Quien era la maestra, esto no cuadra, o 2525 era pequeñito o usted es muy mayor, me da que usted es de la edad de 2525. Por lo tanto mis dudas se hacen realidad. Ustedes estan na brincadeira. Bueno de algo hay que vivir.
Saludos
Manuel, creo que aquí andamos todas "a la brincadeira". Mi edad, 64. Algún añito menos que mi amigo 25. Si quieres ver una foto de los dos, ésta es la única que he subido al foro (En Barxa).
Basta con picar mi nombre y ver la foto.
Las otras dos locas, sin embargo, siempre carecerán de edad, porque son intemporales.
Hola Chicho, sigues en huelga mensual o ya terminas, te estamos esperando, yo por lo menos.
Saludos
Ciertamente cada cual puede hacer su particular interpretación de los mensajes. Pero en este caso todos los foreros saben cuándo y cómo entró el amigo 25, con sus decorativas patillas adolescentes, su hoz y sus dediles, a conquistar a esta inocente mujercita en un pajar de Lubián. No me atrevo a repetir la historia... porque si la historia es cíclica, volveríamos a enzarzarnos en un desagradable debate de sordomudos. Aunque aquellas quejas, visto lo visto, hoy estarían totalmente fuera de lugar.
Sinora Pita, mellordito adorable ex, de los tiempos de nuestra mocedade mellor nahún falar, pois tí oxe istás béin casada, que te dure como eu te desexo, sabes que yo era guapo, pero andaba sin un testahún y tú xa facias máis caso do sinor do cabalo.

Un abrazo para tí y unha aperta para tu marido.
Yo esto lo interpreto como una historia de amor, el amigo 2525 es verdad, es elocuencia y sus mensajes muy claritos. Porque no repetir la Historia, el foro estara encantado de escuchar un Love Gallego, Portugues, Castellano. Y quizas algun productor de T. V o Cine le interese. Disculpe que yo sepa no hay sordomudos, y si los hay bienvenidos al foro. Cuente la historia otra vez, se lo ruego por favor. Gracias
Amigo Manuele, forin coisas que pasarin de piquenos, tudo téin unha explicazahún, a veces que consta verlas, más ahí estahún,é como a vida mesma, la familia de la sinora pita vivia a pocos metros da nuestra casa, por la circunstancias que eu nahún debo decer, más si ela quer a min nahún me molestará, que ela o explique.

Unha aperta.
Hoy he tenido la alegria de leer a una buena amiga de estos foros, una verdadera alegria y, a la vez una desilucion producto de la derrota de la seleccion Chilena de Futbol (1 x 3) ante Servia, partido que decidira la continuidad de un exelente hombre; CLAUDIO BORGI; esta es la vida, asi como el viento sopla en una u otra direccion, los sentimientos van de la alegria sana a la desilucion con bronca.
Para consolarse lo mejor es quedarse con la alegria primera, de una amistad que ha ido creciendo ... (ver texto completo)
Aquellas "louxas" eran las pizarras, con su bello marco de madera. Escribíamos y dibujábamos con el pizarrín. Pero... ¿te acuerdas como borrábamos?
Aprezada ex, quéin nos dera de aqueles tempos, como tú béin sabes fumos xuntos o colexo, ahora xa é hora de decerle parte da verdade, me dices si me recordo con que borrabamos, como nahún bou a cordar se decias tú, xuntamos as linguas y assín o facemos más rapido, condena cuanto sabías de aquela. Te recordarás cuando xógabamos a granxa que tú eras a que me ordeñabas, eu tiña aquil pantalahún corto y tú collias a putiña pegado a rodilla, claro ahora ístes que pensarám más foi a ssín, nahún me canso de recordar aquiles tempos, qué infancia más bonita, logo en la adolescencia tú xa tiñas picardia, nahún sei se te recordarás que fumos pra tua casa, depois de tomar aquel caldeiro de leite, le mezclamos auga para que tua nai nahún se dera conta da faena.

