"A los amigos, como a los dientes, los vamos perdiendo con los años, no siempre sin dolor."
Es un dicho popular.
Varela: tú y yo no hemos congeniado en este medio de comunicación. Pero el foro de Vilavella nunca servirá para perderlos, sino para hacer nuevos amigos.
Que sigas agarrado al teclado durante muchos años con salud, aunque algunas veces nuestros piropos no sean los más afortunados.
Apreciada amiga: Siempre me gustarón las personas que pueden decir algo. Sus piropos y los mios son sarcasticos y muchas veces jocosos, pero todo entre humor y risas, creo que al final de la vida todos nos tendremos que querer. Creo que esforzarse en pensar bien: he aqui el pricipio de la moral. Dese por besada.
"A los amigos, como a los dientes, los vamos perdiendo con los años, no siempre sin dolor."
Es un dicho popular.
Varela: tú y yo no hemos congeniado en este medio de comunicación. Pero el foro de Vilavella nunca servirá para perderlos, sino para hacer nuevos amigos.
Que sigas agarrado al teclado durante muchos años con salud, aunque algunas veces nuestros piropos no sean los más afortunados.
Bueno ya estoy aqui, espero quedarme mucho tiempo y que Dios reparta suerte. Nunca me fui, pero la vida muchas veces te hace estar ausente, espero de aqui en adelante estar siempre presente y disfrutar de la amistad de todo este foro tan agradable.
Una vez alguien dijo, en la prosperidad nos conocen, en la adversidad, nosotros conocemos a nuestros amigos. Un abrazo muy fuerte
Amigo Manuele: Nahún te fazas tanto de rogar que necesitamos aquí a tua presencia.

Quero decir que según el padre nahún debía contar as coisas que contei y menos como as dixen, pois se vei que as monedas sahún dun tal Amadeo I, de Saboya, que nahún téin nada que ver con cebolla, claro que a min me veo o sentido a cebola porque era o que eu andaba a arreglar, encuanto o outro parece ser que nahún é Alfonso XXII, como puxen eu sinahún Alfonso XII el pacifico, en resumen nahún debía escreber pois ... (ver texto completo)
Iso, iso: a xubilación aos sesenta!
Aprezado amigo, vexo co sinor me manda un saludo pro amigo Manuele, xa me gostaría que viñera pra Ça, más demomento nahún o vin, eu nahún sei nada de él, apareceo por aquí o outro día y hasta oxe nahún deu señal de vida, esperemos que más pronto que tarde aparezca, pra alegrar o foro, pois co Manuele pasa como cuando andaba eu coa quila xarrua tanhún pesada na laboura pro do xapeu, o sentir cantar o cucu deciamos xa xegou o noso amigo, totale que me istou a recordar de outros tempos, donde traballabamos ... (ver texto completo)
Bueno ya estoy aqui, espero quedarme mucho tiempo y que Dios reparta suerte. Nunca me fui, pero la vida muchas veces te hace estar ausente, espero de aqui en adelante estar siempre presente y disfrutar de la amistad de todo este foro tan agradable.
Una vez alguien dijo, en la prosperidad nos conocen, en la adversidad, nosotros conocemos a nuestros amigos. Un abrazo muy fuerte
Aprezados amigos/as: Qué coisas le pasan o Zé, béin me mandarin arreglar unhas cebollas, na huerta claro istá y de pronto a terra comenza abrirse más da conta, menudo susto, comencei a ver un epermeable, pensaba eu un morto, totale que sigo levantando a terra con cuidado hasta que vexo un queixón de lata, coisa que o abró menuda sorpresa, xeu de monedas munto antiguas, algunha o leerla dice Amadeu da cebola, 1865, Alfonso XXII, 1887 el pacifico, totale que como quéin nahún quer a coisa se lo digo ... (ver texto completo)
amigo 252525 xa sei que o señor non merece a tarxeta roxa, sempre en sentido figurado, adeus amigo. un saludo para o amigo manuele.
