Gracias, gracias a todos cando lea isto o Amador seguro que algunha lágrima lle vai caer. Varela a min me consta a gran amistad e que tiñandes e o gran cariño que vos tiñan o Peterete cando estaba enchia o pueblo e ahora que non está quedouse vacío porque e certo que se vota moitísimo de menos no noso pueblo había grandes persoas que tan vos recordos nos deixaron. Alá donde estedes sempre estaremos con todos vos. FELIZ NAVIDAD PRA TODOS
-"Catro vellas bailan nun camiño; quen bailan non son as vellas, quen baila é o viño".-
Seguesme a parecer un pouco porco, euo non bebo 103, o meu preferido e a caña ou requicha, e do resto dame o mesmo, 172, 169 ou o que sexa, pero sigo a pensar que o mellor e corpo a terra, coma fixemos sempre.
Se vas a cabeleireira, non esquezas o moño.
Saudos
Marmurio hay de ríos,
de soedade e de vento.
No piornal o lobo
oubea famento,
e xa polos cumes
alvorea a neve.
Mais hay compaña
que, a enfesto a torre,
frecha esperanza,
crava silencio. ... (ver texto completo)
-"El humor es a la vida, como la sal a la comida".-
Que curioso, no queremos morir de jóvenes y nadie nos quiere de viejos.
Son las paradojas de la vida.
-Yo soy inmortal.... mientras no se demuestre lo contrario.-
Saludos.
Esa ley de vida, e jodida, cando eres cativo querente todo, xogas e das bicos, e todo e leticia, pero xa, can eres vello, estorbamos en todos o sitios, e levante pra residencia.
Si tes fillas ainda te aguantan na casa algo mais, pero si son noras, xa te votan fora, eso e moi triste
Saudos
Antes en los pueblos, se vivia con los ancianos hasta el ultimo dia de su vida, se les proporcionaba cariño, alimentos, higiene, y hoy es pornerse algo malitos y a la residencia. Hay cosas que sigo prefiriendo los pueblos, la ciudad termina por hacer de uno personas sin sentimientos.

El viejo y el horno, por la boca se calienta: el uno con el vino y el otro con la leña.
Que curioso, no queremos morir de jóvenes y nadie nos quiere de viejos.
Son las paradojas de la vida.
Esa ley de vida, e jodida, cando eres cativo querente todo, xogas e das bicos, e todo e leticia, pero xa, can eres vello, estorbamos en todos o sitios, e levante pra residencia.
Si tes fillas ainda te aguantan na casa algo mais, pero si son noras, xa te votan fora, eso e moi triste
Saudos
Que curioso, no queremos morir de jóvenes y nadie nos quiere de viejos.
Son las paradojas de la vida.
He os que somos ambidistros canto duramos?
Pepita, me imagino como los demas, aunque los que usan la derecha duran mas que los que usan solo la izquierda. Esto tiene alguna explicación, pero yo no soy un cientifico ni un medico.
De todas maneras, el olvido es la autentica y definitiva forma de morir, pues mientras alguien nos recuerde, podremos decir que de alguna forma seguimos entre los vivos.
Feliz Navidad
Eusebio foi sempre un home moi apacible. No pobo inda hoxe a hora de facer comparanzas é frecuente escoitar: "ten máis aguante que o Eusebio".
Estuvo casado ca tía Marcela. Serache verdai eso de que os polos opostos se atraen, porque ela era todo ó contraio, moi rexileira, sempre estaba rebulindo, mandando e xurdindo para non deixalo tranquilo.
Cando enviuvou púsolle de epitafio: "Miña amada Marcela, agora descansas e eu tamén".
Pero un bo día ó Eusebio chegoulle tamén a hora de pasar a, según ... (ver texto completo)
Ademirada Gel, claro istá por os teus relatos. Foi ver ô teu mensaxe pegar a reir como un tolo, veo ô xefe que te pasa cabeza de corzo, mira ô que dice a Gel ísa e unha incredula como tú, vais a ir ô inferno de cabeza, eu aporbeitei pra decirle por ô menos librareime que me xames cabeza de corzo, pois tú irás pro ceu. Ahora en serio Gel te deseo que ô menino, quero decer ò Jesus te traiga sorte nistás festas do Natal, pro ano que 2012 igual.
Unha aperta.
Eusebio foi sempre un home moi apacible. No pobo inda hoxe a hora de facer comparanzas é frecuente escoitar: "ten máis aguante que o Eusebio".
Estuvo casado ca tía Marcela. Serache verdai eso de que os polos opostos se atraen, porque ela era todo ó contraio, moi rexileira, sempre estaba rebulindo, mandando e xurdindo para non deixalo tranquilo.
Cando enviuvou púsolle de epitafio: "Miña amada Marcela, agora descansas e eu tamén".
Pero un bo día ó Eusebio chegoulle tamén a hora de pasar a, según dicen, millor vida.
O ateravesar a porta do ceo, ainda non acabara de mirar ó redor admirado da paz que alí se respiraba, cando de repende vei chegar a Marcela cos brazos abertos a darlle unha aperta ben preta.
-Por fin Eusebio da miña alma, canto desexei este momento.
O Eusebio púsolle as mans nos ombreiros e apartouna un chisco para mirarlle fixamente os ollos.
-Marcela -dixo con voz firme- o trato foi: "hasta que la muerte nos separe". ... (ver texto completo)
que bonito, que bonito... Piño que pases unhas felices festas e que teñas un bo ano supoño que estarás en Lubian ¿non? un abrazo
He os que somos ambidistros canto duramos?
Teñes tuda razahún do mundo, Pitiña nahún debes entrar ô trapo de istes tipexos, penso que si tiberan algo de sentido común nahún dirian semellante atrocidade. So ô meu amigo Pepiño ô puso donde se merece ô cabeza de corzo íse.
Un abrazo.