Como sinto co Pepe o esté pasando mal él non se merece nada malo porque e unha gran persona todos os da Vilavella ye temos un gran cariño (Pepe recuperate pronto sabes que temos a cena do pueblo pendiente te estamos esperando) un forte abrazo.
Creo que esta es una bonita sonrisa y con toda la inocencia de dos niños.
Se la dedico a mi hermano Pepe que lo esta pasando muy mal, pero si Dios quiere se pondra bueno. Un saludo foreros
Se la dedico a mi hermano Pepe que lo esta pasando muy mal, pero si Dios quiere se pondra bueno. Un saludo foreros
Totalmente dacordo con Gel sobre os que quedarón enterrados nas cunetas, e mais noutros sitios onde os seos familiares non souperón deles nunca durante a guerra civil, pero gravisimo tamen foi cando algunhas familias tiñan algun fillo, irman, pai ou simplemente primo que se botára o monte cando comenzou a guerra, sin ser republicanos, e non sabian onde paraban e ian a casa das familias é sometianos a torturas algunha das cuales e mellor non nombrar para que lle dixeran o paradeiro do fuxido, que ... (ver texto completo)
Sr. Einstein. Vostede e unha persona intelixente, igual que Antonio Machado, pero fixese que "cando a morte foi" o sr. Machado seguiu sendo. Bueno falemos de vida. ¿Donde vive o Sr?,. ¿Cando Maldonado, era rapaz?. ¿seus pais non viven no pueblo? e porque non. ¿e home ou muller?. Non sei si xa preguntei ¿conto co seu aprecio? E por certo ¿Foi a festa dos reis?. Si me contesta, me axudará a intentar resolver. Un monton de sonrisas
Non sería ningún drama que me descubrira, pero debe comprender que se lle contesto a todas as preguntas que me formula, solo me faltaría darlle o D. N. I. Si lle podo decir con seguridad que pode contar co meu aprecio; tamén que vivo en Galicia; estuve en Maldonado de adulto; non fui a festa dos reis, creo que con esto é suficiente, xa o vexo con unha sonrisa de orella a orella por acertar.
Unha aperta.
Unha aperta.
XA CHOVEU. Hola Manolo, ¿que tal estais toda la familia? espero que bien. Por tus palabras, imagino que lo pasaste muy bien en los reyes, ¿habras bailado una muñeira? aunque fuera a ritmo de rok, porque estos güayabitos de ahora (es broma)
creen que solo bailábamos pasodobles. QUE TEMPIÑOS, quen os piñara. Un puñado de SONRISAS para todos.
creen que solo bailábamos pasodobles. QUE TEMPIÑOS, quen os piñara. Un puñado de SONRISAS para todos.
Hola Amador, todo bien vosotros me imagino que por un estilo.
Perdi tu telefono y me gustaria tenerlo otra vez, tengo ganas de hablar contigo y contarte alguna cosa. Si tienes el mio llamame y lo paso a la agenda. Un beso para toda tu familia y tu un abrazo muy fuerte.
Perdi tu telefono y me gustaria tenerlo otra vez, tengo ganas de hablar contigo y contarte alguna cosa. Si tienes el mio llamame y lo paso a la agenda. Un beso para toda tu familia y tu un abrazo muy fuerte.
Gel, Pepita. Comprendo o voso interes é preocupación, ten que ser mui triste, querer levarlle un ramo de flores a un ser querido e non saber a donde, eu estou totalmente de acuerdo que esto se chegue a resolver. En esto da Memoria Histórica, se ten abanzado moito, impensable vai unhos anos, esperemos que pouco a pouco se irá aclarando a mayor parte dos casos, son os efectos da democracia, ojala dure e perdure para sempre.
