Apreciado Xosé: O Sñr. Aniceto e un home de 81 anos que está na residencia de ancianos de A Mezquita, dende hai 4 ou 5 anos, foi agricultor, un irman foi militar de terra en Pontevedra, chamabase Aser, en total creo eran 9 irmans, dos cuales viven tres, pero o ultimo en quedar en Barxa foi o Sñr Aniceto, el era o home que mais contos sabía de xitanos e curas, ainda oxe o persoal da residencia o pasa fenomenal cos seos contos, e os veciños que o visitamos asiduamente tamen.
Casi sempre as suas vacas ... (ver texto completo)
Barxes, lo del Señor Aniceto me llamó la atención, porque un señor que convivía con una abuela de unos primos míos en Marín, también era el Sr. Aniceto, y era todo un personaje muy ilustrado y amigo de todos los escritores gallegos. Nos contaba muchas historias y anécdotas con mucho gracejo. ¿Será que todos los Anicetos tendrán el mismo don? Un abrazo Barxes. Xosé.
Jose aqui en el valle apenas se hacen matanzas pero no tiene nada k ver con las de galicia aqui no se hacen chorizos se hacen longanizas les ponen la carne como los chorizos sal y pimienta yo un año prove de hacerlos y se echaron a perder de todas formas en pereiro las morcillas se le ponia arroz y sangre a mi me daban un asco ver esa carne tan negra de la sangre, mikel k tengas una ligera recuperacion y animos, un abrazo a tod@s.
Teresa, si es que los araneses no saben lo que es bueno. Hace falta que vayan muchos gallegos por ahí para ir enseñándoles. Las morcillas ya veo que son cosas "das Rias Baixas". No te me enfries con la nieve. Un beso. José.
Barxes, ¿quien es ese Sñr. Aniceto?. Un saludo. José.
Apreciado Xosé: O Sñr. Aniceto e un home de 81 anos que está na residencia de ancianos de A Mezquita, dende hai 4 ou 5 anos, foi agricultor, un irman foi militar de terra en Pontevedra, chamabase Aser, en total creo eran 9 irmans, dos cuales viven tres, pero o ultimo en quedar en Barxa foi o Sñr Aniceto, el era o home que mais contos sabía de xitanos e curas, ainda oxe o persoal da residencia o pasa fenomenal cos seos contos, e os veciños que o visitamos asiduamente tamen.
Casi sempre as suas vacas ... (ver texto completo)
Y siguiendo con los "porquiños". Por la parte de Pontevedra las morcillas que se hacen con sangre llevan azúcar y piñones, o sea que son dulces y por tanto de consumo rápido. ¿También son así por Ourense?. Estando en el Valle de Arán allá por los años cincuenta, hicimos una matanza, y los araneses se quedaron estupefactos; chamuscamos el cerdo (ellos lo escaldan con agua hirviendo), salamos los perniles y los tocinos, (ellos no lo salaban) y de remate preparamos las morcillas al estilo de Pontevedra... ... (ver texto completo)
Jose aqui en el valle apenas se hacen matanzas pero no tiene nada k ver con las de galicia aqui no se hacen chorizos se hacen longanizas les ponen la carne como los chorizos sal y pimienta yo un año prove de hacerlos y se echaron a perder de todas formas en pereiro las morcillas se le ponia arroz y sangre a mi me daban un asco ver esa carne tan negra de la sangre, mikel k tengas una ligera recuperacion y animos, un abrazo a tod@s.
Barxes, ¿quien es ese Sñr. Aniceto?. Un saludo. José.
Y siguiendo con los "porquiños". Por la parte de Pontevedra las morcillas que se hacen con sangre llevan azúcar y piñones, o sea que son dulces y por tanto de consumo rápido. ¿También son así por Ourense?. Estando en el Valle de Arán allá por los años cincuenta, hicimos una matanza, y los araneses se quedaron estupefactos; chamuscamos el cerdo (ellos lo escaldan con agua hirviendo), salamos los perniles y los tocinos, (ellos no lo salaban) y de remate preparamos las morcillas al estilo de Pontevedra... ... (ver texto completo)
O Zé! Como e que estas tan preocupado polo frio co ben co tes que estar pasando tú nesas praias do Brasil, coa auguinha quente i esas garotas tan gostosinhas, isto esta a decirmo o meu xefe, cabeza de corzo, que eu endexamais osaria dicir unha cousa tal.... ja, ja. Unha aperta.
Aprezado Pica, ficesteme reir o ver a tua mensaxe. Teño que decirte a temperatura
ca ê de 28 ºc, demomento istou a repartir propaganda de un local de munto luxo, a recordar vellos tempos,ê decer fago de sacristán pra axudar ô padre José a decer misa, creo que istá a darseme munto bein, posto que de garoto xa fixera de sacristán, más leo as noticias da Ispaña, intento istar ô corriente, xa sey que ô xuiz Garzón le meterin 11 anos sin tocarle os hovos, tambien da reforma da laboura, xa era hora, pois que apartarin a charrua, que me imaxino que será por ô tractor, bein amigo Pica tú que creo que eres un home intelixente xa me entendes.
