Por suposto que iréi a procesión do Loreto, si Dios quere. ¿Quén se casaaaaa? ¡!
bueno pues si q se hace duro volver al currelo y cada vez mas con la incertidumbre q nos plantean estos politicos... pero bueno
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
Por suposto que iréi a procesión do Loreto, si Dios quere. ¿Quén se casaaaaa? ¡!
Benvida a rutina diaria, Gel. Eu tamén espero verte en agosto, aunque sempre me toca máis tempo de estar en Lubián que no Pereiro, pero bueno, cuando baixe a visita do cementerio ou da preseira do río, a ver se me acerco, aunque sea un momentiño, e te peto na porta, como fixen o outro día co Mikel, que, por certo, preparou unha casiña moi acolledora no Pereiro, ojalá ca disfruten mutos anos con salud. Biquiños a tí e a todos os forer@s.
bueno pues si q se hace duro volver al currelo y cada vez mas con la incertidumbre q nos plantean estos politicos... pero bueno
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
espero q nos veamos en agosto y a ti gel te ponga ya cara, y teresa tb me imagino que este año no te perderas la procesion de la virgen de loreto o sea q alli nos vemos seguro
ademas me ha soplado un pajarito q vamos a tener boda en el pereiro para agosto
bueno y nada mas q animaros a tod@s los q leeis el foro q escribais algo para darle un poco de vidilla
bueno y un ... (ver texto completo)
Hola a todos e todas. Estou de volta, subindo esa costa cada vez máis empinada que se chama retomar a rutina cotidiana. Gracias polos vosos bos desexos. A verdade e que disfrutei a tope da miña xentiña querida, amigos, airiños da miña terra, montes floridos, o meu xardín que parecía un bosque.. en fin que me soupo a pouco... dentro de dous meses máis.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Benvida a rutina diaria, Gel. Eu tamén espero verte en agosto, aunque sempre me toca máis tempo de estar en Lubián que no Pereiro, pero bueno, cuando baixe a visita do cementerio ou da preseira do río, a ver se me acerco, aunque sea un momentiño, e te peto na porta, como fixen o outro día co Mikel, que, por certo, preparou unha casiña moi acolledora no Pereiro, ojalá ca disfruten mutos anos con salud. Biquiños a tí e a todos os forer@s.
Hola a todos e todas. Estou de volta, subindo esa costa cada vez máis empinada que se chama retomar a rutina cotidiana. Gracias polos vosos bos desexos. A verdade e que disfrutei a tope da miña xentiña querida, amigos, airiños da miña terra, montes floridos, o meu xardín que parecía un bosque.. en fin que me soupo a pouco... dentro de dous meses máis.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Mikel e Barxés, en agosto irei con máis tempo e xa concretaremos. Apertiñas.
Alguien sabe como van las obras de la nueva carretera que mejorara la ya existente para pasar la frontera? Gracias. Un saludo.
Dille o teu xefe que non se preocupe por o diñeiro, que este teñe o mismo valor que o papel hixiénico. Mentras non o necesitas nin te acordas dél. Mira que a quen se lle ocurre meter os cartos no banco. Que o poña debaixo do colchon, e dormirá mellor que no biscolastic.
Un abrazo
Un abrazo
Aprezado Camba, que razahún dixeste, más sin dilleiro nahún nos dan o que necesitamos, dices que o poña debaixa do colchon, nahún istaría nada male, no seu momento xa o meteo dentro, logo unha mala interpretazahún entre él y eu Deus quixo que o levara un cigano, totale que a veces pasan coisas que so vendoas se poden creer, más sahún certas.
Unha aperta.
Unha aperta.
Camba, pero home que alegría me da tornar a leer as tuás escritas, mira refente o xefe anda un bocadito preoucupado y nahún e sin razahún, como xa te dixera noutra ocasión él e munto de deritas y cuando puxeran o sinor Rodrigo Rato de presidente de Caixa de Madride puso ahí unha boa porrada de cartos, debeo perder un 75%, assín ten un bocadito de motivos pra istar un bocadito inquieto.
Un abrazo.
Un abrazo.
Dille o teu xefe que non se preocupe por o diñeiro, que este teñe o mismo valor que o papel hixiénico. Mentras non o necesitas nin te acordas dél. Mira que a quen se lle ocurre meter os cartos no banco. Que o poña debaixo do colchon, e dormirá mellor que no biscolastic.
Un abrazo
Un abrazo
sí, home, sí.
Pregúntalle á Pita Moñuda polo Señor Diván.
Primeiro Roma. Despois Puerto Banús. Cada vez eres máis cabeza de corzo. Non andarás xa por venado?
Pregúntalle á Pita Moñuda polo Señor Diván.
Primeiro Roma. Despois Puerto Banús. Cada vez eres máis cabeza de corzo. Non andarás xa por venado?
Hola amigo: Gracias por o desexo, que seguro e sinceiro.
