Amor mío, el comandante es el hombre más delicioso del mundo, con excepción tal vez de tu querido Don José. Su conversación es un hechizo. Si no tuviera tan mala fama en las Frieiras, ipso facto lo nombraría mi secretario. Escribiría por mí todas mis cartas, y las generaciones venideras me tendrían por un dechado de ingenio.
Pero, ¡ay!, está tan apolillado por sus achaques y las malas compañías --él, que presume de su soledad-- que forzoso me será el abandonarlo a su mundo interior.
Por desgracia ... (ver texto completo)
Aprezada ex, creo que tudo que ahí me dices te sale del corazahún, pois no lo pongo enduda porque te conozco, más dito ísto penso que teñes al hombre que tú mereces, claro istá que a veces la nolstalxia nos face malas pasadas, más eu penso que el destino que os xuntou querrá que terminéis amandos como el primer día.
Con relazahún o que dices del santo del padre Xosé, teño que decirte agora ultimamente tudos los dias me istá a decer que debemos irnos pro convento, pois dice que según en que sitio ... (ver texto completo)
Amor mío, el comandante es el hombre más delicioso del mundo, con excepción tal vez de tu querido Don José. Su conversación es un hechizo. Si no tuviera tan mala fama en las Frieiras, ipso facto lo nombraría mi secretario. Escribiría por mí todas mis cartas, y las generaciones venideras me tendrían por un dechado de ingenio.
Pero, ¡ay!, está tan apolillado por sus achaques y las malas compañías --él, que presume de su soledad-- que forzoso me será el abandonarlo a su mundo interior.
Por desgracia ... (ver texto completo)
Mis estudios absorbentes sobre la presión osmótica no satisfacían las necesidades de mi espíritu cuando por las noches, en mi guarida de la mina de Barja, no tenía a nadie con quien hablar.
Recordé la noche pasada en aquel tren nocturno en compañía de Pita, desde la suave luz del crepúsculo, y un día cualquiera la llamé a aquel número garabateado en la estación de La Gudiña sobre una caja de pastillas para la tos, para preguntarle si me permitiría viajar hasta su casa para tomar el té.
Ésta es ... (ver texto completo)
Según me dixeron este ano as cerdeiras en Barxa portáronse moi ben. Seguro que andas todo atareado para recoller as cereixas. As cerdeiras dan dous praceres: ó miralas cando están floridas e despois ó recoller o fruto e de paso ir xa probando. Tede coidado coas carabuñas que entran máis fácil que salen! Un abrazo.
Comenzo dandoche as gracias Gel por a tu participación no foro de Barxa, espero que a saude sexa boa pra toda a familia en especial xa sabes... Acertaches de pleno este ano cereixas hainas por duceas casi me atrevo a decir que mais de cen kilos, temos 11 cerdeiras as de maio y as de xuño que sempre veñen cun mes de retraso pois son mais tardias. O fin de seman pasado collemos uns quice kilos soio nas polas do fondo, as de enriba xa dan conta delas os merlos.
Se andiverais perto teriades sen duvida ... (ver texto completo)
Según me dixeron este ano as cerdeiras en Barxa portáronse moi ben. Seguro que andas todo atareado para recoller as cereixas. As cerdeiras dan dous praceres: ó miralas cando están floridas e despois ó recoller o fruto e de paso ir xa probando. Tede coidado coas carabuñas que entran máis fácil que salen! Un abrazo.
Bueno dirán voçes haber con la que nos véin o Zé, a coisa que como é o día do San Antonio, creo que foi o motivo de recordarme, istando eu onde un tal Benito que Deus lo teña na gloría, era unha gran persoa y padeiro na Gudiña, totale que fomos a Barxa, menuda farta de cereixas, istaban entre os dois barrios para más señas andaban a cocer o panhún, claro istá no forno do pobo, me recordo pois nos dixo un sinor mira que istáis male na Gudiña si quereis enxer a panza de cereixas tendes que venir a ... (ver texto completo)
Este das Carvalhas nunca dá puntada sen fío. "Os ruinseñores xa se fartaron de facer o páxaro".
No. Eses non se dan atalagados xamáis de seren uns páxaros de coidado. Eses sonche todos da familia dos córvidos.
Ben sabe vostede que o camarada Romerales non quixera comparanzas entre a Pitiña e os corvos.
