Alá no século pasado, cando os pés vivían nos escarpíns bravos de lá, e os escarpíns nos zamancos, baixaba o carro do tío Prefeuto pola canada do Val, cargado ata os topes de estrume e coas terraxas ben apretadas.
Ó chegar ó Pego, meu avó deume a aguillada a min, que non tiña máis de oito anos, pra ir facendo prácticas de condución pola estrada, ben arrimadiño a borda da dereita, pra chegar a ser un bon chamador de carros o día de mañá.
Ai, amigo! Esta sí que foi boa: ó chegarmos frente ó cuartel, ... (ver texto completo)
Faisnos pasar moi bons ratos cos teus contos, inda cho sei.
Teu abuelo, coma dicen hoxe, "era un crak". Pra nos un home con muta retranca.
Saudos a todos os foreiros lubianerios.
Alá no século pasado, cando os pés vivían nos escarpíns bravos de lá, e os escarpíns nos zamancos, baixaba o carro do tío Prefeuto pola canada do Val, cargado ata os topes de estrume e coas terraxas ben apretadas.
Ó chegar ó Pego, meu avó deume a aguillada a min, que non tiña máis de oito anos, pra ir facendo prácticas de condución pola estrada, ben arrimadiño a borda da dereita, pra chegar a ser un bon chamador de carros o día de mañá.
Ai, amigo! Esta sí que foi boa: ó chegarmos frente ó cuartel, ... (ver texto completo)
Que tal Vero despues de la tormenta la calma, mi correo es manuelvarelagarcia@hotmail. com. y tenemos que ponernos de acuerdo en el horario yo estoy disponible a partir de las nueve (9) de la noche. Un abrazo
Ruego que a las personas que estan en CHILE y no pregunte por ellas, me disculpen lo primero que se te pasa por la cabeza es tu propia familia, ya se que todos estan bien y eso es lo principal, mi mas sincero saludo.
Hola Vero, veo que estais todos bien lo que me alegra mucho. creo que te acordaras de mi yo tengo myu buenos recuerdos, que tiempos de la Cabaña. 15 norte 910. estas fiestas le vi a tu hermano Pablo me hizomucha ilusion, ya me contaras algo de Evita, dale muchos recuerdos a todos en especial a tu madre. manolo
Baldomero, a todos los da vilavella le estoy muy agradecido por acordarse de nosotro especial mente al hijo del peterete y domingo dieguez desde madrid que pudo ablar con migo por telefono. Yo vivo en la costa central con tres hoteles pero gracias a dios no me paso nada, pero a 15 kilometros el maremoto arraso 120 cabañas, imajinense lo que pasamos yo pense que estaba en el ultimo dia de mi vida con el ruido del mar y del terremoto pues nunca e pasado algo tan terrible. saludos a todos del pueblo.
hola Baldomero, me alegro mucho que esteis todos bien, espero que mi madrina Felisa y toda su familia tambien, dale muchos besos a todos un fuerte abrazo para Keti y para ti. manolo
Baldomero, a todos los da vilavella le estoy muy agradecido por acordarse de nosotro especial mente al hijo del peterete y domingo dieguez desde madrid que pudo ablar con migo por telefono. Yo vivo en la costa central con tres hoteles pero gracias a dios no me paso nada, pero a 15 kilometros el maremoto arraso 120 cabañas, imajinense lo que pasamos yo pense que estaba en el ultimo dia de mi vida con el ruido del mar y del terremoto pues nunca e pasado algo tan terrible. saludos a todos del pueblo.
El hombre es un aprendiz, el dolor su maestro, y nadie se conoce mientras no ha sufrido.
Vero: gracias por toda la información, estoy siguiendo todas las cadenas de radio y T. V y no salgo del asombro y del dolor que siento al ver tanta tristeza yo pienso que hay dar gracias a Dios por estar vivos y sigue luchando todo tendra un arreglo, y hoy mas que nunca cuenta mi mas sincero apoyo.
Anoche no pude pegar ojo, pensando y dando vueltas a tanta desolación. Dale un beso a tu madre y muchos saludos a Shirle y por supuesto un beso para tu hija. Cuando puedas mandame tu correo.
Buenos días:
Soy Pacita, creo que todos los de Porto me conocen como no hay mas con el mismo nombre
Me alegro de que los de Porto nos comuniquemos es muy importante, saludos para todos, Antonio de la central, Cayetano, los demás no les conozco pero me alegro.
