Piño, está demostrado que, casi siempre, consigues lo que te propones.
y como lo prometido es deuda, ahí va esa poesía, sacada de una revista de 1971.
(Amor de Dios)
No se por donde empezar
a trazar este diseño:
es tan brillante su historia
que esbozarla no me atrevo:
Sanabria la vio nacer
en la aldea de Castrelos:
Zamora, la recoleta, ... (ver texto completo)
Duli. Muchas gracias, es preciosa la poesía, describe tan bien de cómo era Madre Cruz, que da la impresión que la estamos viendo.
Estoy seguro que desde el Cielo, disfrutará viendo que en su pueblo de Castrelos hay un foro de Internet, que se habla de la tierra que le vio nacer, de sus gentes, que también nos acordamos de ella y demás familia.
A primeros de Mayo, estuvimos Mary Tere y yo en Castrelos, estuve injertando unos castaños en las viñas, (que ahora están descansando) pasamos en el coche ... (ver texto completo)
Madre Cruz, siempre entre los pobres y necesitados.

Con algo mas de retraso que la foto anterior, también publicaron ésta, me alegro. pueblos-espana. org. Muchas gracias.
Piño, está demostrado que, casi siempre, consigues lo que te propones.
y como lo prometido es deuda, ahí va esa poesía, sacada de una revista de 1971.
(Amor de Dios)
No se por donde empezar
a trazar este diseño:
es tan brillante su historia
que esbozarla no me atrevo:
Sanabria la vio nacer
en la aldea de Castrelos:
Zamora, la recoleta, ... (ver texto completo)
Un poema de Rosalía para que o leelo vos arrinque un sorriso, en especial para Sofía.
Eu cantar, cantar, cantéi,
a grasia non era moita,
que nunca (delo me pesa)
fun eu meniña grasiosa.
Cantéi como mal sabía
dándolle reviravoltas,
cal fan aqués que non saben
direitamente unha cousa.
Pero dempóis paseniño,
i un pouco máis alto agora,
fun botando as miñas cántigas
como quen non quer a cousa.
Eu ben quixera, é verdade,
que máis boniteiras foran.
Eu ben quixera que nelas
bailase o sol cal palomas,
as brandas augas ca luz
i os aires mainos cas rosas;
que nelas craras se visen
a espuma das verdes ondas,
do ceu as brancas estrelas,
da terra as prantas hermosas,
as niebras de cor sombriso
que aló nas montañas rolan,
os berros do triste moucho,
as campaniñas que dobran,
a primavera que ríe
i os paxariños que voan.
Canta que te canta, mentras
os corasóns tristes choran.
Esto e inda máis, eu quixera
desir con lengua grasiosa;
mais donde a grasia me falta
o sentimento me sobra,
anque éste tampouco abasta
para espricar certas cousas,
que a veces por fora un canta
mentras que por dento un chora.
Non me espriquéi cal quixera
pois son de espricansa pouca;
si grasia en cantar non teño
o amor da patria me afoga.
Eu cantar, cantar, cantéi,
a grasia non era moita.
¡Mais qué faser, desdichada,
si non nacín máis grasiosa! ... (ver texto completo)
Madre Cruz, siempre entre los pobres y necesitados.