Hay un veciño que puxo Internet, así que de vez en cuando me asomaréi por aiquí, pra non perder o contacto. Así lle das no fuciño o xefe, que ultimamente non da unha.
Un abrazo
Hay un veciño que puxo Internet, así que de vez en cuando me asomaréi por aiquí, pra non perder o contacto. Así lle das no fuciño o xefe, que ultimamente non da unha.
Un abrazo
Camba, pero home que alegría me da tornar a leer as tuás escritas, mira refente o xefe anda un bocadito preoucupado y nahún e sin razahún, como xa te dixera noutra ocasión él e munto de deritas y cuando puxeran o sinor Rodrigo Rato de presidente de Caixa de Madride puso ahí unha boa porrada de cartos, debeo perder un 75%, assín ten un bocadito de motivos pra istar un bocadito inquieto.
Un abrazo.
Un abrazo.
Amigo Camba, me alegro que te goste el agua dolce a mi tabéin, a tua salud, le poño un azucarillo la tomaré en un tazón con munto brillo e istá riquisima.
Ahora outra vez teño que darle a razahún ô meu xefe, me dice el otro día,-con lo que istás a poñer ahí, todos tus amigos se marcharán ante tempo unhs pra un sitio outros pro outro, total que so quedarás tú y los de la casa de Pedro, que por certo son boa xente, más como nahún entender ô galego y menos ô portugués te xodes como dixo Erodes.
Referente ... (ver texto completo)
Ahora outra vez teño que darle a razahún ô meu xefe, me dice el otro día,-con lo que istás a poñer ahí, todos tus amigos se marcharán ante tempo unhs pra un sitio outros pro outro, total que so quedarás tú y los de la casa de Pedro, que por certo son boa xente, más como nahún entender ô galego y menos ô portugués te xodes como dixo Erodes.
Referente ... (ver texto completo)
Hola amigo: Gracias por o desexo, que seguro e sinceiro.
Hay un veciño que puxo Internet, así que de vez en cuando me asomaréi por aiquí, pra non perder o contacto. Así lle das no fuciño o xefe, que ultimamente non da unha.
Un abrazo
Hay un veciño que puxo Internet, así que de vez en cuando me asomaréi por aiquí, pra non perder o contacto. Así lle das no fuciño o xefe, que ultimamente non da unha.
Un abrazo
La cosa se está poniendo achuchada. Esperemos tocar fondo pronto.
No hay mal que cien años dure, ni cuerpo ue lo aguante.
Un abrazo
No hay mal que cien años dure, ni cuerpo ue lo aguante.
Un abrazo
Me alegro amigo Camba que disfrutes en Aguadulce, pois un lugar no que eu veranei un par de anos na calle Jazminero nº 3 atico desde donde se miraba toda a bahia de Almeria, a casa era dun familiar que estaba destinado de subisnpector de facenda no Ejido en comisión de servicio, pero no momento que pasarón os tres anos veo correndo pra Pontevedra. Pois ei fai moito calor, e medusas os anos que fui eu tanto en Aguadulce como no Cabo de Gata ata Mojacar habia muitisimas, eso si a auga muy quente, pero ... (ver texto completo)
Gracias Barxes. Me alegro que estuveras por Aguadulce. A plaga das medusas, principalmente se debe a falta de tortugas, e as corrientes marinas. tan pronto chegan como se van, menos cando se meten proliferan debido a diferencia da temperatura da augua.
Pero o encanto de esta terra son eso: Bon clima todo o ano, e unha arraigada cultura do tapeo.
Un abrazo
Pero o encanto de esta terra son eso: Bon clima todo o ano, e unha arraigada cultura do tapeo.
Un abrazo
A viaxe a Roma botada a perder nesa redundancia cíclica faime lembrar un deses chistes anónimos que eu gusto de arranxar a modo de contos.
Un alto político dun dos abundantes parlamentos españois, pola súa actividade parlamentaria, tiña que facer moitas viaxes.
Normalmente, cando as viaxes non eran en avión, ía acompañado da súa señora, quen disfrutaba daquelas permanentes excursións. Pero cando había avión... o medo a viaxar neste medio podía máis co placer que experimentaba viaxando.
Tendo que asistir a unha convención en Roma, o parlamentario, sabedor do pánico aos avións que padecía ela, planificou de inmediato a compañía desa querida --agora dícese amante-- que parecen tér tódolos políticos, según as malas linguas.
Pero a muller, ao enterarse da viaxe a Roma, esqueceu o pánico ao aparello voador:
--A Roma vou, cariño. Xa sabes das ganas que teño de visitar o Vaticano. Esa viaxe non ma perdo por mal que o pase no avión. Será un sacrificio que pagará a pena. Poder bica-la tumba de San Pedro!
--Pero muller... Mira que logo te vas arrepentir. Lembra aquel ataque de ansiedade na lúa de mel, cando fomos á Tenerife, que querías baixarte en pleno voo. Paga a pena pórse a morrer por beixar unha tumba, aínda que sexa a de San Pedro?
