Gracias por esa dedicatoria a todos nos, de esta maravillosa poesia de Rosalia. En ela, o mesmo que na Cantiga de Curros Enriquez, (No xardín unha noite sentada...) refrexan a nosa malencolía, dando a impresión que queren describir o dolor da alma, cando xa nos hay vaguas pra chorar.

Negra sombra, alcanza a cima do sentimento cuando a interpreta Luz Casal, ou Carlos Nuñez.

Un abrazo. Aunque son novo no foro, vexo que hay alguns temas anteriores reseñados por tí. Estaremos en contacto
graciñas candil si pero a miña situacion non mo permite moito de cuidarme o traballo k fago non e o mais recomendado como me dice o medico si faras menistra e che levaran a carteira non che pasaria en fin aguantar asta k se poida, o mismo che digo bicos pa todos.
Teresa, cuidate mucho reina, y haz ejercicios como te recomienda O Candil. En estos días que estuve en rehabilitación he visto de todo, por no haber tratado los problemas a tiempo. Un bico. José.
Amigos foreros, hoy celebramos en A Gudiña la festividad de nuestro hijo mas preclaro, el Beato Sebastian de Aparicio. Entre los numerosos actos en su honor se sorteó el Ramo (compuesto por varios jamones, lacones, cachuchas, docenas de chorizos y un largo etc..) que los vecinos regalan para este fin, el número premiado resultó ser el 231 que poseia una vecina nuestra residente en Barcelona.
Estuvo cerca de los mios, tenia hasta el 217, pero se fué a Cataluña, por lo que no lo cataremos. En fotos ... (ver texto completo)
Pois cuídate muto, Teresa, procura non coller pesos, facer unha tabla de ejercicios pra espalda, etc., que eu tuven que operarme de unha hernia discal e ahora toca cuidar a espalda como non a puden cuidar antes. Bicos pra toda a familia.
graciñas candil si pero a miña situacion non mo permite moito de cuidarme o traballo k fago non e o mais recomendado como me dice o medico si faras menistra e che levaran a carteira non che pasaria en fin aguantar asta k se poida, o mismo che digo bicos pa todos.
O Candil xa teño o tema en marcha o luns xa estará todo solucionado xa te bolbo a dar de novo as grazas, grazas, grazas. Escribeme o correo cando queiras un abrazo amiga
De nada, Pepita, por Dios, seguro que tú houberas feito o mismo, non foi nada. Eso sí, alégrome muchísimo que me digas que está solucionado. Xa te escribirei cuando me conecte co ordenador. Bicos pra tí e pra todos os foreros, dame muta alegría que, o final, triunfase "o espírito Ballesteros", máis poesía e menos trifulcas. Gel, Barxes, Piño, Ballesteros..., gracias por sembrar estas páxinas de poesía.
candil gracias por preocuparte por todos pois eu aiqui luchando de casa o traballo e do traballo a casa eso si con moito dolor na espalda xa levo un mes asi, un abrazo.
Pois cuídate muto, Teresa, procura non coller pesos, facer unha tabla de ejercicios pra espalda, etc., que eu tuven que operarme de unha hernia discal e ahora toca cuidar a espalda como non a puden cuidar antes. Bicos pra toda a familia.
Gracias, Gel, pola flor e polo libro (poema). Lito, veña, que tú podes. José, me alegro que estés de vuelta de tu rehabilitación. Teresa e Pili, ¿qué e de vos? Pura, a tí xa te vexo polo facebook. Bueno, apertas pra todos os foreiros, senon non acabo.
candil gracias por preocuparte por todos pois eu aiqui luchando de casa o traballo e do traballo a casa eso si con moito dolor na espalda xa levo un mes asi, un abrazo.
