BLIMEA (Asturias)

BLIMEA: > Como tu,...

> Como tu,

> Yo tamién me desfaigo n’alcordanza de los tiempos

> A manes llenes,

> De los díes d’abondo, de los años de muncho.
> Como tu,

> Yo tamién escucho n’alcordanza el ruíu del cambéu

> Del relevu,

> El ruxir del trole, los güelpes del metal contra’l metal,

> L’agullíu del fueu nel fornu y el marmuriu de los homes
> falando

> A la fin de la xornada.

> Como tu,

> Yo tamién ascucho agora’l silenciu del trabayu

> Que se foi,

> El glayíu del tarrén ensin semar, l’ecu del cayer de la
> lluvia

> Nel vacíu de los talleres silentes,

> Y esi rinchíu doliosu,

> De les cadenes que candaron el pozu.

> Como tu, yo tamién siento qu’esti descansu ye agonía lenta,

> Qu’esti silenciu ye sepulcru vivu,

> Qu’esti dir

> Ensin saber aónde,

> Ensin saber perónde,

> Nun ye camín nin ye fonda,

> Sinón tiempu perdíu

> Y escura lluz que mos ciega.