían y así el gasto en libros de una familia era mínimo y no como ... (ver texto completo)
No conocí a nadie de Puebla de Sanabría que viviera en casa de mi tío Pascual. Esta casa es de mi primo Félix, que anduvo por aquí, pero dejo de andar por casualidades de la vida que te lleva por rumbos diferentes. Se construyó cuando los dos hermanos partieron la aira que tenían en común para mallar y hacer los palleiros. Y yo, del tío Pascual y mi Padre sólo puedo decir lo que me trasmitieron: Amor, respeto, ayuda y comprensión y, con eso me quedé. Ellos me enseñaron, que la tinta más débil es ... (ver texto completo)
Para hacer una ensalada, cuatro hombres hacen falta: para la sal un sabio; para el aceite un generoso; para el vinagre un avaro, y para revolverla un loco.

Peras y viudas, solitas se caen maduras.
Que eu oín de sempre:
- Entre Pías e Sever, ten o demo que facer.
- Os da Gudiña, cada cuatro unha sardiña.
- Os de Lubián, comen a xixa sin pan.
- Xente do Pereiro, tropa do car...
- Xente do Pereiro, tropa de Dios; arrímate a eles e serás coma nos.
- Os da Mezquita, quita, quita.

Continuará...:-)
Os de Lubián
comen a xixa sen pan
e non beben viño
por non mollaren o fociño.
O CONTO DO MUIÑO
Daquela, por eiquí, aínda non conocíamos os muiños de auga. Moíamos o centeo nunhas pedras cuncas, á man, rongando por riba con outra pedra redonda.
Un día apareceu un galego que se asombrou do atrasadiños que andábamos, a pesares do río e dos rigueiros que podíamos pór a moer, cun pouquiño de intelixencia.
O pedáneo tocou ó acordo, o galego explicou as novas tecnoloxías na asamblea, e decidiuse por unanimidade pagarlle ao galego por levantar un muiño de auga no pobo.
Rematado ... (ver texto completo)
Sr. Inda cho sei: Lo que expone, no tengo ninguna duda.
Yo solo pretendi hacer de una contestación una broma. Mis disculpas si moleste.
La verdad que se puede estar todo el dia con refranes. El ultimo este creo que le gustara. Donde no andan manos de mujer ¿Que cosa delicada puede haber?
La casa sin mujer es como una mesa sin pan.
Me gustan los dos, y nunca los había oído.
A seguir bien.
Efectivamente, o refrán que eu escutei sempre na Vilavella era como dices eiquí:

-"Vaca de Manzalvos e muller da Mezquita, quita quita".-

Nunca me explicaron o das mulleres da Mezquita (se tiña explicación), pero sí o das vacas de Manzalvos: De todos é sabido que en Manzalvos, inda que a diferencia é pequena, fai menos frio que na Vilavella.
Outra razón con mais peso é que, tendo en conta que antes se traballaba todo cas vacas, a faceira de Manzalvos era muto mais doada, mais chaira, polo ... (ver texto completo)
Esa é a explicación que me deu un día meu avó, no caso de Lubián, cando eu era cativo.
O da muller nunca mo explicaron, pero entendo que daquela, cando casi todos eran labregos, entendían que a labranza en Lubián era moito máis costosa que nas Frieiras, tanto para as vacas, como para os homes e para as mulleres.
Así é que se un labrego solteiro buscaba compañeira, unha muller da Mezquita igual non se lle afacía a unha vida inda máis dura que nas vosas chairas, sen esquecer o machismo imperante ... (ver texto completo)
Que eu oín de sempre:
- Entre Pías e Sever, ten o demo que facer.
- Os da Gudiña, cada cuatro unha sardiña.
- Os de Lubián, comen a xixa sin pan.
- Xente do Pereiro, tropa do car...
- Xente do Pereiro, tropa de Dios; arrímate a eles e serás coma nos.
- Os da Mezquita, quita, quita.

Continuará...:-)
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
Seguramente se trata dun contiño anónimo da cultura popular, tan antergo coma esta cultura da que bebemos todos nós.
Confirmado por el Jefe, el Sabado 3 de Marzo, celebramos la comida de Carnaval, para a xente da Vilavella y Familia. animaros tod@s.
un abrazo
Perdon oxe toca outro.
Ían dous compadres xuntos para unha feira e no camiño, atoparon dous galos pelexando e foron eles e colleron cada un seo galo, cortáronlle o gañote e coméronos nunha taberna que estaba preto da feira.
Chegou o tempo de cumprir co precepto e foron os dous compadres confesarse e,
o vir de confesar un dixolle ao outro: Has de saber que temos que pagar os galos que comemos ese dia na feira; pois dixome o confesor que non daba palabra de restituir, non me podia dar absolución, e eu asi llo prometín.
O outro compadre contestoulle: ¡Ti non sabes confesarte! ¡Xa verás como arranxo eu todo esto! Tocolle a vez o outro compadre e dixolleao confesor:ÍA eu e mais un compadre por un camiño e atopamos a dous pelexando, collemos os dous, levamolos xuntos e comemos con eles nunha taberna. ¿É esto e pecado?.
E cotestoulle o confesor: ¡Moi lonxe deso, esoé unha virtude! ¡Reconciliar a dous inimigos e comer con eles é moito merito?.
Saudos pra tod@s sin distinción.
O seguinte tocabos a vos. ... (ver texto completo)
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
O conto collino dun libriño diminuto, que merquei en Santiago un dia de Santiago, ten non mais de quince contos de cregos, dos cuales xa bos contei algun mais pero ainda quedan mutos, aique ir pouco a pouco.
Apertas pra tod@s.