Un forte abrazo. ... (ver texto completo)
Que dice la Pita Moñuda, inocente mujercita, que mas quisiera ser inocente, tiene mas kilometros que un taxi. Tienes razón Loca Argentina esta mujer es una despiadada mujer. Es pura competencia desleal, claro ella es maestra y nosotros del teatro ¿a quien van a creer?
Querido Varela, no se como le das charla a esta mujer, lo unico que hace es quitarnos los amores del foro. Es una merienda hombres, tiene mucha pluma y poco pienso. Si le vuelves hablar, te retiro mi amistad.
Besos
Ciertamente cada cual puede hacer su particular interpretación de los mensajes. Pero en este caso todos los foreros saben cuándo y cómo entró el amigo 25, con sus decorativas patillas adolescentes, su hoz y sus dediles, a conquistar a esta inocente mujercita en un pajar de Lubián. No me atrevo a repetir la historia... porque si la historia es cíclica, volveríamos a enzarzarnos en un desagradable debate de sordomudos. Aunque aquellas quejas, visto lo visto, hoy estarían totalmente fuera de lugar.
Yo esto lo interpreto como una historia de amor, el amigo 2525 es verdad, es elocuencia y sus mensajes muy claritos. Porque no repetir la Historia, el foro estara encantado de escuchar un Love Gallego, Portugues, Castellano. Y quizas algun productor de T. V o Cine le interese. Disculpe que yo sepa no hay sordomudos, y si los hay bienvenidos al foro. Cuente la historia otra vez, se lo ruego por favor. Gracias
Aquellas "louxas" eran las pizarras, con su bello marco de madera. Escribíamos y dibujábamos con el pizarrín. Pero... ¿te acuerdas como borrábamos?
Quien era la maestra, esto no cuadra, o 2525 era pequeñito o usted es muy mayor, me da que usted es de la edad de 2525. Por lo tanto mis dudas se hacen realidad. Ustedes estan na brincadeira. Bueno de algo hay que vivir.
Saludos
Sr 2525, amigo, se que lo que nos cuenta no se lo cree nadie, usted tenia el pizarrín, para mas cosas, no disimule. Se metian dentro del carro, para disimular y despues la caida al pizarrin.
Saludos
Ciertamente cada cual puede hacer su particular interpretación de los mensajes. Pero en este caso todos los foreros saben cuándo y cómo entró el amigo 25, con sus decorativas patillas adolescentes, su hoz y sus dediles, a conquistar a esta inocente mujercita en un pajar de Lubián. No me atrevo a repetir la historia... porque si la historia es cíclica, volveríamos a enzarzarnos en un desagradable debate de sordomudos. Aunque aquellas quejas, visto lo visto, hoy estarían totalmente fuera de lugar.
Pita, que calado o tiñas, o da iseñanza, más cantos anos pasaron que mo insinaste, ¡Qué tempos aquiles! Te recordarás cuando ecribiamos con él en aquela louxa, faciamos aquiles munequiños, que tú me decias íste é como teu, encambió este outro é como do teu primo, claro en algo había que pasar o tempo, nahún sean mal pensados istabamos dibuxando co pizarrín os nosos carros, con muñecos dentro.
Aquellas "louxas" eran las pizarras, con su bello marco de madera. Escribíamos y dibujábamos con el pizarrín. Pero... ¿te acuerdas como borrábamos?
Donde estas amigo Chicho, espero que lo unico que estes haciendo sean cuentas y cosas del tema comercial. Te esperamos, tu tranquilo.
Saludos
Pita, que calado o tiñas, o da iseñanza, más cantos anos pasaron que mo insinaste, ¡Qué tempos aquiles! Te recordarás cuando ecribiamos con él en aquela louxa, faciamos aquiles munequiños, que tú me decias íste é como teu, encambió este outro é como do teu primo, claro en algo había que pasar o tempo, nahún sean mal pensados istabamos dibuxando co pizarrín os nosos carros, con muñecos dentro.
Sr 2525, amigo, se que lo que nos cuenta no se lo cree nadie, usted tenia el pizarrín, para mas cosas, no disimule. Se metian dentro del carro, para disimular y despues la caida al pizarrin.
Saludos
¡Piticlín!
Yo, como vengo dedicándome tantos años a la enseñanza, prefiero llamarle PIZARRÍN.
¡Cuántas veces he dicho a mis alumnos cuando piden permiso para ir al baño: "Tenéis que acostumbrar vuestros escuálidos pizarrines al horario escolar"!
Por cierto: yo estoy totalmente acostumbrada a las subidas de pizarrín. Por eso me sorprende oiros hablar de las bajadas de piticlín, como si fuera la bandera del taxi. La Caída de Roma... Para comerse una castaña rajada, tampoco hace falta hacer alusión ... (ver texto completo)
Pita, que calado o tiñas, o da iseñanza, más cantos anos pasaron que mo insinaste, ¡Qué tempos aquiles! Te recordarás cuando ecribiamos con él en aquela louxa, faciamos aquiles munequiños, que tú me decias íste é como teu, encambió este outro é como do teu primo, claro en algo había que pasar o tempo, nahún sean mal pensados istabamos dibuxando co pizarrín os nosos carros, con muñecos dentro.