Bueno ya estoy aqui, espero quedarme mucho tiempo y que Dios reparta suerte. Nunca me fui, pero la vida muchas veces te hace estar ausente, espero de aqui en adelante estar siempre presente y disfrutar de la amistad de todo este foro tan agradable.
Una vez alguien dijo, en la prosperidad nos conocen, en la adversidad, nosotros conocemos a nuestros amigos. Un abrazo muy fuerte
Amigo Manuele: Nahún te fazas tanto de rogar que necesitamos aquí a tua presencia.

Quero decir que según el padre nahún debía contar as coisas que contei y menos como as dixen, pois se vei que as monedas sahún dun tal Amadeo I, de Saboya, que nahún téin nada que ver con cebolla, claro que a min me veo o sentido a cebola porque era o que eu andaba a arreglar, encuanto o outro parece ser que nahún é Alfonso XXII, como puxen eu sinahún Alfonso XII el pacifico, en resumen nahún debía escreber pois ... (ver texto completo)
Iso, iso: a xubilación aos sesenta!
Aprezado amigo, vexo co sinor me manda un saludo pro amigo Manuele, xa me gostaría que viñera pra Ça, más demomento nahún o vin, eu nahún sei nada de él, apareceo por aquí o outro día y hasta oxe nahún deu señal de vida, esperemos que más pronto que tarde aparezca, pra alegrar o foro, pois co Manuele pasa como cuando andaba eu coa quila xarrua tanhún pesada na laboura pro do xapeu, o sentir cantar o cucu deciamos xa xegou o noso amigo, totale que me istou a recordar de outros tempos, donde traballabamos ... (ver texto completo)
Bueno ya estoy aqui, espero quedarme mucho tiempo y que Dios reparta suerte. Nunca me fui, pero la vida muchas veces te hace estar ausente, espero de aqui en adelante estar siempre presente y disfrutar de la amistad de todo este foro tan agradable.
Una vez alguien dijo, en la prosperidad nos conocen, en la adversidad, nosotros conocemos a nuestros amigos. Un abrazo muy fuerte
Aprezados amigos/as: Qué coisas le pasan o Zé, béin me mandarin arreglar unhas cebollas, na huerta claro istá y de pronto a terra comenza abrirse más da conta, menudo susto, comencei a ver un epermeable, pensaba eu un morto, totale que sigo levantando a terra con cuidado hasta que vexo un queixón de lata, coisa que o abró menuda sorpresa, xeu de monedas munto antiguas, algunha o leerla dice Amadeu da cebola, 1865, Alfonso XXII, 1887 el pacifico, totale que como quéin nahún quer a coisa se lo digo ... (ver texto completo)
amigo 252525 xa sei que o señor non merece a tarxeta roxa, sempre en sentido figurado, adeus amigo. un saludo para o amigo manuele.
Aprezado amigo, vexo co sinor me manda un saludo pro amigo Manuele, xa me gostaría que viñera pra Ça, más demomento nahún o vin, eu nahún sei nada de él, apareceo por aquí o outro día y hasta oxe nahún deu señal de vida, esperemos que más pronto que tarde aparezca, pra alegrar o foro, pois co Manuele pasa como cuando andaba eu coa quila xarrua tanhún pesada na laboura pro do xapeu, o sentir cantar o cucu deciamos xa xegou o noso amigo, totale que me istou a recordar de outros tempos, donde traballabamos ... (ver texto completo)
amigo 252525 xa sei que o señor non merece a tarxeta roxa, sempre en sentido figurado, adeus amigo. un saludo para o amigo manuele.
A ver, amigo YO SOY AQUEL: ¿Qué tal anda el Deportivo que ni fu, ni fa?
A ver si nuestro Celtiña levanta cabeza y metemos en segunda al Zaragoza, al Mallorca y al Granada.
Dicen los de Bilbao que la Real Sociedad sólo tiene un título que nunca será capaz de ganar el Athletic: Campeón de Segunda.
Si el Deportivo le gana la próxima jornada,... no le vendría mal una cura de humildad a los vascos..., que no están tan lejos.
Nos anos sesenta éramos moitos os rapaces labregos en Lubián. Como non había televisión, os pais ían cedo para a cama e facían fillos á esgalla. Aquelas eran familias numerosas, e non as de agora.
Tamén había vacas a fartar: trescentas na vacada da serra, cen na veceira que se levaba ao campo, máis as parellas de mansas para o traballo e as becerras que inda eran pequenas para botalas para a serra.
Moitos rapaces labregos, cando se ceibaba unha faceira de rastrollo no acordo, íamos coas becerras ... (ver texto completo)
amigo 252525 xa sei que o señor non merece a tarxeta roxa, sempre en sentido figurado, adeus amigo. un saludo para o amigo manuele.
No sé porque me parecía tan cercano esté gran escritor que nos ha dejado.