Aprezado amigo, vexo co sinor me manda un saludo pro amigo Manuele, xa me gostaría que viñera pra Ça, más demomento nahún o vin, eu nahún sei nada de él, apareceo por aquí o outro día y hasta oxe nahún deu señal de vida, esperemos que más pronto que tarde aparezca, pra alegrar o foro, pois co Manuele pasa como cuando andaba eu coa quila xarrua tanhún pesada na laboura pro do xapeu, o sentir cantar o cucu deciamos xa xegou o noso amigo, totale que me istou a recordar de outros tempos, donde traballabamos ... (ver texto completo)
Hoy me voy de cuchipanda, ya os contaré...
amigo 252525 xa sei que o señor non merece a tarxeta roxa, sempre en sentido figurado, adeus amigo. un saludo para o amigo manuele.
A ver, amigo YO SOY AQUEL: ¿Qué tal anda el Deportivo que ni fu, ni fa?
A ver si nuestro Celtiña levanta cabeza y metemos en segunda al Zaragoza, al Mallorca y al Granada.
Dicen los de Bilbao que la Real Sociedad sólo tiene un título que nunca será capaz de ganar el Athletic: Campeón de Segunda.
Si el Deportivo le gana la próxima jornada,... no le vendría mal una cura de humildad a los vascos..., que no están tan lejos.
Nos anos sesenta éramos moitos os rapaces labregos en Lubián. Como non había televisión, os pais ían cedo para a cama e facían fillos á esgalla. Aquelas eran familias numerosas, e non as de agora.
Tamén había vacas a fartar: trescentas na vacada da serra, cen na veceira que se levaba ao campo, máis as parellas de mansas para o traballo e as becerras que inda eran pequenas para botalas para a serra.
Moitos rapaces labregos, cando se ceibaba unha faceira de rastrollo no acordo, íamos coas becerras ... (ver texto completo)
amigo 252525 xa sei que o señor non merece a tarxeta roxa, sempre en sentido figurado, adeus amigo. un saludo para o amigo manuele.
No sé porque me parecía tan cercano esté gran escritor que nos ha dejado.

El sístema está roto y perdido´por eso tenéis futuro.
-José Luis Sanpedro-
Un día, estaba Diógenes comiendo un plato de lentejas sentado en el umbral de una casa cualquiera. No había nada en toda Atenas más barato en comida que el guiso de lentejas. Dicho de otra manera, comer guiso de lentejas era definirse en estado de la mayor precariedad. Pasó un ministro del emperador y le dijo: — ¡Ay! Diógenes, si aprendieras a ser más sumiso y a adular un poco al emperador, no tendrías que comer tantas lentejas. Diógenes dejó de comer, levantó la vista y mirando al acaudalado interlocutor ... (ver texto completo)
Gel. Que bien fue que aparecieras por aquí, así entre tú y Duli le podéis dar alguna receta del bacalao mas sofisticada a Blas, como el nos pedía, la verdad, que yo de cocina solamente lo justito, Duli, nos puede explicar lo del bacalao al pil pil, en el Pais Vasco lo hacen muy bien, Gel, tú como buena gallega, seguro que nos enseñas alguna receta de las que tú sabes.
Puedo deciros una que hacia mi madre muy sencilla, pero queda muy rica, la noche anterior ponía el bacalao de agua, le cambiaba el ... (ver texto completo)
Piño, esa receta tuya es una de las más socorridas y más ricas que hay, casa muy bien el repollo c/ el bacalao y si encima le echas huevos cocidos, mejor y más completo. Yo creo que no habrá casa por esos contornos que no se haya hecho esa receta, es una de las más sanas y podríamos incluirla perfectamente en la dieta Mediterránea. La que dice Blas, en ensalada y con unas tiras de pimientos asados también está muy buena. Menos mal que acabo de desayunar y no tengo hambre sino se me haría la boca ... (ver texto completo)
Anque non te coñezo persoalmente vou a contradicirte, Duli. Ti non te verás como líder, pero o carisma tamén se desprende da sinxeleza e da espontaneidade, cualidades das que ti vas sobrada e que eu sempre admiro nas persoas. Ya ves gracias a ti a cantos nos gusta asomar o fociño por este bonito foro, por algo será! Eu nunca estiven en Castrelos, pero non deixarei de pasar por ahí en canto teña ocasión. Apertas.
Gel, gracias por tus palabras, siempre serás bien venida y si alguna vez decides hacer una visita a Castrelos y estoy yo allí, estaré encantada de acompañarte. Gústame esa expresión tua de asomar o fociño. Un beso.