Unha aperta. ... (ver texto completo)
No foro da Vilavella, que dito entre parentesis é o unico que ten unha certa actividade e que me produce unha envidia sana, estan a falar estes dias dos refráns da nosa comarca, e como é natural xorde con frecuencia o famoso "Na Gudiña cada cuatro unha sardiña". A min a verdade e que sempre me chamou a atención este refrán e intentei buscar a orixen. A primeira reflexión e obvia, os da Gudiña son uns famentos, tein tan pouco que comer que se reparten unha sardiña entre cuatro. Pero o refraneiro se ... (ver texto completo)
Amigo Pica, más que alegría tornar a ver que istás bein, pra min ê un verdadeiro pracer saber que co frio que fai y tú ahí, assín me gosta.
Unha aperta.
O Zé! Como e que estas tan preocupado polo frio co ben co tes que estar pasando tú nesas praias do Brasil, coa auguinha quente i esas garotas tan gostosinhas, isto esta a decirmo o meu xefe, cabeza de corzo, que eu endexamais osaria dicir unha cousa tal.... ja, ja. Unha aperta.
Coñecín a Isaac en 2.002 en Padrón.
A miña presencia aquel día na casa de Rosalía foi para recoller, na condición de secretario, o premio Pedrón de Honra concedido aquel ano á Asociación Xente Nova de Lubián.
No almorzo posterior comín ao lado de Isaac, e falounos con moita pasión de varias cousas. Sargadelos foi unha delas.
Morreu, porque temos que morrer. Pero a xente como Isaac transcende a morte.
Onte celebrouse a homenaxe a Isaac Diaz Pardo, e na homenaxe no telediario das duas da 1ª, fixeime como acompañaban a Susana Seivane co pé algus dos presentes, ¡Que pena que non souperan tocar a gaita! Me alegraria moitisimo...
Bienvenido amigo Camba al foro, llegas en un momento en que está poco animado, pero esto va por rachas, esperemos que pronto venga una en que la gente se motive y participe un poco más. Dices que marchaste de Gudiña hace 47 años, sin ánimo de ser cotilla puedes decirnos cuantos años tenias cuando te fuiste para ver si te centro un poco mas?. Respecto a Casa del Perú creo que ha dejado de participar en el foro, no se si sera momentaneo o definitivo pero si quieres contactarlo puedes hacerlo en la ... (ver texto completo)
Amigo Pica, más que alegría tornar a ver que istás bein, pra min ê un verdadeiro pracer saber que co frio que fai y tú ahí, assín me gosta.
Unha aperta.
Vendo que Gel se nos vai a pasear po lo xardin de Barxa, eu sin pensalo máis tamén fún a dar unha volta, mui bonitas as flores, outro detalle a ter en conta tamén e a casa, ahi ten que dar gusto vivir.
O que parece que non está de moito usar, o carro é os arados, dicen que é mui sano facer ejercicio con esas ferramentas, eu tamén estou de acordo, que están millor de adorno no xardín.
Saudos.
Lo he leído en el foro de Porto, que saldrá en el programa de mañana 7 de febrero. Me hará ilusión ver a alguien de la zona. A ver qué hace, cómo lo hace y qué le dirá Risto.
Ánimo, Jose, que vas a quedar como el chaval que eres. No sabía lo de la camelia; ya pondrás la foto, Lito.
Teresa, mi niña pequeña es la que está delante, en la foto.
Gel, estoy deseando ver esas fotos en cuanto florezca tu jardín.
Saludos para todos vosotros y para Pili, Pura y demás foreros que nos visitan.
No, si al final no tengo mas remedio que quereros. Es que sois la releche. La rehabilitación como ya le dije a Mikel, no se para que me va a servir. Para ponerme cachas no, porque a mis años por mucha gimnasia que haga: ¡na de ná! que dicen los quillos (habitantes de Cádiz). En cuanto a mi santa, te aseguro Gel, que nunca le han gustado los musculosos; asi que por esa parte no me como un rosco. De estirar la mano... tampoco, porque me dejan solo y no se acercan a hacerme un masajillo ni nada. Asi ... (ver texto completo)
jose pues para el jubileo tenemos poca solucion,, para la neuropatia me imagino q aines y vitamina b,, pero...
lo de ambula no era ambulanci sino ambulatorio...
Me alegro munto que le gostaran, más se algún día for la as Carvallas diga que vai de parte do meu amigo Barxés y assín se eu istar la, nahún a ningún problema.
252525 primero tendre q enterarme donde estan las carballas....
pero seguro q aparezco, nos gusta entrar a portugal por barxes o gudiña y perdernos por esos parajes preciosos..
bueno aunque tb podria ser un vinho verde en madrid jee