El sístema está roto y perdido´por eso tenéis futuro.
-José Luis Sanpedro-
Un día, estaba Diógenes comiendo un plato de lentejas sentado en el umbral de una casa cualquiera. No había nada en toda Atenas más barato en comida que el guiso de lentejas. Dicho de otra manera, comer guiso de lentejas era definirse en estado de la mayor precariedad. Pasó un ministro del emperador y le dijo: — ¡Ay! Diógenes, si aprendieras a ser más sumiso y a adular un poco al emperador, no tendrías que comer tantas lentejas. Diógenes dejó de comer, levantó la vista y mirando al acaudalado interlocutor ... (ver texto completo)
A ver, cariño, que un día preferiste la compañía del Padre José, y dejamos lo nuestro democráticamente.
Suscribo íntegramente el comentario de mi Romerales del alma. La mala interpretación es tuya, que mi Telesforo habla de un animalito que, si tiene mucho pelo, más le afectará el calor, vivo o muerto.
Además, si la buena de la negrita llevaba vivo el conejito, sería porque sabe que le gusta mucho al Padre.
Que se lo coma con mesura, no vaya a ser que se te vaya el hombre por un exceso incontrolado, ... (ver texto completo)
Adorable ex, me parece lo más correcto del mundo mundiale que defendas al sinor Romerales, más a min nahún me inganes, como tú muy béin sabes eu quedei de pedra cuando me dixeste que tiña un mes para casarme contigo, recordarás cuando te perguntei a que viña isa prisa,-contestando tú que ssín nahún me casaba eu que o facias cun militar de prestixo, que quedará incantado cuando le diste de buber por o teu botixo.
Agora en serio al padre le gosta el conexo, pero béin perparado y nahún un conexo cualquera.
Fíjate, querido Piño, qué bien escribe el gallego nuestro buen amigo Zé. Le enseñan castellano y brasileiro en el convento de Pernambuco, y lo que aprende es el gallego.
Aquel día en El Campo Grande, cuando viste a mi adorado Zé das Carvalhas, la que iba de bracete con él no era yo, que esta Pitina ya era su ex. ¿Las faldas de ella eran negras? Por que si no era el Padre José, por quien me dejó plantada un día del Orgullo Gay, era la muñeca hinchable que se compró para reemplazarme, con la que solía ... (ver texto completo)
Condenada de ex, que humor teñes, más nahún inganes o Piño que me parece un gaxo de certo prestixo, aunque seguro que algún dia bubeo por o botixo, más un respeito por el sinor Roberto, que agora istá en la Arxentina y Adolfo lo vi el Domingo, además tú béin sabes que eu traxes so teño os que tú me regalaste, agora nahún debía de decirlo con el respeito a tu actual marido y lo del orgullo Gay menos, aunque a nosotros nahún nos ofende pois nahún temos necesidades disas, tanto al padre y a min nos une outra coisa, que es dificil de comprender más si nahún la explicamos.
Te desexo que nunca perdas el sentido del humor, que tanta falta fai en estes tempos.

Unha aperta para el teu marido y un abrazo munto forte pra tí. ... (ver texto completo)
Que bonito! A mín tamén me parece Rosa Linda esa muller, tiña que nacer outra.

Quero aclarar que non me pareceu mal o de aquel día en Valladolid, o fin non nos conocíamos, surgiu o de ter que coller o taxi tan rápido, me chamou moito atención aquela parexa tan ben finchada, sí o sentí, ela unha Señora imponente, quixera vela de frente, tiña boas curvas, por algo falaban da Pita Moñuda! faciáis boa parexa.
Cerca de donde nos vimos, está a pérgola dos jardines do Campo Grande, pra proxima vez que ... (ver texto completo)
Aprezado Piño: Totalmente de acordo co que dice o sinor, penso que mulleres como Rosa Linda nahún debían de morrer, agora referente o día de Valladolide, eu penso que a miña amada Pita Moñuda istaba de bon ver.

Unha aperta.
¡Pero home de Deus! ¿Como usted pode pensar semellante coisa? Por qué digo isto, eu pensaba que sendo militare, además de prestixo como téin sobradamente demostrado, nahún podía facer isa interpretazahún, meu Deus se enterase el padre, poime verde y eu sin culpa ningunha. Xesus, Xesus perdonalo no sabe lo que dice en iste momento, penso que tibo un desliz, más por ísto que nahún deixe de ser feliz.
A ver, cariño, que un día preferiste la compañía del Padre José, y dejamos lo nuestro democráticamente.
Suscribo íntegramente el comentario de mi Romerales del alma. La mala interpretación es tuya, que mi Telesforo habla de un animalito que, si tiene mucho pelo, más le afectará el calor, vivo o muerto.
Además, si la buena de la negrita llevaba vivo el conejito, sería porque sabe que le gusta mucho al Padre.
Que se lo coma con mesura, no vaya a ser que se te vaya el hombre por un exceso incontrolado, a su edad, y pierdas a tu compañero de ahora, como perdiste a aquella muñeca hinchable cuando se te pinchó en un rosal del Campo Grande de Valladolid. ... (ver texto completo)
Que bonito! A mín tamén me parece Rosa Linda esa muller, tiña que nacer outra.

Quero aclarar que non me pareceu mal o de aquel día en Valladolid, o fin non nos conocíamos, surgiu o de ter que coller o taxi tan rápido, me chamou moito atención aquela parexa tan ben finchada, sí o sentí, ela unha Señora imponente, quixera vela de frente, tiña boas curvas, por algo falaban da Pita Moñuda! faciáis boa parexa.
Cerca de donde nos vimos, está a pérgola dos jardines do Campo Grande, pra proxima vez que ... (ver texto completo)
Fíjate, querido Piño, qué bien escribe el gallego nuestro buen amigo Zé. Le enseñan castellano y brasileiro en el convento de Pernambuco, y lo que aprende es el gallego.
Aquel día en El Campo Grande, cuando viste a mi adorado Zé das Carvalhas, la que iba de bracete con él no era yo, que esta Pitina ya era su ex. ¿Las faldas de ella eran negras? Por que si no era el Padre José, por quien me dejó plantada un día del Orgullo Gay, era la muñeca hinchable que se compró para reemplazarme, con la que solía ... (ver texto completo)