Ben, eu espero que me diga unha cousa refernte aos paxaros e só precisa unha franxa, porque eu creo que eu resolver o caso. un saúdo
hola ya vi tus fotos pero no pusistes las que megustan. Epero que puedas ponerlas pues las personas que puedan verlas y sean del pueblo tendra ganas de verlas y recordaran lo bonito y lo vien que se lo pasaban pues cuando yo fui unos dias de vacaciones y estaba entu terraza asomada vi esas vacas en el prado con esa vegetacion tan preciosa espero que todas las personas que sean de este pueblo puedan tener ese privilegio de poder estar unos dias vale hasta la proxima que pueda tener esta suerte de ... (ver texto completo)
Hola, aqui estoy poniendo fotos, aver si ahora ya estan las que ati te gustan, tengo mas, te agradezco el interes. gracias.
Ola como estas. eu por madrid moi ben e o teu que tal por orense.
cuentame ningunha cousa. Bicos

Ben, ante todo, pido desculpas se a miña galego non é bo e eu decidimos porque eu estou estudando e recuperar a miña lingua. Un saúdo
Estoy dandole vueltas a estos pajaros, y no termino de entender tu mensaje, o le dices algo a un pajaro que yo y tu sabemos o que pinta una gaviota azul en medio da Vilavella. Diras que soy un curioso, pero no termino a donde y a quien diriges la indirecta. Contamelo viejo, y dejate de pabadas, se que eres muy indulgente y te explicaras.
Un saludo
Ya sabía yo, que tu inteligencia te llevaría por este camino y que tratarías de averiguar y descifrar el mensaje. Vamos a jugar a Policías y ladrones; creo que con un par de vueltas mas (por cierto, hablando de un par de vueltas, recuérdame que te cuente un chiste) lo tienes solucionado.
Haciendo un símil con aquella famosa fabulilla de Tomás de Iriarte;"El burro Flautista", que estudiamos en Vilavella, en aquella enciclopedia ÁLVAREZ de segundo grado y que tanto me gustó, que aún me la sé de memoria."Esta ... (ver texto completo)
Pepita, Ballesteros. Efectivamente soy hijo de Estrella y Santiago como tú bien dices. ¿Relacionado con los de Castromil? también mucho, pues mi madre es dos Basteiros de Castromil.
Si que nos tenemos que ver lo antes posible, cuando paséis por Lubián ahi tenéis vuestra casa, la de siempre, la de la panadería, aunque ésta ahora la llevan otras personas. Me alegraré mucho al conoceros.
Los inviernos solemos pasarlos en Valladolid, algunos días en San Sebastián allí tenemos parte de la familia, ... (ver texto completo)
Claro que tenemos que conocernos, Piño; por la memoria de nuestras madres y por lo mucho que se querían. No tuve el placer de conocer a tus padres, pero, solo de oirle a mi madre hablar tanto y tan bien de ellos, ya casi me parecían de la familia.
Los Basteiros, ¡claro!, ahora ya empiezo a unir piezas: salimos de Lubián, nos vamos a Castromil y, demomento, paramos en Mezquita, con Carmen, ¿no?. Eso creo.
Bueno, como dice mi hermana que viene en Semana Santa, ahí tenemos que vernos; y si es antes ... (ver texto completo)
Sendo eu un garoto, xa fai moitos anos, na decrúa, axudábale a meu pai a arar a cortiña de San Sebastián, e cia o cimo a vertedera enganchábasenos cada dúas por tres nas raíces da nogueira co Manoliño ten na súa horta. Por baixo de nos andaba escabuxando nos allos a tía Agueda que non perdía detalle da nosa xeira, rezadora e comedora dos santos como poucas, e ata cun da súa propiedade que andaba polas portas pedindo esmola, acercouse a meu pai e dixole: mira, o que tes que facerlle a nogueira é a ... (ver texto completo)
Noite de inverno, mes de xaneiro, luna chea. Martín un mozo de constitución fuerte, vintetres anos, no millor da vida.
Despois de salir do bar Sanabría, donde estuvo xogando a partida con outros mozos do pueblo, decide ir a tapar a auga o prado da Grela, lugar donde coinciden unhos cuantos veciños (mui regadores por certo) todos pretendían que auga tiña que dormir no seu prado.
En chegando os cabeceiros da Grela, zona mui arbolada con abundante maleza por toda a orilla do camiño, urces, xestas, ... (ver texto completo)
Entro en este foro, solo para elogiar y aplaudir su historia, creame que lo he leido dos veces y me ha encantado. Creo que es lo que le gusta a todo el mundo, historias del pasado o del presente, pero frescas, cosas de pueblo.
Un saludo
Esta es una foto muy buena, por su nitidez, casi se le pueden contar las plumas, y también por su oportunismo. Pero en este mensaje me voy a referir a otro"pájaro"mas dañino, en su amplio sentido de la palabra.