hola amigo: ti sabes que había duas formas de contratar as cuadrillas de segadores. Na niña casa, se contrataba con a comida: Esta consistia en tomar o taco o amañecer, que era pan e aguardiente. As 10 da mañan, setomaba o café con leite e pan con xamón. A comida, que normalmente era un cocido, por a tarde pan e chourizo, e pra cena, o caldo galego e elgo mais, que podía ser unha tortilla. E a dormir a paxarega, homes, mulleres e rapaces xuntos. Ven e verdade que desde que amañecía hasta que era ... (ver texto completo)
Amigo Camba, vexo que te recordas como que ficeste onte, assí, assín era, olla referente a poesía ê como tú béin dices, más era por ser unha terra más béin pobre, eu comenzaba abaixo de San Pedro Vello y soliamos terminar na terra do Porto. Tambéin te digo que aquilas sardiñas que mercabamos ondo Severino, a min me sabían a gloria, logo rabañaba con aquel pan que tiñan tan bueno na Gudiña, que cualquer cahún que tanto le gosta lamer nas mencionadas latas, tiña que conformarse con xeirar. Ahora boute ... (ver texto completo)
Donde andais metidos Lito, Xosé, Gel ou estais de vacacións. Veña que hai que poñer andar os foros.
Unha aperta.
cuelgo en mi faceboock una cancion dedicada a todos
creo q tu barxes la trascribes
la flor es de unas adormideras q salian en la casa de xefa bueno donde esta hoy la terraza y gel agadecido de que la uses
un bico
O Candil xa teño o tema en marcha o luns xa estará todo solucionado xa te bolbo a dar de novo as grazas, grazas, grazas. Escribeme o correo cando queiras un abrazo amiga
Pues si mal no recuerdo, venía a ver a la familia de Aurorita, una familia creo que de Laza, con un chaval joven. Ten en cuenta que en aquellos tiempos nosotros vivíamos en la Plaza, Justamente al lado de la casa en ruinas del Beato Sebastián. Supongamos que era por el año 1958, mas o menos
Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras
ao pe dos meos cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida
no mesmo sol te me amostras,
¡eres aestrela que brilla,
¡eres o vento que zóa.
... (ver texto completo)
Aprezado amigo, tes más razón do cun santo, de dormir nas pañallaregas, assín era olla que eu dormía mellor daquila, que ahora na cama, tambéin recordo a contratar leiras grandes, más íso sempre ô facía ô xefe da cuadrilla. Cuando sucedia iso ô viño comprabasmolo a un sinor quero recordar que se xamaba Queipo ou Quepo nahún sei se ô digo béin y as sardiñas a un tal Seberiano que vivia cerca do Apareció. Me alegro que ô Benito fora seu padriño, munto bon home, más eu do fillo nahún dou conta, pasarín ... (ver texto completo)
hola amigo: ti sabes que había duas formas de contratar as cuadrillas de segadores. Na niña casa, se contrataba con a comida: Esta consistia en tomar o taco o amañecer, que era pan e aguardiente. As 10 da mañan, setomaba o café con leite e pan con xamón. A comida, que normalmente era un cocido, por a tarde pan e chourizo, e pra cena, o caldo galego e elgo mais, que podía ser unha tortilla. E a dormir a paxarega, homes, mulleres e rapaces xuntos. Ven e verdade que desde que amañecía hasta que era ... (ver texto completo)
Eu tamén me alegro de que os que estaban convalecientes, xa estén recuperados.

Gel. Mui ben por ese poema de Rosalia de Castro, ésa muller me encanta como se expresa. Tamén hai un conto escrito por ti en algún outro foro, que está fenomenal, enhorabuena. Sabes darlle un toque especial.
¡Pleno!. Mi hermaqna es esa.

Con relación a D. Alfredo, seguro que es un buen hombre. Y me alegro que se encuentre entre vosotros.

Me parece que D. Camilo, sigue de párroco en Oimbra. No conozco el pueblo, pero seguro que es un lugar afortunado por el cura que le ha tocado.

Dime: ¿estabas con frecuencia, en los años 50/60 en casa de alguien de a Gudiña?.

Un abrazo