Inda Cho Sei - Ricardo. Escribis todos tan ben, que casi non sei que deciros, ... (ver texto completo)
Inda Cho Sei - Ricardo. Escribis todos tan ben, que casi non sei que deciros, ... (ver texto completo)
XA CHOVEU. Hola Manolo, ¿que tal estais toda la familia? espero que bien. Por tus palabras, imagino que lo pasaste muy bien en los reyes, ¿habras bailado una muñeira? aunque fuera a ritmo de rok, porque estos güayabitos de ahora (es broma)
creen que solo bailábamos pasodobles. QUE TEMPIÑOS, quen os piñara. Un puñado de SONRISAS para todos.
creen que solo bailábamos pasodobles. QUE TEMPIÑOS, quen os piñara. Un puñado de SONRISAS para todos.
Eu fun un pescador de troitas xa tardío. Aprendín a pescar unha vez casado, inda que non teña nada que ver unha cousa coa outra (digo eu).
Non foi o caso doutro pescador máis novo; tan novo, que foi alumno meu nos meus tempos de mestre, tanto na escola como no río. Pois aínda fomos xuntos a pescar un día ó río das Hedradas, onde fixemos unha boa pescata.
Este novo pescador, ao que podemos chamar Chimpabrevas, sendo un meniño de moi poucos anos, atopou un carrete Segarra nun vertedoiro. El mesmo ... (ver texto completo)
Non foi o caso doutro pescador máis novo; tan novo, que foi alumno meu nos meus tempos de mestre, tanto na escola como no río. Pois aínda fomos xuntos a pescar un día ó río das Hedradas, onde fixemos unha boa pescata.
Este novo pescador, ao que podemos chamar Chimpabrevas, sendo un meniño de moi poucos anos, atopou un carrete Segarra nun vertedoiro. El mesmo ... (ver texto completo)
Nos meus tempos de político ouvín moitas veces a palabra "demagogia". E casi sempre a empleaban os máis demagogos ponentes. Seguro que non é o caso do señor Prat, inda que dice cousiñas moi difíciles de sacar adiante polos xestores en tempos difíciles, pero que "lle gusta moito escoitar á xente para a que se fala".
Certo que estes tempos son difíciles, pero non son comparables a aqueles outros do pequeno debate. E das personas forman parte o presente, o futuro e o pasado. Eu non teño avós maltratados polos demoños que se citan. Meus avós e meus pais, que eu saiba, viviron tranquilos, sin destacar da maioría silenciosa, durante esa longa noite de pedra (en palabras de Celso Emilio). Pero espántome cando coñezo episodios vividos por xentes tratadas daquel xeito, sexan do bando que sexan. E paréceme que dignificar tantiño a súa pasada existencia forma parte da normalidade que levamos vivindo estas xeneracións de agora.
Un día de 1.983 o alcalde do noso concello, recién nomeado, recibíu unha carta dun descoñecido de Asturias. Nela decía ser sobriño dun home de Hermisende ao que mal enterraran na cuneta por riba da estación. Pedía que o propio alcalde levara a aquel lugar unha flor para seu tío.
O alcalde colleu as mellores rosas do xardín, e levounas, colocándoas nun carballo, alí onde inda están enterrados os ósos de un tal José.
E alguén dixo:
--Mira o noso alcalde, poñendo flores ao Sete Chaquetas!
Era un home pobre que andaba ao xornal polos pobos, e matárono porque ó rexistralo encontraron unha carta en portugués "nunha das súas sete chaquetas", e por ter esa carta, un cantamañanas con camisa azul determinou que se trataba dun espía.
Cando leve rosas a tumba de meu pai, apartaréi unha para o mesmo carballo. Só é suestión de sentimento. ... (ver texto completo)
Certo que estes tempos son difíciles, pero non son comparables a aqueles outros do pequeno debate. E das personas forman parte o presente, o futuro e o pasado. Eu non teño avós maltratados polos demoños que se citan. Meus avós e meus pais, que eu saiba, viviron tranquilos, sin destacar da maioría silenciosa, durante esa longa noite de pedra (en palabras de Celso Emilio). Pero espántome cando coñezo episodios vividos por xentes tratadas daquel xeito, sexan do bando que sexan. E paréceme que dignificar tantiño a súa pasada existencia forma parte da normalidade que levamos vivindo estas xeneracións de agora.