"Yo creo que ya se nota

(y no lo digo de coña),

ahí está la gaviota

esperando la carroña.
... (ver texto completo)
Estoy dandole vueltas a estos pajaros, y no termino de entender tu mensaje, o le dices algo a un pajaro que yo y tu sabemos o que pinta una gaviota azul en medio da Vilavella. Diras que soy un curioso, pero no termino a donde y a quien diriges la indirecta. Contamelo viejo, y dejate de pabadas, se que eres muy indulgente y te explicaras.
Un saludo
Noite de inverno, mes de xaneiro, luna chea. Martín un mozo de constitución fuerte, vintetres anos, no millor da vida.
Despois de salir do bar Sanabría, donde estuvo xogando a partida con outros mozos do pueblo, decide ir a tapar a auga o prado da Grela, lugar donde coinciden unhos cuantos veciños (mui regadores por certo) todos pretendían que auga tiña que dormir no seu prado.
En chegando os cabeceiros da Grela, zona mui arbolada con abundante maleza por toda a orilla do camiño, urces, xestas, ... (ver texto completo)
Pepita, Ballesteros. Efectivamente soy hijo de Estrella y Santiago como tú bien dices. ¿Relacionado con los de Castromil? también mucho, pues mi madre es dos Basteiros de Castromil.
Si que nos tenemos que ver lo antes posible, cuando paséis por Lubián ahi tenéis vuestra casa, la de siempre, la de la panadería, aunque ésta ahora la llevan otras personas. Me alegraré mucho al conoceros.
Los inviernos solemos pasarlos en Valladolid, algunos días en San Sebastián allí tenemos parte de la familia, ... (ver texto completo)
Cuanto animal hay sobre la tierra.
Me gusto el refran, los hay muy buenos.
Amor de mujer y halago de can, no daran si no les dan.
Te dejo me toca recoger a mi nieto.
Un abrazo
No hombre, no; que no me cabreo, y tu, tampoco te cabrees que ya nos llegará el tiempo para esas cosas. Un refrán, que a ti te gustan:
"Deixa andar ó can coa roca, que él fará a mazaroca".
Saludos.
Tengo cierto reparo a entrar en otros foros, por eso no lo hago con mucha frecuencia, y menos para hablar de política; tampoco lo voy a hacer hoy, por razones obvias. Pero al ver tu comentario no pude reprimir mi deseo de felicitarte por decir tanto en ta poco espacio. Felicidades y gracias, amigo.
Un fuerte abrazo.
Mira tu por donde, hoxe, tódolos entes que están en edade escolar teñen o dereito maila sorte de ser víctimas da LOGSE. Outrora, cando se lle daba máis importancia a imaxe que o contido, os afortunados e as afortunadas eran só os privilexiados e privilexiadas. Os outros, os que eran diferentes porque tiñan menos, daba igual que puseran be en vez de uve, ou xe en vez de gue. Se non, que lle pregunten ao Valentín das Frieiras se oíu algunha vez falar de Espronceda ou se leu as coplas de Jorge Manrique.
E verdai, o adxectivo gilipollas non é exclusivamente feminino, por si acaso... ... (ver texto completo)
Por culpa dos páxaros, se pon o meu ex tolo, xa vey merlos donde a loros, pobre
homiño, sô fai soñar co 25, eu nahu te tratei mal, más o amor ê assín, ahora teño outra parella, nahu poso istar por tí.
Un beixo.