Houbo un tempo no que as casas estaban cheas de xente, as cortes cheas de vacas e de res, as pallaregas cheas de herba, os currunchos con sequeiros de leña e palleiros de ramallos, as leiras aradas, as cortiñas todas cheas de patacas, verzas ou millo, e os camiños cheos de bulleiro.
E naqueles tempos había no pobo tantos Josés e Josefas, que a xente houbo de botar man das nomeadas para poder distinguilos.
Estaban o José da Salvadora. o José da Casavella, o Pepe da Joaquina, o Pepe da María Rosa, ... (ver texto completo)
E naqueles tempos había no pobo tantos Josés e Josefas, que a xente houbo de botar man das nomeadas para poder distinguilos.
Estaban o José da Salvadora. o José da Casavella, o Pepe da Joaquina, o Pepe da María Rosa, ... (ver texto completo)
Sinor Inda: Nanhún teño párabolas para usted, co béin que conta el día del padre, más alén na aldea donde eu nací, había constumbre de felicitar os Xoses y tambéin os padres de familía, totale que como quéin nahún quere a coisa había un homito que se xamaba Atanasio, le facía a laboura o sinor cura, un tal Dn Arturo, más claro iste homito tiña un fixo numha tal Amanda, pero que pasaba, o referido era un retrato do padre Arturo, claro a mocedade falta de circo na aldea, xente nova y con ganas de brincadeira, ... (ver texto completo)