Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). ... (ver texto completo)
Eu cuando lle oia decir o crego, e despois as monxas, que todos somos hermanos, faciaseme ese pensamento un pouco agobiante. Pero lendo a vosas historias, aparte de rirme moito, penso que debe de ser vedade que polo menos somos todos cortados polo mismo machado.
O do Pereiro que tuvo esta brillante idea foi pra estrenar a cociña de butano.
O Antonio o vendelas decia que eran unha maravilla, que nin queimaban as potas. E el, aunque que era da raza comun daqueles tempos que consideraba a cociña terreo da muller, quixo facer el mismo a prova e colleu o primeiro que se lle veu a mau pra quentar augua, o caso e que se quedou sin caldeiro e escangallou os queimadores da butana. ... (ver texto completo)
Gracias Monica, se han sentido tus energias y tus buenas intenciones, recuerdos de mi parte para tus padres y para ti un fuerte abrazo....
¡Hola ¡forer@s He estado unos dias en nuestro querido pueblo con frio nieve y poco sol, como bien dices Isabel comimos una mariscada estaba estupenda. Paulina desde aqui te mando fuerza para que te recuperes pronto ya vendran tiempos mejores eso mismo me han dicho a mi en un momento de mi vida y claro que llegaron. Recuerdo cuando tu madre nos trajo un gato de San Martin fui la persona mas feliz del mundo con el gato. UN BESO CONTE.
Gracias Contempla por el animo que me das, voy voy mejorando, gracias, y lo de los buenos tiempos a ver si llegan, porque ya esta bien...
Me emociona mucho, porque eres esa persona sensitiva, y afectuosa, y siempre que nos reunimos haces buena mencion al recuerdo de mi madre, cosa que se agradece... fue el ser màs bueno que ah girado al rededor de mi vida! por su ingenuidad, y su humildad la dignifico... Tus padres pudieron dar fe de ello.. ya que la conocieron muy bien... Te envio un abrazo y un beso enorme. espero vernos en el verano si Dios lo permitiera. ... (ver texto completo)
Hola a to@s! Haciendo mención a Hermogenes con el agua del pradoval, me parece curioso porque eso lo viví más de una vez, hay fuentes que no tienen el mismo sabor y después de beber un buen trago te quedaba un sabor margo.
Ahora que el agua del pueblo viene de la Campiza, mucha gente le oí decir que es mejor que tiene como más cuerpo, aunque para mi la mejor es la de Mallapala.
Pasara como con el vino y el vinagre que son hermanos, pero uno va a misa y el otro no.
Saludos.
Hola a todos.-
Ya que Pablo hace referencia a Palin Y Hermogenes, yo quiero desde aquí hacer un recuerdo a los mismos con todo cariño y respeto, La Tia Rosaura tenia tres hijos, Palin, Andres y el tercero creo que se llamaba Isaac, me acuerdo que falleció siendo muy joven. Con Palin me encontre en Padornelo quizas hace diez años, y me reconoció al momento. De la Tia Rosaura me acuerdo sobretodo de su cocina. Del tio Hermogenes cuando lo recuerdo, siempre me trae a la memoria una anecdota: Estabamos ... (ver texto completo)
Dende facía tempo o tío José e a tía Josefa estaban a precisar de un caldeiro novo pra cocerlle aos porcos, e naqueles primeiros anos 70, a Leonides xa non viña vendendo os xeitosos cacharros de materiais reciclables, (eso si que foi un exemplo de reciclaxe: latas de aceite que se convertían en regadoiras, e que logo os rapaces faciamos servir de saxofóns, botes de tomate que acababan sendo cazos pra sacar a augua do deposito da cociña económica, latas das empanadas, ou carrapitos de varias midas). Achegouse o tío José á casa dos do Sotillo pra mercar un caldeiro sin dicirlles o fin pro que o farían servir. Vendeulle o Miguel un caldeiro moi lixeiriño e cun colorido que daba gozo velo. O tío José iba máis contento que unhas castañolas, pero non pasaran nin catro horas e xa estaba reclamándolle polo mal resultado que le dera o coitado caldeiro.

- ¡Mecago no birimbao…! mira o que quedou do raio do caldeiro, enseñandole a argola.
- Pero home de Díos, como pois o caldeiro na lareira, non veis que é de plástico.