Con algo mas de retraso que la foto anterior, también publicaron ésta, me alegro. pueblos-espana. org. Muchas gracias.
Hola, Martina. ¿Diez días? Por poquito no te vas a quedar a San Pedro. Parece ser que este año se han unido los comerciantes para hacer la fiesta en la Carretera, después de tantos años. Hasta que no lo vea no lo creo, je, je. Yo me muero de ganas de ir pero no sé si me será posible. ¿Qué tal Tita, tu marido, tú y todos?
Besos y buen viaje.:-)
hola k hacen fiesta para san pedro si la hacen ugual me doy una escapada y ademas es mi cunple
eso fue ayer.. porque ya hoy estamos en invierno... ahhh y un saludo desde eibar
Mikel, que verdad es aquello de: ¡Que poco dura la alegría en casa del pobre!
Un abrazo.
Me ha hecho gracia eso de:"Hasta San Fermín, no te quites el calcetín ". Creo que nunca lo había oído y eso que estoy cerca de Pamplona ja, ja, ja. En Bilbao se suele decir que aquí hay cuatro estaciones: Otoño, Invierno, Termibus y Abando... Termibus es la estación de autobuses y Abando la de trenes.
Bueno hoy no nos podemos quejar, hace un día precioso, y una temperatura muy agradable.
Candil, me alegro mucho de hablar contigo. Un abrazo para ti y todos los demás foreros.
eso fue ayer.. porque ya hoy estamos en invierno... ahhh y un saludo desde eibar
Os noto un poco perezosos en el foro!. Cuándo teneis previsto ir a Pereiro?. Nosotros, espero, iremos pasado mañana para acompañar a Tita y nos quedaremos unos 10 días. Un abrazo para todos.
pues si martina. tuve un par de malentendidos en algun foro de la zona y me aplique el refran de que en boca cerrada no entran moscas..
nosotros iremos el dia 21 y volvemos el 24 si es que angel no me tiene reservada alguna sorpresa
Duli. Estas fotos son de un libro que habla de Madre Cruz Rodríguez. Tio Luis, tú bisabuelo, y mi abuelo José Mª se parecen muchísimo, se les nota que eran hermanos.
Piño, me he quedado alucinando, lo que menos me esperaba era encontrarme una foto de mis bisabuelos, Luis y Carmen, y de mis tías, Madre Cruz (María Esther) y Madre Montserrat (Joaquina). ¡Vaya sustos que me das! Muchas gracias, me ha encantado, es para mi un honor. Seguro que los dos hermanos se parecían.
Mañana te pongo una poesía que tengo aquí dedicada a Madre Cruz; ahora me voy a dormir. Un abrazo, Piño.
Habia subido otra foto de Madre Cruz Rodríguez, no la publicaron, era en una visita a Nanuela Africa (entre sus predilectos los morenos) una de las varias casas del Amor de Dios que ella fundo, por varios paises del Mundo.
Nacida en Castrelos como sus hermanos, fue una excelente persona, siempre destacó por su privilegiada inteligencia, ha sido 18 años Superiora General de la congregación del Amor de Dios.
Duli. Estas fotos son de un libro que habla de Madre Cruz Rodríguez. Tio Luis, tú bisabuelo, y mi abuelo José Mª se parecen muchísimo, se les nota que eran hermanos.
Os noto un poco perezosos en el foro!. Cuándo teneis previsto ir a Pereiro?. Nosotros, espero, iremos pasado mañana para acompañar a Tita y nos quedaremos unos 10 días. Un abrazo para todos.
Hola, Martina. ¿Diez días? Por poquito no te vas a quedar a San Pedro. Parece ser que este año se han unido los comerciantes para hacer la fiesta en la Carretera, después de tantos años. Hasta que no lo vea no lo creo, je, je. Yo me muero de ganas de ir pero no sé si me será posible. ¿Qué tal Tita, tu marido, tú y todos?
Besos y buen viaje.:-)
El refrán ha cambiado, Duli. Ahora es: "Hasta San Fermín, no te quites el calcetín", ja, ja, ja. Con tanto recorte, se ve que han recortado el verano también.:-) Besos.
Me ha hecho gracia eso de:"Hasta San Fermín, no te quites el calcetín ". Creo que nunca lo había oído y eso que estoy cerca de Pamplona ja, ja, ja. En Bilbao se suele decir que aquí hay cuatro estaciones: Otoño, Invierno, Termibus y Abando... Termibus es la estación de autobuses y Abando la de trenes.
Bueno hoy no nos podemos quejar, hace un día precioso, y una temperatura muy agradable.
Candil, me alegro mucho de hablar contigo. Un abrazo para ti y todos los demás foreros.
Ayer tarde la vi de soslayo, encaramada sobre unos zapatos de tacón de aguja manejados con asombroso desparpajo, al cruzar la quinientos veinticinco. Sus andares bien merecedores son de ese gesto militar de rodilla en tierra a la voz de ¡rindan! Verdaderamente sus encantos son para rendirse.
Las mejillas tenían, y tendrán seguramente por muchos años, la ternura y el pulido del mármol moreno. Y bueno será el declarar que, aparte de los cosméticos que requiere su profesión, el único tratamiento facial ... (ver texto completo)
Sinor Telesforo: Me parecia usted un gran militar, demócrata y de prestixo, más o que conta ahí da Loquilla del tanga nahún istibo afurtunado, dice usted que aparte de los cosméticos que requiere su profesión, el único tratamiento fracial que seguramente se permite es una dos veces agua fresca una o dos veces al día, pero hombre de Deus, como pode dicir íso, sí tratándose de la carretera 525, ahí nahún faltan fontes por tudos los lados, logo le recordo que fué mí ex, debe levar coidado para no despritixar ... (ver texto completo)
Prezado 25, para min sempre é un pracer ler as túas escritas. Alégrome que te pases de cando en vez por este lindo pobo, no que non só se come ben, tamén hai muta tranquilidade. Disfruta do bo tempo en Pernambuco. Ainda tiveche sorte atopar o padre Xosé no teu camiño, mira que se chega a ser calquer mestre saholín... millor non pensalo. Apertas e graciñas por acordarte de min.
Aprezada Gel: Me deste munta alegría ver que istás béin, agora sobre lo que dices das miñas escritas, pois xa veis un gaxo que nahún foi a iscola pouco podes isperar de él, claro que teño a sorte de ter un xefe que é un gaxo de mundo, logo encontrarme co padre Xosé,ísto penso que debe ser algo fora de serie, pois sempre istá disposto axudarme nas miñas carencias, que sahún muntas.
Me das as gracias por lembrarme de tí, mira eu das buenas personas nunca me olvido y tú aparte de seres unha sinora munto preparada, vexo que eres unha persoa sencilla nada arrogante, espero y desexo que disfrutes dunha vida como tú mereces o lado dos seres más queridos.

Unha aperta ademirada Gel. ... (ver texto completo)