Holofernes da Adreida non se chama así. Pero existe. É un home de Lubián, traballador, aforrador e vividor da súa vida, moi conocido en toda a contorna, sobre todo por non tér papas na boca.
Sendo el casi un cativo, alá polos derradeiros anos setenta do século pasado, foi o padriño dun sobriño en Verín. Como el inda non ganaba cartos dabondo, foi o seu propio pai --avó do bautizando-- quen lle meteu mil pesos daquela no peto para poder exercer de padriño tamén na sancristía.
Ao ver as cinco mil "pelas" na man, dixo para el:
--Carallo, mira por onde isto de ser padriño vai permitirme botar unha cana ó aire coas sobras.
Rematada a cerimonia bautismal na eirexa de Verín, o padriño entrou na sancristía acariñando coas xemas dos dedos no seu peto aquel bendito billete, pensando luxuriosamente na volta, unha vez pagado o sacramento do afillado.
--Ave María Purísima.
--Sin pecado concebida. Entra, hijo, entra.
--Que venía a preguntar cuánto es lo del bautizo.
--Mira hijo. Lo del bautizo..., --falou sacando pola cachola aquela impoluta alba-- ya ves cómo está la casa del Señor, con goteras en el tejado,... Son muchas las necesidades de la Iglesia. Son cinco mil pesetas, hijo.
Holofernes agarrou con forza dentro do peto aquel xa ventureiro billete, dubidou un intre, e levantando a testa cara ao tellado da sancristía, falou deste xeito:
--Muchas gracias, padre. Voy a por el dinero. Espere un momento, que ahora se lo traigo.
E saíu por aquela porta da sancristía primeiro e polo pórtico da eirexa despois, encamiñándose a bó paso cara o restaurante do convite, sen soltar nin un segundiño do puño aqueles mil duriños.

No baquete da comunión do afillado, oito ou nove anos despois, co crego de Lubián na mesa da casa, a conversa andou deiquí para alá, ata que a avoa de Verín do cativo, lembrouse de súpeto de algo esquecido, dirixíndose ao consogro:
--Ai, mire, consogro, agora que dou tino. ¿E logo vostede non pagara o bautizo do neno en Verín?
--Paguei. Levou Holofernes cartos dabondo para pagar... ¿Ou non o pagaches?
--Paguei. --afirmou o padriño-- Mil duros custou a broma.
--Pois o señor cura xa mo ten pedido a min ducias de veces..., como se non o cobrara daquela --dixo a coitada da avoíña.
--Carallo. Pois eu ben que lle paguei na sancristía. Mil pesos. Ata adiviñou os cartos que me deras.
-- ¿Seguro?
E cando Holofernes xa quería empezar a tatexar, pensando en tér que regurxitar aquelas dúas caniñas tan ben botadas perto da vila de Verín, foi Don Anxo quen rematou tan desagradable conversa:
--Los curas a veces tenemos muy mala memoria, y más si no apuntamos las cosas. Si el chico dice que pagó el bautizo, es que pagó el bautizo.
Amén. ... (ver texto completo)
Muchas gracias Justicia: Por tan elocuente informe sobre lo andares de algunos magistrados. Lo único que hecho de menos es que no nos informes de lo que se cobra la iglesia por boda, por bautizo, por comunión, por entierro, por misas dedicadas etc. etc. etc.
Sinor ocarballo, eu nahún digo ca Xusta nahún teña razahún, que en iste caso que a téin de sobrás coñecida, más nahún queira confundir unha coisa coa outra, según o padre Xosé,él nunca cobrou nada por iso, además coa igrexa nunca debemos topar, mira donde o sinor se fixa.
Unha aperta.
Yo tampoco quería meterme en esta polémica, pero, quería encontrar respuestas a estas preguntas. ¿Qué más hace falta para que dimita Carlos Dívar o para que el Gobierno lo saque de una vez de su sillón? ¿Un eclipse? ¿Una aparición mariana? ¿Un país europeo con cultura de la responsabilidad y donde los políticos y altos funcionarios del Estado sean conscientes que el dinero de los contribuyentes es de las cosas más sagradas que hay? Cada nuevo detalle que conocemos de lo que considera un gasto oficial ... (ver texto completo)
Muchas gracias Justicia: Por tan elocuente informe sobre lo andares de algunos magistrados. Lo único que hecho de menos es que no nos informes de lo que se cobra la iglesia por boda, por bautizo, por comunión, por entierro, por misas dedicadas etc. etc. etc.
Yo tampoco quería meterme en esta polémica, pero, quería encontrar respuestas a estas preguntas. ¿Qué más hace falta para que dimita Carlos Dívar o para que el Gobierno lo saque de una vez de su sillón? ¿Un eclipse? ¿Una aparición mariana? ¿Un país europeo con cultura de la responsabilidad y donde los políticos y altos funcionarios del Estado sean conscientes que el dinero de los contribuyentes es de las cosas más sagradas que hay? Cada nuevo detalle que conocemos de lo que considera un gasto oficial el máximo responsable de la justicia en España provoca aún más ganas de emigrar. Érase una vez un presidente de Tribunal Supremo tan trabajador que tenía cenas de trabajo hasta la noche de los Reyes Magos. Y eso que cenaba solo. Érase un Consejo General del Poder Judicial tan generoso que pagaba cinco días de vacaciones en Marbella al jefe por un acto de unas horas. Y eso que el hotel le pillaba a 200 kilómetros de su apretada agenda. Érase un ministro de Justicia tan cumplidor que, después de estas revelaciones –y alguna más que saldrá–, hoy nos seguirá diciendo que da igual, que ya lo siente, que “Dívar sale reforzado” y que si el pueblo no tiene pan, que coma pasteles.

