Mensajes de otras poblaciones cercanas a VILARDEMILO (Orense)

Non coñecia a tua vena poética. Deixoume abraiada tanta delicia. Si me das permiso vou-lla enseñar a alguns amigos. Una apreta.

Hola Pura, non existe tal vena, de todas formas moitas gracias por velo asi.
Non necesitas ningun permiso para que a enseñes a que tu queiras, por miña parte non hai ningun inconveniente.
Un abrazo

Pura, é unha pena cantos recordos se van cas casas o ser derrumbadas, menos mal que tamén os levamos dentro de nos. Para min este barrio é o meu berce, onde pasei os anos da nenez e dame pena que xa non estén as casas de antes. Unha delas e e miña propia, hoxe houbera feito as cousas de outra maneira.. Apertas

gel aunque no al lado cerca tendras un sitio para el cafe.... ahhh y todos los foreros... mi intencion fue dejar la escalera de la casa da xefa pero no pudo ser... o seaq aunque sin escaleras tendreis - tendremos cafecito.. mikel

juan gracias por tan linda poesia pero a vez fuxome caer as lagrimas como tu ven dices recordando os q non estan, dalle recuerdos a familia e en especial a tua cuñada rocio q heramos muy amigas,

Hola Teresa, gracias a ti. Rocio mandate tamen moitos recordos, si que se acorda de ti, por aquelas fechas erais moi neniñas ainda, xa pasaron uns añiños daquela.
Un abazo

Necessito de ayuda pois me avuelo nascio em Viegas de Camba e los registros civiles da epoca se encuentran com el sacerdote, en el arquivo diocesano de ORENSE.
La persona que me ayudava no me envia noticias.
saludos!

Hola a todos, busco información de un pariente de mi abuela para completar el árbol familiar. Se llamaba José Sánchez Rivero, natural de San Pedro de Grixoa; el 9-7-1779 pidió un certificado a su parroquia de San Pedro desde Cáceres o Trujillo, donde se había casado con Isabel García Varela. No sé si este pueblo de S. Pedro de Grixoa pertenece al municipio de Viana do Bolo. Saludos. Carmen.

Tes toda a razón Gel que mu pai era a tranquilidade en persona aunque tamen tiña o seu xenio pero era unha gran persona e como pai nin te conto boto tanto demenos todas aquelas palabras tan cariñosas que nos dedicaba en Maio fai 14 anos que se foi e cada vez o recordo con mais intensidade como m gustaría moitas veces telo enfrente de min e poderlle contar os meus problemas e que me dera algún daqueles consellos tan acertados que me daba seguro que a todos vos vos pasará o mismo hasta que non os perdemos para sempre non nos damos realmente a falta que nos fan, e xa non vos quero cansar mais con tanta nostalxia un abrazo pra todos. ... (ver texto completo)

Gel, mentras miro esa foto donde está teu pai ven-me a memoria o novo que se fui, o recordo moito cando iva a Vilavella que vo ome era sempre tiña unha palabra graciosa que decirte na vilavella falaba con toda a xente, como se notu a sua ausencia cando se marchou pra sempre, cando as boas personas se van deixan un gran vacio aqui abaixo. un saudo a todos

Gracias Pepita polas palabras agarimosas o referirte o meu pai. É verdade que facía amigos por todolos sitios onde ía e (casi) sempre estaba de bromas. O vinteseis deste mes fizo xa sete anos que se foi e a pesar do vacio que deixou, eu inda casi non o creo. Será polos recordos tan bonitos que teño del, como tu os teis do teu pai, que eu temén recordo como un señor moi tranquilo e de sorriso xentil cada vez que o via cando estaba na Vilavella. Apertas

Hola Gel. Esa foto faime recordar que a casa das Marujas neste intre esta a ser derrumbada. Estabase caendo e o meu primo Paco (que a comprara, xa sabes) pagoulle a un construtor para derribada y que quedase aquelo liso. Seguro que cando volvas non reconoces o sitio.

Aquí está reunido un grupo de persoas do Pereiro, seguro que todos as conoceis. Para min da primeria a última moi queridas e apreciadas. De todo o grupo, hoxe só hay duas en vida: o Paco e o meu irmán (unha cabeciña que se ve entre o Paco e o meu pai). Desexo que tódolos que xa nos diexaron estén en bo lugar mirando para nos. A foto está feita na escaleira das Marujas, duas irmás ben conocidas e lembradas por todos no pobo, a Maruja e a Antonia. A Antonia foi muto tempo a costureira. Estas escaleiras ... (ver texto completo)

Pasando a Canda
atras queda castilla
sintome moi contento
xa estou na nosa galicia

Entrando en galicia
a Canda esta primeiro
despois ven a Vilavella
e logo o noso querido Pereiro
... (ver texto completo)

Non coñecia a tua vena poética. Deixoume abraiada tanta delicia. Si me das permiso vou-lla enseñar a alguns amigos. Una apreta.

hola jose os autobuses q ay de viella q van a lleida, barcelona e a alsina eu non recordo outros polo puerto da bonaigua solo pasa no veran porque no inverno e inposible moitas veces esta cerrado ou necesitanse cadenas, a os galegos casi senpre sentimos morriña.

Teresa, a linbea que eu me refiero, salia de Viella hasta Tremp. pasando pol o tunel. E funcionaba casi todo o ano. A Alsina sempre foi polo Puerto e iba desde Les hasta Barcelona. Por certo que esta linea de Alsina tamben funciona aqui en Cartagena e vay hasta Almeria. Meu pai estaba suscrito o periódico Faro de Vigo, e cando se cerraba o Puerto no habia correo, e asi que se abria, chegaban periodicos para leer quince días. Contoche outra: A primeira lavadora que vin na miña vida estaba na casa ... (ver texto completo)

Claro que me acordo, xa que estuben ahi varias veces. A min operaronme de "ANGINAS" en Tremp, e cada vez que iba a Barcelona a examinarme tiña que pasar por Pont de Suer. O que non recordo e a linea que facia o recorrido pol o tunel. A outra que vay pol a Bonaigua e Alsina, pero non son capaz de recordar a outra, que salia desde Viella, e mira que fixen viaxes. A ver si te enteras e mo dices. Saudiños a todos. Un galego con morriña.

juan gracias por tan linda poesia pero a vez fuxome caer as lagrimas como tu ven dices recordando os q non estan, dalle recuerdos a familia e en especial a tua cuñada rocio q heramos muy amigas,