Los dioses escondieron la verdad.
Los parabolanoi o audaces-según Cicerón -son los hombres que buscan la verdad.
Fueron los dioses quienes -en sueños- me explicaron cuál era la gran tragedia humana: Desde muy antiguo, el hombre ha buscado la verdad.
Algunos subieron hasta los más altos picos de la Tierra. Pero allí no había rastro de tan preciado tesoro.
Otros creyeron encontrarla en el poder. Pero solo provocaron duelo y desolación.
Hubo quien subió a los púlpitos y, con una cruz en la mano, ... (ver texto completo)
Como vexo que anda de boca en boca a súa agulla percutora, señoría, aí lle vai este regaliño para o solsticio de inverno, con perdón do meu amigo Manuel María polo cambio dunha palabriña:

O CARALLIÑO
Labrado da miña mau
fixen coa miña navalla
un caralliño de pau.
Leva timón e chavella
e unha rella furadora
feita cunha lata vella.
Ten orelleira, rabela ... (ver texto completo)
O Apalpador: Mi regalo para ti una caja de Viagra ¿porque? pues simplemente que andas flojo. Son en forma de bombones, creo que te gustaran, tambien una bufanda para que no se enfrie el cilindrin. fodase ogaxo
Gracias polo seu agasallo, señora, pero O Apalpador nunca recibe regalos. É coma se lle regalara oro, incenso e mirra a Gaspar, Melchor e Baltasar. Poderían denunciarnos por suborno. Esa caixiña que di gárdea vostede para o seu xefe.
En un bar con wifi:
un cliente al camarero: cual es la contraseña?
el camarero: por lo menos tomate algo, cabron
el cliente: todo junto?
Quero felicitar o APALPADOR por varias cousas, e tamen meterlle unha reprimenda cariñosa por outra banda. Felicitalo pola funcion que desempeñou na historia, cando ia polas aldeas acariciando a barriga dos rapaces vendo os que a tiñan chea ou vacía, os que a tiñan chea non habia comida do saco que levaba o lombo, e pros que a tiñan vacia habia comida do saco. Tamen felicitalo polas suas poesias tan bonitas e sobre todo para estas datas.
A reprimenda e por non baixar Andalucia a darxe de comer os ... (ver texto completo)
Ese territorio, amigo Ocarballo, é da competencia. Neste intre non sei moi ben se pertence aos Reis Magos ou a Papá Noel. O meu territorio anda polos Ancares, o Caurel e Valdeorras. Xa me pode meter unha sanción do carallo a Comisión Nacional da Competencia por saírme cara o sul, por ter chegado á Vilavella.
Quero felicitar o APALPADOR por varias cousas, e tamen meterlle unha reprimenda cariñosa por outra banda. Felicitalo pola funcion que desempeñou na historia, cando ia polas aldeas acariciando a barriga dos rapaces vendo os que a tiñan chea ou vacía, os que a tiñan chea non habia comida do saco que levaba o lombo, e pros que a tiñan vacia habia comida do saco. Tamen felicitalo polas suas poesias tan bonitas e sobre todo para estas datas.
A reprimenda e por non baixar Andalucia a darxe de comer os ... (ver texto completo)
Bota viño do Ribeiro,
taberneiro,
bota viño,
bota viño do Ribeiro,
que nesta vila pra cantare
temos que beber primeiro,
temos que beber primeiro,
ai lalelo, ai lalalo.

Alá vai o gaiteiro
por detrás do fental,
vai tocando unha gaita,
ai, deixádeo pasar,
ai, deixádeo pasar,
homes e mulleres,
toda a xente a bailar.