¿Se conjuga el verbo dimitir en castellano? ¿Seguro? ¿También en primera persona?

Lo de menos es con quién compartía mantel Carlos Dívar durante estas 24 cenas para dos personas que nos cargó a la cuenta de todos los españoles (salvo la cuenta de aquellos defraudadores en los que tanto confía el Gobierno y que se beneficiarán de la amnistía fiscal). Es evidente que las cenas y los fines de semana caribeños de Dívar en Puerto Banús fueron un gasto personal. Si no lo fuese, el presidente del Supremo lo hubiese explicado ya. La transparencia en el gasto público consiste en eso: si no lo puedes contar, será que no debiste hacerlo.

Todo Madrid y parte del extranjero saben ya con quién viajaba durante sus largos fines de semana para dos. A mí su vida privada me importa un Dívar, siempre que sus gastos privados se los pague él, que para eso el presidente del Supremo disfruta del segundo sueldo público más alto del país, solo por detrás del que tiene estipulado el rey. Es tan obvio y tan sencillo de explicar que sorprendería que el Gobierno pueda aguantar esta situación durante muchos días más, como si no hubiese un dinosaurio en el salón que se está meando en la sopera, que se está comiendo las cortinas, que daña más a la convivencia, al Estado y a la imagen exterior del país que mil pitadas con pedorreta al sagrado himno nacional.
Para colmo, acabo de leer que el Gobierno se niega a que Dívar comparezca en el Parlamento para dar explicaciones sobre sus injustificados gastos.
¡Menos mal que hay transparencia! ... (ver texto completo)
Amigo IN ILLO TEMPORE, o padre Xosé dixome dale lembranzas miñas y dile que istou totalmente de acordo con él, creo que e meu colega, por lo menos e da adxudicatura,-coisa que eu aporbeitei pra decirle más a íste nahún lo engañarin, dudo que se deixe, nahún o coñezo más parece fino,-coisa que o padre Xosé aporbeitou pra decirme y nahún foi sin razahún entón eu nahún debo de ser fino,-ssín voçe e munto fino más munto confiado, por iso lo inganaron como a min.
Unha aperta.
Como sabrán onte istiberin ca os reyes, Mariano, o das botas, totale que a primeira hora xegou ô meu xefe a pidirme unhas zapatillas de deporte roxas, co conxunto da mesma colore, non sei se le tiña comentado que foi unha das últimas tendas que mercou ô meu xefe, bueno a coisa que le digo,-qué número necesitas de zapatillas,-contestándome calate cabeza de corzo xa te dixen como si fora tudo pra tí, totale que marchou coa incomenda, más nas noticias me dou conta pra quéin eran as dichosas zapatilas ... (ver texto completo)
Munto bueno, me fixo recordar a primeira vez que veñin pra Madride, pois un gaxo do pobo que istibera en Madride cuasi tuda a sua vida, dixome Zé leva coidado que alen coñecente rapido, totale namais salir do metro, oigo una voz que decía ha salido ya, total que miro de reollo y torna a decer acaba de salir, marchei creido de que me recoñecera, logo pregunteile ô meu xefe, foi cuando me aclarou que le istaba a facer propaganda ô xornal xamado Ya, deus meus cuanto e a ignorancía.
Munto obrigado amigo non cho podo decir, menosmale que con xente assín que nos anime intentaremos seguir, eu sei co amigo Manuele siguirá sempre, pois e un gaxo con sentido de humor.
Unha aperta.
Que bien habla mi jefe, pero me gusta mas el Italiano, y el que habla clarito que se le entiende todo es 2525 mas uno.
Dais alegria a este foro.
Munto obrigado amigo pito, me levantas a moral.
Unha aperta.
Por alusiones, gracias Sr non cho podo decir, se hace lo que uno humildemente puede y mis amigos se merecen mas elogios.
Un saludo
Vorrei inviare un bacio a tutta l'Italia e la speranza che essi recuperare da eridas del terremoto. Un abbraccio a tutti coloro che si sente interessato. Avete il nostro amore e che cosa la mancanza. Un abbraccio fortissimo.
Este gallo cada dia me cae mejor, hace un tiempo atras mucho rollo con "Chile" pero que pasa con Italia, tenemos que ser solidarios. Sono nosos irmanos, un abbraccio fortissimo.
Vorrei inviare un bacio a tutta l'Italia e la speranza che essi recuperare da eridas del terremoto. Un abbraccio a tutti coloro che si sente interessato. Avete il nostro amore e che cosa la mancanza. Un abbraccio fortissimo.
Todos escuchando, bueno quiero decir todos de lectores, ante tan explendido comentario. Sin partidismo, como la vida misma, me encanta como dices las cosas.
Que bonito ser imparcial y para concluir tenemos lo que nos merecemos.
Mas de uno se volvera humilde o de lo contrario esta fuera de servicio.
Yo ni menciono la politica, cada dia que pasa cumplo con mi promesa.
Un abrazo amigo
Que bien habla mi jefe, pero me gusta mas el Italiano, y el que habla clarito que se le entiende todo es 2525 mas uno.
Dais alegria a este foro.
Todos escuchando, bueno quiero decir todos de lectores, ante tan explendido comentario. Sin partidismo, como la vida misma, me encanta como dices las cosas.
Que bonito ser imparcial y para concluir tenemos lo que nos merecemos.
Mas de uno se volvera humilde o de lo contrario esta fuera de servicio.
Yo ni menciono la politica, cada dia que pasa cumplo con mi promesa.
Un abrazo amigo
IN ILLO TEMPORE, totalmente de acordo con voçe, penso que nos contou unha buena parrafada, claro que el páxaro sempre gosta más do de fora da casa, más co amplio sentido da parábola, páxaro. Segue que as teñes buenas.
Unha aperta.