Ao páxaro cantor de trinos tan agradables ao que se refería Telesforo chamámoslle en Lubián rixinol. Así lle chamaba, polo menos, meu avó. Noutros eidos dícese reiseñor, e tamén rousinol.
Que siga ... (ver texto completo)
Aprezado Inda: O sinor me merece tudos los respeitos deste mundo mundiale, más de ahí a istar de acordo co sinor nahún, dice o sinor unha frase feita según el padre, pois béin pra min la sinora Pita me merece munto respeito, por ser unha gran sinora, el sinor Romerales tres cuartos de lo mesmo, agora nahún me male iterprete as miñas parábolas, pois o sinor dice ahí que los páxaros que se refería Telesforo que le xaman rixinol, reiseñor, eu penso que íste último debe ser o xefe, aunque penso que se esqueció dun tal rexidor, pois sería el que animaba a paxaragada, de tudas maneiras nahún teña inconta munto as miñas expresiahúns por carecer de gramática.

Eu istou más preocupado por lo que le escutei al padre y al xefe, claro que eu nahún entendo nada, pero nahún vexa como se puserin, el xefe a defender al seu amigo, un tal Blasa y el padre a decirle que debía funcionar mellor a xusta, pois que sempre la mencionada defendió al Istado encambió desta vez no, endefinitiva le decia el xefe nahún veis como el sinor Gallardo que istá de acordo con la fiscalía, nahún me quero errolar más, además le será dificil entenderme pois le conto lo que oin, además no istaban cerca.
Agora que vivan los páxariños y coidado con los páxarracos. ... (ver texto completo)
Este das Carvalhas nunca dá puntada sen fío. "Os ruinseñores xa se fartaron de facer o páxaro".
No. Eses non se dan atalagados xamáis de seren uns páxaros de coidado. Eses sonche todos da familia dos córvidos.
Ben sabe vostede que o camarada Romerales non quixera comparanzas entre a Pitiña e os corvos.
Ao páxaro cantor de trinos tan agradables ao que se refería Telesforo chamámoslle en Lubián rixinol. Así lle chamaba, polo menos, meu avó. Noutros eidos dícese reiseñor, e tamén rousinol.
Que siga ... (ver texto completo)
Fíjate en el anterior mensaje de Pitita, camarada Zé, cómo le da a las eles la melodía de los ríos en verano, y a las erres el timbre cantarín de los ruiseñores en la espesura.
Aprezado Telesforo: O sinor istá munto contento coa sua Pita Moñuda, las eles seguro que le gosta volar en sueños, la melodía es de Miguel Rios y los ruinseñores aunque fiquen calados nahún se preocupe querido amigo, que xa se fartarin de facer o páxaro.

Unha aperta.
Adorable ex, mira por donde entendo cuando me decias a min que deixara crecer que te gostaban más grandes, penso que sigues con el sentido del humor que tenias, nahún creo que veñas pra darme enveixa, como sabes que eu istou sociño, bueno o que é sociño nahún teño o xefe y al padre, más nahún quero a más ninguéin a medida que pasan los anos me sento mellor sobre tudo na cama. Agora te desexo toda la sorte del mundo mundiale co teo Telesforo, que penso que é un gaxo que merece a pena aunque só sexa ... (ver texto completo)
Fíjate en el anterior mensaje de Pitita, camarada Zé, cómo le da a las eles la melodía de los ríos en verano, y a las erres el timbre cantarín de los ruiseñores en la espesura.
No tiene nada de héroe decorativo, ni es un Don Juan para el amor, ni posee un ingenio notable, ni soporta las desgracias con ejemplaridad.
No acusa elegancia espiritual, ni tiene tampoco una personalidad moral relevante.
Está lleno de defectos y peca muchas veces por apresuramiento, conduciéndose en ocasiones con acritud y descortesía inmotivadas.
Pero tiene un don especial: sus peludas pantorrillas y unas guadañas terribles en los dedos gordos de los pies.
Mi Telesforo es adorable.
Adorable ex, mira por donde entendo cuando me decias a min que deixara crecer que te gostaban más grandes, penso que sigues con el sentido del humor que tenias, nahún creo que veñas pra darme enveixa, como sabes que eu istou sociño, bueno o que é sociño nahún teño o xefe y al padre, más nahún quero a más ninguéin a medida que pasan los anos me sento mellor sobre tudo na cama. Agora te desexo toda la sorte del mundo mundiale co teo Telesforo, que penso que é un gaxo que merece a pena aunque só sexa por aguantarte a tí, xa sabes que ísto é broma, además sí nahún fose por ter que ir eu pra guerra de Angola posiblemente istiberes casada con migo, claro en iste meio apareceo o Telesforo co traxe de lexionario y aquilas borlas colgando no gorro, te fixo olvidar do Zé.