Sonche de moito palique
as rapaciñas da Vila,
sonche de moito palique:
elas botan o anzuelo,
quen queira picar que pique,
quen queira cantar que pique
ai lalelo, ai lalalo. ... (ver texto completo)
Para este saltimbanqui, probablemente amigo de todos, pero con vocación de subela, voulle regalar dúas cousiñas:
Un NARIGÓN
Un FERRÓN
A ver se amanadando tantiño os seus fociños, deixa de fozar na nosa corte.
Sinor O APALPADOR, istou na mesma línea que voçe, so descrepo en unha coisa,éste sinor Frieirés ou é maluco, ou do contrario de bon gaxo nahún téin nada, eu desdelogo nunca na miña vida me metin con él, emcambió sempre istá a soñar co meu amigo Manuele é con migo. Fodase co gaxo.
Tranquilo "Mar de Castilla"
Vergel y agreste montaña,
Ansías noche y día
Ese turismo de España.
La desnudez de los árboles
Privan de sombra y aroma,
Entre sus ramas con líquenes,
El Monasterio se asoma.
Son sus aguas cristalinas,
¡Como no! Tienen su historia, ... (ver texto completo)
Había un hombre vendiendo cangrejos en la plaza.
Tenía dos cubos llenos de cangrejos vivos: uno estaba tapado el otro no. Y una mujer le preguntó. ¿Por qué ha tapado un cubo y el otro no?. Entonces el vendedor respondió:<Porque vendo dos tipos de cangrejos: japoneses y españoles. El cangrejo japonés siempre trata de salir del cubo; cuando no lo consigue, los demás hacen una cadena, se apoyan unos a otros y así todos logran salir, por eso he tenido que ponerle una tapa. Los cangrejos españoles también ... (ver texto completo)
Si señor, que verdad es....... verdad verdadera. Mas que cuento es una fabula con su acertada moraleja
Para este saltimbanqui, probablemente amigo de todos, pero con vocación de subela, voulle regalar dúas cousiñas:
Un NARIGÓN
Un FERRÓN
A ver se amanadando tantiño os seus fociños, deixa de fozar na nosa corte.
Aqui les mando una foto del novio del Frieres, que felices son. Lo unico que el pobre tiene la espalda un poco lastimada de tanto arañazo. Dentro de poco nos anunciaran la boda, como es logico ira invitada la "Justicia".
Justicia cuanto te queremos, espero que salgas y nos aburras con tu politica, hazlo pronto, te necesitamos.
Querido primo, cada día que pasa me doy cuenta lo tontos que sois, tú y el portugués.

Un abrazo.
O Camba é, de todos os foreiros da bisbarra, a persona máis lírica, formal, relixiosa e educada. E polo que se refire á marcialidade, só lle gana o majara Romerales.
Para personaxe tan sobranceiro aí lle van estes versos do grande León Felipe:

Ser en la vida romero,
romero sólo que cruza siempre por caminos nuevos.
Ser en la vida romero,
sin más oficio, sin otro nombre y sin pueblo.
Ser en la vida romero, romero..., sólo romero.
Que no hagan callo las cosas ni en el alma ni en el
cuerpo, ... (ver texto completo)
Que no te quepa la menor duda que en un hermoso poema de este poeta zamorano.

Parece inspirado en los romeros de la virgen del Rocío, a cuya cofradía de Cartagena, (fundada por una zamorana llamada Aurora, hoy viuda de un gran amigo mio, de Verja), he pertenecido y mi mujer era prioste.

Eran otros tiempos, cuando había tiempo para todo.

Un saludo
O Camba é, de todos os foreiros da bisbarra, a persona máis lírica, formal, relixiosa e educada. E polo que se refire á marcialidade, só lle gana o majara Romerales.
Para personaxe tan sobranceiro aí lle van estes versos do grande León Felipe:

Ser en la vida romero,
romero sólo que cruza siempre por caminos nuevos.
Ser en la vida romero,
sin más oficio, sin otro nombre y sin pueblo.
Ser en la vida romero, romero..., sólo romero.
Que no hagan callo las cosas ni en el alma ni en el
cuerpo, ... (ver texto completo)
Apitizahún do xefe, escrebe ahí cabeza de corzo, dile o sinor Apalpador que o más grande majadero eres tú, o militare será, pero por lo menos escrebe béin, nahún como tú que nahún sabes nada de nada. ¿Por qué me dices ésto xefe?, ssín meterme con tigo para nada, calate que eres peor cos polacos, que se querin marchar da nosa Ispaña, qué tendrá que ver con migo íso, téin, ten que a íses nahún le entendo os escritos y a tí tampouco. Fodase co gaxo, como se levantou o meu xefe.
O Camba é, de todos os foreiros da bisbarra, a persona máis lírica, formal, relixiosa e educada. E polo que se refire á marcialidade, só lle gana o majara Romerales.
Para personaxe tan sobranceiro aí lle van estes versos do grande León Felipe:

Ser en la vida romero,
romero sólo que cruza siempre por caminos nuevos.
Ser en la vida romero,
sin más oficio, sin otro nombre y sin pueblo.
Ser en la vida romero, romero..., sólo romero.
Que no hagan callo las cosas ni en el alma ni en el
cuerpo, ... (ver texto completo)