Ela empezou a dubidar. Debatíase entre a ledicia de conocer Roma e as desagradables lembranzas daquela agonía no avión...
--Non che paga a pena, cariño, pasar outra vez por ese tormento. Podemos facer outra cousa: Eu tráigoche unha reliquia de San Pedro, tí aforras ese intre tan malo do avión, e despois podes bica-la reliquia tódalas veces que che apeteza.
E a muller, que sempre fóra moi doada de conformar, deu por perfecta a proposta do marido.
Ao regresaren de Roma, xa co avión a aterrizar, el lembrouse de sopetón de que esquecera a reliquia.
--E que fago agora?
--Qué che pasa, amor?
--Que esquecín o demo da reliquia!
--De que andas a falar?
Explicoulle o asunto que tanto o angustiaba, e entón ela meteu a man pola súa cintura, apartou un anaquiño o tanga, e arrancou catro ou cinco árbores do seu monte de Venus.
--Toma. Lévalle esta reliquia.
El non comprendía nada. Tivo que explicarlle-lo todo con pelos e señais. Aqueles suaves cabelos ían ser unhas barbas de San Pedro. Só habían de envolvelos en papel de regalo cos ornamentos axeitados.
--A que esqueciche-la reliquia de San Pedro, cariño? --foron as primeiras palabras da muller mentras o apertaba chea de ledicia, nada máis entrar pola porta.
--Non cariño. Toma.
Ela desenvolveu aquel paquetiño con impaciencia...
--Pero isto qué raios é?
--Son unhas barbas de San Pedro, muller.
Entonces ela empezou a comer a bicos aquela reliquia tan esperada.
--Pero se cheiran a bacallao! --berrou cos ollos fuxindo das órbitas.
E o home, que tiña sona de recursos oratorios nos debates daquel parlamento, respondeu a bote pronto:
--Agora te enteras tí de que San Pedro era pescador? ... (ver texto completo)
Un alto político dun dos abundantes parlamentos españois, pola súa actividade parlamentaria, tiña que facer moitas viaxes.
Normalmente, cando as viaxes non eran en avión, ía acompañado da súa señora, quen disfrutaba daquelas permanentes excursións. Pero cando había avión... o medo a viaxar neste medio podía máis co placer que experimentaba viaxando.
Tendo que asistir a unha convención en Roma, o parlamentario, sabedor do pánico aos avións que padecía ela, planificou de inmediato a compañía desa querida --agora dícese amante-- que parecen tér tódolos políticos, según as malas linguas.
Pero a muller, ao enterarse da viaxe a Roma, esqueceu o pánico ao aparello voador:
--A Roma vou, cariño. Xa sabes das ganas que teño de visitar o Vaticano. Esa viaxe non ma perdo por mal que o pase no avión. Será un sacrificio que pagará a pena. Poder bica-la tumba de San Pedro!
--Pero muller... Mira que logo te vas arrepentir. Lembra aquel ataque de ansiedade na lúa de mel, cando fomos á Tenerife, que querías baixarte en pleno voo. Paga a pena pórse a morrer por beixar unha tumba, aínda que sexa a de San Pedro?
Ela empezou a dubidar. Debatíase entre a ledicia de conocer Roma e as desagradables lembranzas daquela agonía no avión...
--Non che paga a pena, cariño, pasar outra vez por ese tormento. Podemos facer outra cousa: Eu tráigoche unha reliquia de San Pedro, tí aforras ese intre tan malo do avión, e despois podes bica-la reliquia tódalas veces que che apeteza.
E a muller, que sempre fóra moi doada de conformar, deu por perfecta a proposta do marido.
Ao regresaren de Roma, xa co avión a aterrizar, el lembrouse de sopetón de que esquecera a reliquia.
--E que fago agora?
--Qué che pasa, amor?
--Que esquecín o demo da reliquia!
--De que andas a falar?
Explicoulle o asunto que tanto o angustiaba, e entón ela meteu a man pola súa cintura, apartou un anaquiño o tanga, e arrancou catro ou cinco árbores do seu monte de Venus.
--Toma. Lévalle esta reliquia.
El non comprendía nada. Tivo que explicarlle-lo todo con pelos e señais. Aqueles suaves cabelos ían ser unhas barbas de San Pedro. Só habían de envolvelos en papel de regalo cos ornamentos axeitados.
--A que esqueciche-la reliquia de San Pedro, cariño? --foron as primeiras palabras da muller mentras o apertaba chea de ledicia, nada máis entrar pola porta.
--Non cariño. Toma.
Ela desenvolveu aquel paquetiño con impaciencia...
--Pero isto qué raios é?
--Son unhas barbas de San Pedro, muller.
Entonces ela empezou a comer a bicos aquela reliquia tan esperada.
--Pero se cheiran a bacallao! --berrou cos ollos fuxindo das órbitas.
E o home, que tiña sona de recursos oratorios nos debates daquel parlamento, respondeu a bote pronto:
--Agora te enteras tí de que San Pedro era pescador? ... (ver texto completo)