Un día de 1.983 o alcalde do noso concello, recién nomeado, recibíu unha carta dun descoñecido de Asturias. Nela decía ser sobriño dun home de Hermisende ao que mal enterraran na cuneta por riba da estación. Pedía que o propio alcalde levara a aquel lugar unha flor para seu tío.
O alcalde colleu as mellores rosas do xardín, e levounas, colocándoas nun carballo, alí onde inda están enterrados os ósos de un tal José.
E alguén dixo:
--Mira o noso alcalde, poñendo flores ao Sete Chaquetas!
Era un home pobre que andaba ao xornal polos pobos, e matárono porque ó rexistralo encontraron unha carta en portugués "nunha das súas sete chaquetas", e por ter esa carta, un cantamañanas con camisa azul determinou que se trataba dun espía.
Cando leve rosas a tumba de meu pai, apartaréi unha para o mesmo carballo. Só é suestión de sentimento. ... (ver texto completo)
COCINEROS. Con muy poco espacio y mucha paciencia hicierón las delecias de los comensales. Buenas personas y yo me quede impresionado que en tan pocos metros se celebrara tal fiesta y cuatro dias seguidos, comida, cena y bailoteo hasta las tres de la mañana. Un abrazo para los cocineros y las mujeres que hicierón un trabajo fantastico. Despues el Gaitero un crak y toda la mini orquesta.
Yo hacia muchos años que no veia unos Reyes y desde luego vuelvo a repetir como
esta mandado.
Referente ... (ver texto completo)
Yo hacia muchos años que no veia unos Reyes y desde luego vuelvo a repetir como
esta mandado.
Referente ... (ver texto completo)
ALTA COCINA. Con semejantes cocineros, seguro que la cocina fue exquisita. Un puñado de sonrisas para ambos. Os animo a que mandeis mas fotos y si le poneis un comentario, mucho mejor.
HOY es el dia mas importante de mi vida; EL primero del resto de mi existencia
HOY es el dia mas importante de mi vida; EL primero del resto de mi existencia
O valor de un sorriso é incaculable, coma o da Pili, sei que non a olvidaremos, pero tamén temos que seguir para diante e pensar un pouco no que dixo Antnio Machado:"La murete es algo que no debemos temer porque: Mientras somos, la muerte no és, y cuando la muerte és, nosotros ya no somos.
Saudos a todos.
Saudos a todos.
Sr. Einstein. Vostede e unha persona intelixente, igual que Antonio Machado, pero fixese que "cando a morte foi" o sr. Machado seguiu sendo. Bueno falemos de vida. ¿Donde vive o Sr?,. ¿Cando Maldonado, era rapaz?. ¿seus pais non viven no pueblo? e porque non. ¿e home ou muller?. Non sei si xa preguntei ¿conto co seu aprecio? E por certo ¿Foi a festa dos reis?. Si me contesta, me axudará a intentar resolver. Un monton de sonrisas
A SONRISA.: Gracias por arrancarme unha sonrisa nun dia que non e dos millores.
E verdade que a sonrisa costa menos que a luz pero si non pagache o recibo da luz a oscuras por moito que sonrias... a hostia (perdón) que te podes dar de pistonuda. Sr. Saudade perdone por o chiste, e sin ningunha intención. CREO QUE EN ESTE PAIS EN MOMENTOS "DIFICILES" iban de por O DIA DA SONRISA. Moitas sonrisas pra todos.
E verdade que a sonrisa costa menos que a luz pero si non pagache o recibo da luz a oscuras por moito que sonrias... a hostia (perdón) que te podes dar de pistonuda. Sr. Saudade perdone por o chiste, e sin ningunha intención. CREO QUE EN ESTE PAIS EN MOMENTOS "DIFICILES" iban de por O DIA DA SONRISA. Moitas sonrisas pra todos.
Meu abuelo paterno presenciou como fusilaban a catro veciños de e tuvo que meterse no riu e taparse con unhas ramas pra que no no viran porque tamen o huberan fusilado ese día por presenciar os fusilamentos e un tiu de miña nai tamen o fusilaron por ser tricionado por un guardia civil que era veciño do pueblo, menuda alimaña; non entendo como pode haber xente que ainda eté en contra da memoria historica. un saudo a todos