Un saludo
Mª Paz (Pacita)
Hola Pacita:
Por fin has vuelto a entrar, ya que iniciaste tu el foro y las primeras fotos, hay que seguir y a ver si cada vez entran a participar mas.
Fuiste a los carnavales?, si es asi y sacaste alguna foto, cuelgala en el foro para que podamos verla, a pesar de que los videos han salido bien y se ve a mucha gente.
Un abrazo
Antonio (bonella)
Cuando ves por la tele catástrofes en otros países donde sabes que no hay gente conocida no es lo mismo como en este caso de Chile, se te encoge el corazón pensar que en medio de ese desastre hay tantas personas allegadas a nosotros esto cambia por completo la visión de lo sucedido, cuanto me acuerdo de Eva y Baldomero que son las personas que más conozco a ti Vero no te conozco ti vi un año que has venido que tendrías unos 12 o 14 años como siento por lo que estáis pasando, lo más importante es ... (ver texto completo)
Escenario de tristes despedidas, máis tamén de felices reencontros.É doado que non deixe a ninguén indiferente.
Doy las gracias a John Cheever por su inestimable colaboración en el relato del encuentro con mi padre en la Estación.
En Lubián neste inverno non Chove Miudiño, máis ben o contrario.
CONTINUACIÓN

El cuarto establecimiento en el que entramos era italiano.
--Buon giorno --dijo mi padre--. Per favore, possiamo avere due coktail americani, forti, forti. Molto gin, poco vermut.
--No entiendo el italiano --dijo el camarero.
--No me venga con ésas --dijo mi padre--. Entiende usted el italiano y sabe perfectamente bien que lo entiende. Vogliamo due cocktail americani. Subito.
El camarero se alejó y habló con el encargado, que se acercó a nuestra mesa y dijo:
--Lo siento, señor, pero esta mesa está reservada.
--De acuerdo --dijo mi padre--. Dénos otra.
--Todas las mesas están reservadas --dijo el encargado.
--Ya entiendo --dijo mi padre-- No desean tenernos por clientes, ¿no es eso? Pues váyanse al infierno. Vada all'inferno. Será mejor que nos marchemos, Chema.
--Tengo que coger el tren --dije.
--Lo siento mucho, hijito --dijo mi padre--. Lo siento muchísimo. --Me rodeó con el brazo estrechándome contra si--. Te acompaño a la estación. Si hubiéramos tenido tiempo de ir a mi club...
--No tiene importancia, papá --dije yo.
--Te voy a comprar un periódico --dijo--. Te voy a comprar un periódico para que leas en el tren.
Se acercó a un quiosco y dijo:
--Mi buen amigo, ¿sería usted tan amable como para obsequiarme con uno de sus absurdos e insustanciales periódicos de la tarde? --El vendedor se volvió de espaldas y se puso a contemplar fijamente la portada de una revista--. ¿Es acaso pedir demasiado, señor mío? --dijo mi padre--, ¿es quizá demasiado difícil venderme uno de sus desagradables especímenes de periodismo sensacionalista?
--Me tengo que ir, papá --dije--. Es tarde.
--Espera un momento, hijito --replicó--. Sólo un momento. Estoy esperando a que este sujeto me dé una contestación.
--Hasta la vista, papá --dije, recorrí transversalmente el andén, tomé el tren, y aquélla fue la última vez que vi a mi padre. Han pasado cuarenta y tres años. ... (ver texto completo)
Queridos convecinos, estamos bien en lo fisco pero muy mal en lo moral os cuento que en VALPARAISO, VIÑA DEL MAR, RANCAGUA y PUENTE ALTO parecia un infierno recuerdo alguno mas pero como este niguno era horrible el ruido y la destrución. No tenemos comunicación entre ciudades, los daños materiales en nuestras viviendas son escasos pero en el moviliario son importantes. Hoy no tengo humor para escribir. UN ABRAZO PARA PEREIRO Y VILAVELLA
Vero dile a mi hermana que me llame, porque yo no tengo su telefono. Espero que todo se solucione y siempre estare aqui para todo lo que se necesite, a la vez que me alegra que no tengais daños personales, me siento muy preucupado al ver asi a un pais que nos lo dio todo. Gracias José Tiberio, te estoy muy agradecido un abrazo muy fuerte para todos.