Ahora que veo meu pueblo nevado:

"Con dos pedos y una llufa,
no hace falta estufa".

(llufa es un pedo que huele pero no suena)
Cando a monxa subiu ao taxi decatouse que o taxista dirixiu o espello interior cara a ela, e non facía máis que mirala, en lugar de atender para a carretera.
--A ver, señor. Que pasa? Ten que mirar para a carretera, que inda no-la imos dar!
--Perdoe, pero é que sempre tiven o soño de bicar a unha monxa --sincerouse o taxista.
--Vaia! --sorprendeuse ela. Logo de pensar un intre, seguiu a falar-- Ben. Nada malo vexo niso. Podemos facelo, sempre que vostede sexa católico e solteiro. Pero deberá ser ... (ver texto completo)
No autobús da Mezquita a Verín un crego ía sentado ao lado dun home bébedo que case cichaba viño polas orellas.
Aquel home peneque lía o xornal con moitas dificultades. De súpeto virouse cara ao crego, e con lingua de trapo preguntou:
--Señor, vostede sabe o que é a artritis?
O cura pensou uns intres, e non quixo deixar pasar a oportunidade de soltarlle un sermón a ser tan descarreirado:
--Sí, home. A artritis élle unha doenza causada polas borracheiras, polas relacións con mulleres pecadoras, a promiscuidade... É coma un castigo por todo iso.
Aquel perdidiño pecador remelou daquela os ollos, e seguiu a ler, calado, no xornal.
Pero o crego quería máis sermón, e preguntoulle:
--Daquela vostede ten artritis... desde hai moitos anos?
--Eu? --contestou o bébedo-- Eu non señor. Eu non lle teño nada diso. Eu pregunteille porque pon eiquí, na Región, que o Papa padece de artritis. ... (ver texto completo)
Sinor Ferro Na Via, béin ustede dice unha verdade coma un santo, además creo que téin tuda rzahún deste mundo mundiale más eu nahún fun a iscola y ate nahún sei o escrebo, meu Deus falo mal escrebo peor, xa me gustaría escreber coma muntos que dexarín de escreber cá, más eu penso que a coisa é entendernos, vexo que o sinor también se recorda do amigo meu coma dice voce el Señor Dn Manuel Valla Gracia, béin como me dixo o padre se queres por béin o nome copio por o dil, meu Deus vexo que é más fácil ... (ver texto completo)
Voy a felicitar a los Srs. Inda Cho Sei y 252525 ya que son los únicos que mantienen nuestro foro vivo. Porque desde que dejó de escribir Dn. Manuel Varela Garcia, este foro está muerto.
Quisiera recordarle al Sr 252525 que arregle el aparejo y escriba en castellano y lo entenderemos mejor, gracias anticipadas.

Un saludo para todos.
Se me acordó este que ha contado un amigo, a los autores dice conocer, que me perdonen por contar esto, a mi estas cosas no me gustan...

Un hombre le dice a su mujer:
Te apuesto cien € a que no eres capaz de alegrarme y entristecerme a la vez.
A lo que ella responde:
De tú grupo de amigos, el que la tiene más grande eres tú.
Ahora que la crisis ya es historia
según el pp.
¿No os molesta
un poco que los
billetes de 500E
sobresalgan
de la cartera
porque son
más grandes?
Lástima que los sondeos de petróleo en Canarias, al final, diera negativo, uno que ya se había hecho ilusiones! pensando que pronto nos veríamos paseando en yates de esos tipo árabes, ala, todo se foi o carallo! Habrá que conformarse, que en varias gasolineras, hoy se está repostando por menos de un €. litro de gasoil.
KKE KKOSAS KKE PPASAN...
Regresaran cuando vuelva a subir
el barril de bren.
Lástima que los sondeos de petróleo en Canarias, al final, diera negativo, uno que ya se había hecho ilusiones! pensando que pronto nos veríamos paseando en yates de esos tipo árabes, ala, todo se foi o carallo! Habrá que conformarse, que en varias gasolineras, hoy se está repostando por menos de un €. litro de gasoil.
Sinor Inda, depois de contar uha verdad como un templo debía decir el finale, como o sinor bein sabe y en acredito a partir de ahí ela foise con el sinor Tilisforo Romerías, además por el respeito que me merecen os dois nahún debíamos divulgarlo, claro eu sei que fun cornudo más de ahí a que se entere tudo mundo, aunque eu entendo que un matrimonio sin cornos é como un violín sin cordas, perdón creo que era un xardin sin violín, béin nahún dou unha a dereito, fai tempo teño o aparello estropeado ... (ver texto completo)
Alá nos tempos de María Castaña, cando o Zé das Carvalhas e a Pita casaron, ela levou para a casa un baúl enorme, pedíndolle ao seu home que respectara a súa intimidade, e nunca o abrira.
O Zé fixo caso, e durante vinte anos nunca abriu aquel baúl, nin nada preguntou sobre o asunto.
Pero un día xa non puido aturar máis, e díxolle á Pita Moñuda que lle descubrira o segredo.
A ela doulle dó del, e abriu aquel raio de baúl. Dentro había vinte mil duros e catro patacas.
O das Carvalhas, asombrado, ... (ver texto completo)
Truchas pastando... Y sin olvidar os nosos dedos que siempre podemos contar con eles.

-Doctor, ¿Cómo está el paciente?
-Pued mide, ed paciente mudió.
-No me joda.
-No, no mejoda, ni mejodadá, mudió.

Piño, Feliz año nuevo.
En el tanatorio un
gitano pregunta a
otro:
- ¿Y de que murió er
Manue?
-Y el otro le responde:
-De una pelea
- ¿Con quien?
-No se ahí fuera pone
SEPELIO pero no dice ... (ver texto completo)
Pablo. Este eche dos buenos. Viva el humor. No dejes que decaiga! aun viendo que el rio vaya hacia arriba, y las truchas salgan a pastar en procesión a los prados de la sierra.
Saludos.
En el tanatorio un
gitano pregunta a
otro:
- ¿Y de que murió er
Manue?
-Y el otro le responde:
-De una pelea
- ¿Con quien?
-No se ahí fuera pone
SEPELIO pero no dice
con quien ¡ ... (ver texto completo)
«Hola, me pones una cuatro estaciones... pero sin invierno, que soy muy friolero, ¡jajajaja!». (la Pizzera se cabrea y le escupe en la pizza).