Aprezado barxés: Istá a decer que isa familia tahún numerosa escreba, eu istou a darlle a cachola y ate penso que un tal Antón istubo en Angola cuanda min, nahún sabe si os padres serían de Frades, axo que ssín, sendo assín o tal Antón tiña unha Catana coma miña, menudas cabezas cortabamos, meu Deus quéin me dera de aquela, cuantos cafés tomabamos o día, se vei o mencionado deele lembranzas miñas era munto bon gaxo.
Unha aperta.
O noso amigo común Luis, fixo alusión a esa pródiga familia. Oxe e impensable pra a mayoría dos matrimonios chegar a esa cifra, unque eu teño un compañeiro, mais xoven que eu, e xa van por catorce.

E eso que por ahí non estaban arraigados (según creo) os quikos ou o opus.

Claro que non había Tv, e penso que nin radio. A primeira que entrou na miña casa foi, no ano 1956, unha radio Marconi, con o voltímetro o lado pra regularlle os 110 voltios.

Si que nos gustaría que entraran no foro.

Un ... (ver texto completo)
En tal día omo hoy, Leonardo da Vinci, comenzó a pintar el cuadro de la Ultima Cena.
Cuenta la historia que años después de terminarlo, se le acercó un personaje y le dijo:
- ¿No me conoces?.
-No. Le contestó.
-Soy uno de los que me has pintado en tu cuadro.

¿Verdad?. Hace 600 años ocurrían cosas que que nos cuestan creer. Para eso están los dogmas de fé.

Un abrazo
Yo me conformo con el Viña Costeira, pero añoro aqueo blanco del Barco de Valdeorras llamado Moza Fresca.

Un abrazo
No sabia que el hijo de Guillermo se hubiese casado en aquella zona.
Por esa zona hay muchos vinos de albariño y barrantes.
Pero para mi gusto, un buen ribeiro es mejor que un mal albariño (y mas asequible al bolsillo).

Un abrazo
En tal día como hoy, hace 205 años, Madrid se levanta en armas contra los franceses.

Se escribieron ríos de tinta sobre esta gesta. Para mí, el poeta jienense Bernardo López García, describe en espinelas el Dos de Mayo, que desde pequeño me ha cautivado.

También pasaron por A Gudiña, acampando en su retirada en la Buqueira, al lado de la fuente, qie si bien no estaba como ahora, sí que estaba el abrevadero que se encuentra un poco mas abajo.

(Esa fuente, junto a la del Bruñedo y la Fonte ... (ver texto completo)
Non sei por qué, me parece que as plegarias do padre Xosé van mais dirixidas a terra que a o ceo. de todas as maneiras sempre chegarán a algunha alma necesitada de amor, comprensión e cariño, que eu penso que son mais necesarias neste mundo que no outro.

Amigo Telesforo: la verdad es que una parada militar no es difícil de organizar, a menos que coincidan la Legión y Regulares, y el relator tenga que explicarle a los no entendidos en la materia, la diferencia de la cadencia de pasos. De todas ... (ver texto completo)
Amigo Camba: Pode que teñas razahún con relazahún as plegarias do santo do padre Xosé, más teño que decirte que sempre intenta obrar de buena fe, pois teño que ver si o seu amigo Francisco lo propon pra santo, pois si algún santo pode haber que nahún istee recoñecido ise é él.
Teño que recoñecer que nas tuas mensaxes istán carregadas de sentimientos, me gusta munto lo que dices del traballo, las madres.

Un forte abrazo.
Non sei por qué, me parece que as plegarias do padre Xosé van mais dirixidas a terra que a o ceo. de todas as maneiras sempre chegarán a algunha alma necesitada de amor, comprensión e cariño, que eu penso que son mais necesarias neste mundo que no outro.

Amigo Telesforo: la verdad es que una parada militar no es difícil de organizar, a menos que coincidan la Legión y Regulares, y el relator tenga que explicarle a los no entendidos en la materia, la diferencia de la cadencia de pasos. De todas ... (ver texto completo)
Que lo sigas disfrutando. Y si vas por Ribadumia, acércate a la bodega de albariño Granbazan. El entorno es una maravilla, y la bodega está en medio de la viña.

Y anima a KDT a entrar aquí, y nos adelante algo de Picarel.

Un fuerte abrazo.
Disculpen que nahún posa salir como eu quería, pois no convento a veces que me iscapo, como foi oxe o caso, a coisa que penso que mereceo a pena por incontrar a miña ademirada Xel y o inconfundible Romerales, pois sahún duas persoas das que merece a pena con tudos los respeitos a los demás, béin como se poden imaxinar no convento o que más facemos é rezar, detudas maneiras parece que la Reina de Olanda deixo o cargo a nosa amiga arxentina é decir amiga dun bon amigo meu que nahún é outro que el máximo ... (ver texto completo)
Prezado Barxes, un saúdo para ti e demais foreros. A pesar de as aparencias non teño este agradable foro no esquecemento.
Pero tes que me disculpar, vou a deixar o chiste para outro intre no que me atope máis en órbita. Os avatares as veces fan relegar o humor a un segundo plano. Mentras tanto, unha aperta para todos.
Huy, Gel, huy... ¡No habrás estado ocupada en el Protocolo de la toma de posesión de los nuevos Reyes!
A mí me encargaron la organización de una parada y desfile militar, pero al final les pareció demasiada velocidad la de la Legión, y prescindieron de nuestros servicios. No saben de pasodobles.
Amigo Camba, haber se entre tu e os demais foreiros entre eles os distinguidos Inda Cho Sei, Gel e noso gran amigo Zé nos contais mais chistes para seguir reindonos con eles... este estuvo muy ben. Pero que sepa o noso amigo Inda que os ourizos en Lubian pican mais que en Barxa pois ali fai mais frio...
Un aperta pra todos
Prezado Barxes, un saúdo para ti e demais foreros. A pesar de as aparencias non teño este agradable foro no esquecemento.
Pero tes que me disculpar, vou a deixar o chiste para outro intre no que me atope máis en órbita. Os avatares as veces fan relegar o humor a un segundo plano. Mentras tanto, unha aperta para todos.
Los castaños nacen bravos, como nosotros. Luego nos cuidan, nos educan, nos injertan, nos reúnen, y resulta algo de provecho:

En los sotos de mi pueblo
los castaños
hablan de historias lejanas.

En los sotos de mi pueblo
los castaños
miran caminos perdidos
entre las revueltas nieblas. ... (ver texto completo)
Assín, assín amigo Camba como nahún podía ser doutra maneira, facendo notar os sentementos, munto bueno.

Un abrazo.
Esta noite, alguén preguntóu: ¿Como acabóu o cupón da ONCE?. E algún lle contestóu:

-No cuba da basura.

Boas noites.
Los castaños nacen bravos, como nosotros. Luego nos cuidan, nos educan, nos injertan, nos reúnen, y resulta algo de provecho:

En los sotos de mi pueblo
los castaños
hablan de historias lejanas.

En los sotos de mi pueblo
los castaños
miran caminos perdidos
entre las revueltas nieblas. ... (ver texto completo)