MEMBRIO: Amigos, sólo tengo unos minutitos., mucho trabajo......

Amigos, sólo tengo unos minutitos., mucho trabajo... leeré TODO por la noche.

Para no variar, seguimos con "ORBALLO"continuamente; y claro, la "vetita gallega"a la vista....

Así que LA AMAPOLA con su aficción frustrada de "CANTANTE", jajaja...

Estos días ando repitiendo mucho una canción muy conocida por estas tierras, escrita por CASTELAO; es una especie de serenata estudiantil, donde un joven se lamenta por haber perdido el amor de su amada LELA.

Os le voy a escribir, para que así conozcáis un poquito mejor el carácter melancólico de los/las galleguiños/as, sobre todo en días de lluvia, tan abundantes en Santiago de Compostela.

LELA

Están as nubes chorando
por un amor que morreu
están as rúas (calles) molladas
de tanto como choveu.

Lela, Lela,
meniña (nenita) por quén eu (yo) choro (lloro)
quero mirarme
nas meniñas (pupilas) dos teus ollos
non me deixes
e (y) ten compasión de min
sen ti non podo (puedo)
sen ti non podo vivir.

Dame alento coas túas palabras
dame celme (cariño) do teu corazón
dame lume (fuego) das túas miradas
dame vida do teu doce amor.

(Dedicada AO MEU NETIÑO, que el domingo me dijo: "LELA (ABUELA), VEN A JUGAR CONMIGO A LA PELOTA"...

Y le tuve que responder: "LOGO, MEU AMOR...."

Esperemos que sea pronto, pronto....

También espero que os haya gustado; desde luego, es una de las más representativas de esta tierra, que se UNE a ESA dentro de MÏ.

Te quiero MEMBRÍO.