- ¡Arrenegado sea o demo! ... (ver texto completo)
Paulina! Me alegro que andes por aquí, que arreglaras esos problemas de Internet que más de una vez me pasa a mi, por eso escribo cartas para amortizar los sellos que nos a dado Padornelo. Yo para no guardar odio intento hablar, creo que es la manera de no guardarlo en el interior siendo una energía complicada de canalizar, recuerdo que hasta los diez años fuimos a esa inmemorable escuela como la Maestra me quitaba el odio de un tortazo, no le guardo ningún rencor, y todo sabiendo que no es la manera ... (ver texto completo)
Xosé Ramón e Fernández-Oxea foi un mestre ourensán (1.896-1.988). Estivo na guerra de Marrocos, desde onde enviou crónicas de guerra ao diario ourensán "La Zarpa" co seudónimo "Ben-Cho-Shey".
No 1936, sendo inspector de Educación en Lugo, presidía o Partido Galeguista. Foi por iso supendido de emprego e soldo durante tres meses e desterrado a Cáceres. Logo trasladouse definitivamente a Madrid, desde onde exerceu un importante labor cultural. Foi membro correspondente da Real Academia Galega (RAG). ... (ver texto completo)
Xa que o sabes, boucho a dicir, recordándome do inda cho sei, pensei no dito do meu admirado Castelao, que tamben describía a realidad social de aquel tempo, e non quero meterme en política que nin entendo nin estou preparado pra falar dela, a tenor de tu despida apreciado amigo me siento totalmente identificado y por eso me puse a escribir estas lineas espero no encordiar a nadie y que nadie se siente molesto con mis expresiones, pues no es mi intención herir la sensibilidad de nadie, como veo que ... (ver texto completo)
Hola a tod@s! Hoy estoy más tranquilo por que es sabado.
No voy hablar del concejal: Pero espero que este pequeño pueblo la democracia pueda funcionar con unas mínimas garantías como lo ha venido haciendo hasta ahora.
Aquí todo se es sabido y todo el mundo tiene derecho a pronunciarse con sus principios. De igual modo que el concejal se preocupa de nuestras inquietudes, sin realizar ningún acto de cobardía a escondidas, y ayudándonos a canalizar nuestras peticiones a quien corresponda. Esto es ... (ver texto completo)
el señor de negro es Tomás Primo. Por cierto, ¿qien es José Gonzalez? ¿y tu?
Nun concello desta ínclita provincia, fará uns cinco ou seis anos, colocaron no Taller de Bordados un emblema da Longa Noite de Pedra, que xa fora quitado dalí na transición. Daquela saíu este meu artigo no diario provincial, que me valeu unha forte discusión con aquel rexidor, nun ágape na Deputación.

"Allí estaban el yugo y las flechas. Él, acostado, en posición de descanso, cansado ya de tantas humillaciones. Ellas, de pie, en perfecta formación.
Para sus infantiles ojos formaban un todo indisoluble. ... (ver texto completo)
hola el señor de negro no es jose gonzalez?
Hola Gel. No me extraña que se te faga raro o que a muller pensou en ese momente, amín tamén se me fizo.
Ela debeu pensar que tiña unha hernia nos cataplines, e que o tamaño de estes xa en por si eran considerables.
Hay que ter en conta, que a xente por entonces non se operaba comoa ahora, debia de darse algún caso en homes de necesitar algun tipo de taleguilla (parecida a dos toreros) pra sujetar unha hernia na suas partes, pero claro, sería unha cousa moderada digo eu, (eso nin pra un touro.)
Se agradece a túa opinión, me alegra que te reiras un pouco. Nos en casa o día que o contou miña sogra, pensei que os duchaba a todos de caldo, pra colmo, estábamos comendo.
Os casos que tú nos contache, non tei desperdicio, son graciosos de verdade, ¡o do pito no huevo! ¡pobre neno! o dos calzoncillos, en un gran sistema pra levar as muestras pros análisis, -non se perde nada.-
Saludos. ... (ver texto completo)
El mayor merito del hombre, consiste sin duda, en dominar sus circunstancias,..
REliquias..... Las mejores foto de los mozos y mozas,, de esa epoca! os leo y veo que haceiis apreciaciones de todo tipo, y supongo que màs acertadas que las que pueda hacer yo, pero me parece a mi, que de izquierda a derecha,, en la fila de los que estan sentados puede ser Jose Fabian Martinez, hijo de Hermojenes Fabian y Serafina Martinez, hermnano de Fernanda,,, si no es me lo corregis por favor, pero yo me atrevo a decir que si es el.... todos estan guapisimos, se ven muy alegres, seguramente ... (ver texto completo)