Gracias a todos por su ayuda.
Lidia
Con toda a súa inocencia e mansedumbre das ovellas, a veces tamén dan sorpresas é sacan o xenio.
Non se me olvida a robada que me dou un carneiro, pilloume descuidado, ven correndo por detrás, e doume un golpe tan fuerte que me tirou o suelo ¡e con que forza! deixoume como un Nazareno, coa cara e maus todas ensangrentadas, máis un fuerte dolor nas nalgas do golpe, (ainda era un rapaz)
O carneiro era enorme, tiña unhos cornos de impresión, parece que o estou vendo... Esto era en Castromil, con deciros ... (ver texto completo)
pili q te parece a cara de felizidad da nosa mai coasua neta avelina estaba muy guapa e feliz como senpre q estaba conmigo de vacacios ojala se vovera a repitir
Hola xente de Mourisca:
Soy un catalan casado con una mourisqueña. Quisiera que me contarais como
esta el paro por esa zona. Aqui en Barcelona fatal... supongo que como en todas
partes.
SALUDOS DE TONY
mikel espero q lito ya este conpletamente recuperado un abrazo teresa
ya un poco mejor esperando a marcapasos---la casa de pereiro creo q ya sigue para adelante aunque me han dicho q hoy nieva.. un biko a todos los foreros.. un biko-- muxu bat
mikel espero q lito ya este conpletamente recuperado un abrazo teresa
¿donde para o maradona do canizo? remi
Ja, ja ¡qué gracioso o teu comentario! Cuesa indumentaria non creo que fora moi lexos en moto, anque mirando o montón de neve... nin con abrigo nin casco, pero conocendo como o conozo ben seguro que por intentalo non quedou.
Que non lle podiamos contar nos a toda esta xente deste "satelite".
Un abrazo a tod@s
Soy Lidia M. Ponte Bandeira, Brasil, nieta de Eladio Pousa Barja y Josefa Barja Rodrígues. Eladio era hijo de Pedro Pousa y Edwiges Barja. Josefa era la hija de Antolín Barja y Dolores Rodrigues. Mis abuelos nacieron en Gudiña-Erosa. Eles eran primos y llegaran a Brasil, donde se casaran en 1916. Me pregunto acerca de los parientes BARJA y POUSA.

Lidia
Meu nome é Monica Nigro Pousa, sou brasileira neta de Eladio Pousa Barja, filho de Pedro Pousa e Edwigues Barja.
Es una foto preciosa, en blanco y negro, la nieve amontonada, la moto desafiante, el chico con su flequillo al viento y jersey de cuello alto pero sin abrigo (señal de inconsciencia y juventud), las casas antiguas..., en fin, una foto de poster. Y algo entenderé de fotos, ¿no?;-)
Ja, ja ¡qué gracioso o teu comentario! Cuesa indumentaria non creo que fora moi lexos en moto, anque mirando o montón de neve... nin con abrigo nin casco, pero conocendo como o conozo ben seguro que por intentalo non quedou.
¡Qué ilusión tan grande ver a Angel!
Está tal cual lo recordaba yo.
Muchas gracias a las 2.
hola maria luisa cuanto tiempo me alegro mucho que te gustara ver la foto de mi hermano ya se que en el pereiro lo queriais mucho todos era de lo mejor tenia muchos amigos.
Es una foto preciosa, en blanco y negro, la nieve amontonada, la moto desafiante, el chico con su flequillo al viento y jersey de cuello alto pero sin abrigo (señal de inconsciencia y juventud), las casas antiguas..., en fin, una foto de poster. Y algo entenderé de fotos, ¿no?;-)
si se ve que entiendes y ademas con un leguaje explicativo muy exhaustivo y apropiado, cualquiera diria que te dedicas a la narrativa.
¡Qué ilusión tan grande ver a Angel!
Está tal cual lo recordaba yo.
Muchas gracias a las 2.
gracias maria luisa esa foto fue hecha un año antes de morirse
parece un actor de cine
Es una foto preciosa, en blanco y negro, la nieve amontonada, la moto desafiante, el chico con su flequillo al viento y jersey de cuello alto pero sin abrigo (señal de inconsciencia y juventud), las casas antiguas..., en fin, una foto de poster. Y algo entenderé de fotos, ¿no?;-)