Un beixo. ... (ver texto completo)
No tiene nada de héroe decorativo, ni es un Don Juan para el amor, ni posee un ingenio notable, ni soporta las desgracias con ejemplaridad.
No acusa elegancia espiritual, ni tiene tampoco una personalidad moral relevante.
Está lleno de defectos y peca muchas veces por apresuramiento, conduciéndose en ocasiones con acritud y descortesía inmotivadas.
Pero tiene un don especial: sus peludas pantorrillas y unas guadañas terribles en los dedos gordos de los pies.
Mi Telesforo es adorable.
Había hai tempo no foro de Lubián un tal PINGADELO, que fora alumno meu no ciclo superior da EXB e máis tarde compañeiro actor en Matamoura Teatro, alá pola década dos oitenta. Os seus relatos naquel foro foron os mellores, sen dúbida. Pero agora leva máis dun ano tan mudo coma o irmán mudo de Groucho.
Pingadelo falábanos unha vez da inxeniosa técnica que se viu obrigado a utilizar cun home vello e moi devoto que lle viña birlando tódalas noites a auga nos prados de Carnatiño.
Pensaba Pingadelo ... (ver texto completo)
Istando eu de criado nun pobo das Frieiras, mandoume o patraón a regar era unha noute munto oscura, a min acompañaba un caun tahún grande como un lobo, además era da mesma colore, totale que cuando xego o prado andaba un gaxo regando, pero él se quedará dormido no mesmo prado, totale que eu ía preparado para aguantar tuda noute, dirán voçes por qué digo ísto, pois munto sencillo o patrahún xa ficera o gasto, fixérame un bocadillo de touciño que mandaba carallo, entonces empecei a darle a cachola, que fazo da miña vida, de pronto se me veo unha idea, tornei a agua tuda xunta pra donde istaba deitado o sinor y de camiño le dei un cacho de touciño da quel amarelo o caun tirándolo pronde istaba él, totale que despertou de inmediato, acoisa funcionou, pois o gaxo patas que te quero pra casa y eu quedei tuda noute regando, claro él nada más despertar ver el caun tahún grande do colore do lobo o pensaría fodase íste viña por min. Aprezados foreros quero explicar que el mencionado touciño comia con pahún centeo feito na casa istaba mellor que oxe o mellor queixo, meu Deus como le cambiaron los tempos al Zé. ... (ver texto completo)
Había hai tempo no foro de Lubián un tal PINGADELO, que fora alumno meu no ciclo superior da EXB e máis tarde compañeiro actor en Matamoura Teatro, alá pola década dos oitenta. Os seus relatos naquel foro foron os mellores, sen dúbida. Pero agora leva máis dun ano tan mudo coma o irmán mudo de Groucho.
Pingadelo falábanos unha vez da inxeniosa técnica que se viu obrigado a utilizar cun home vello e moi devoto que lle viña birlando tódalas noites a auga nos prados de Carnatiño.
Pensaba Pingadelo ... (ver texto completo)
A la orden de usted, señor.
Y mire una cosa: ¿Usted no vendrá siendo, verdad, aquel carbajo de Pentes en el que clavé por las orejas a aquel regador de prados a hurtadillas, cuando el riego correspondía a mi familia?
Aunque el presunto delito haya prescrito, no me conviene un testigos de aquella crucifixión, a no ser que testifique que la misma fue para salvar al clavado de una segura muerte por ahogamiento, si lo dejaba inerte con la cabeza enterrada en aquel lodazal.
Una palmada en la espalda ... (ver texto completo)
Hablando de riegos nocturnos:
En una ocasión, mi padre, después de salir de tomar el café, a medianoche, no se le ocurre otra cosa mas que ir a sacarle el agua a un vecino, que por cierto, siempre la ponía para sus prados al anochecer.
El prado, se encuentra en Fontaos, mas abajo del cementerio.
Se llevó un revolver, con una bala, que siendo de diferente calibre, la introdujo en el tambor a base de golpes.
Cuando estaba en la faena de cambiar el agua de la caldeira, levantó la cabeza, y vió un ... (ver texto completo)