Dándolle un vistazo os mensaxes do foro de Lubián. Me chamou a atención cuando relatas as aventuras que a túa abuela pasou, no camiño entre o Pereiro e a Canda, encima de ter que ir cargada cos alimentos que ela podía conseguir no economato, (por entonces todo estaba racionado o máximo) ter que soportar os lobos de compañia... Coitada muller, que ganas tería de chegar a súa casa, a xentiña na aquela, foron unhos héroes, eles, elas pra poder sobrevivir, mui poucas personas se librarían de pasar fames ... (ver texto completo)
Sí, Piño, sí, deberon ser tempos muy duros, Dios queira que non volvan nunca. Aunque hoxe en día tamén se sufren outros tipos de calamidades, aunque non nos queiramos dar conta. Ojalá os nosos fillos poidan heredar un mundo millor, en paz e armonía en todo o planeta, porque non te creas que podo disfrutar muto vendo a miña nevera tan chea sabendo que cada segundo está morrendo alguen de fame no mundo. ¡Somos tan afortunados de nacer nesta época e neste país! Non sei se sempre nos damos conta de eso... Biquiños e despídome, que me poño melancólica por non poder solucionar tantas cousas que están tan mal neste mundo noso... ... (ver texto completo)
Esta ponte é máis acorde co tráfico de hoxe, pero non ten nin por asomo o encanto da ponte vella. É unha lástima o estado lamentable no que se encontra, que xa hay anos que está a pobre mutilada. Uns polos outros naide se molesta en arreglala. É competencia de Obras Públicas, sí, pero o Concello debería facer as debidas reclamacións. Ó largo do tempo foron moitos os vehículos que lle mediron a altura, creo que nunca houbo que lamentar víctimas, pero sustos unha chea deles. Eu lembro tamén cando o ... (ver texto completo)
gel que razon tes se as pedras falaran canto contarian bueno fixeches me rir un pouco, bueno vou a daros uha envidia sana mañan vou o noso pereiro que xa levo sin ir dende octubre ganas xa tiña vou visitar os que tanto voto de menos os meus seres queridos, bueno xa me ocordareide de todos vos irei a visitar a nosa santiña, bueno tamen visitarei os familiares sobre todo a miña tia maruja que senpre nos quixo e quere moito bueno a ver quen vexo por ali xa vos contarei un biquiño a todos.
mirando o puente como quedou ahora conparado como era antes acordome q nun veran un matrimonio q viñan de barcelona de vacacios me parece q eran de choguazoso ya señora era a q conducia o coche ye en vez de frenar acelerou e marcharon o rio traian botes de pintura xa ves como quedou o rio todo blanco desto xa fai moitos anos espero. ua aperta a todos.
Esta ponte é máis acorde co tráfico de hoxe, pero non ten nin por asomo o encanto da ponte vella. É unha lástima o estado lamentable no que se encontra, que xa hay anos que está a pobre mutilada. Uns polos outros naide se molesta en arreglala. É competencia de Obras Públicas, sí, pero o Concello debería facer as debidas reclamacións. Ó largo do tempo foron moitos os vehículos que lle mediron a altura, creo que nunca houbo que lamentar víctimas, pero sustos unha chea deles. Eu lembro tamén cando o Luis do tío Abel e o Toño o Pita (¿ou foi o Forito?) caeron abaixo co tractor, un deles quedou bastante esmendrellado, xa hay tanto tempo que neste intre non sei cal deles foi. Nas pedras da ponte acostumbraban a sentarse as mozas (mais as menos mozas) os domingos o dar o acostumbrado paseo pola carretera, ¡Se as pedras falaran! O parecer o que iba conducindo, por miralas, esqueceuse de que había curva e colleuna ó dereito. ... (ver texto completo)
Hola Manolo, me quedo muy sorprendido al leer tu mensaje. ¿Quien es de la familia relojero?. Un fuerte abrazo.
Mi mas sincero pesame a la familia del relojero, nos unimos al dolor, sentimos no poder estar en el entierro.
Un abrazo.
Un abrazo.
polo que leo parece que vives en Madrid, no no sabía aunque recordo fai moito tempo que nos trouguemos a unha prrima de miña cuñada e creo que me contaba que era amiga tua que a deixamos na calle Velázquez e creo recordar que se iva a encontrar contigo, algo asi me sona. Por certo por donde vives haber si hasta vamos ser veciñas iso estaría moi ben un saudo amiga.
Acabo de leer a mensaxe de M. Varela e me sorprendeu descoñezo a que enterro se refiere non teño nin idea de ningunha noticia alguen me pode decir si falleceu alguen gracias un saudo.
mirando o puente como quedou ahora conparado como era antes acordome q nun veran un matrimonio q viñan de barcelona de vacacios me parece q eran de choguazoso ya señora era a q conducia o coche ye en vez de frenar acelerou e marcharon o rio traian botes de pintura xa ves como quedou o rio todo blanco desto xa fai moitos anos espero. ua aperta a todos.
Mi mas sincero pesame a la familia del relojero, nos unimos al dolor, sentimos no poder estar en el entierro.
Un abrazo.
Un abrazo.
Aquel Holofernes de vai 2600 anos, estaría mui enchufado o Rey de Babilonia, tería moitos cartos, e tamén de vivir unha vida alegre y desenfreno, así lle fixeron a emboscada.
Do personaje que falamos na actualidad, a mayoría sabemos de quen se trata, dudo que Holofernes lle chegara en simpatía, ocurrente y esa facilidad tan natural pra facerche reír cuando conta as súas vivencias, sería un dos actores valorados pras películas de Santiago Segura.
Do personaje que falamos na actualidad, a mayoría sabemos de quen se trata, dudo que Holofernes lle chegara en simpatía, ocurrente y esa facilidad tan natural pra facerche reír cuando conta as súas vivencias, sería un dos actores valorados pras películas de Santiago Segura.
Resulta chocante de que manera se interpreta la realidad, para que encaje simplonamente con los cánones moralistas de aquella época que tocaba.
La inspectora le habrá levantado acta:
Todo objeto; saliente, punzante, en movimiento y de ciertas dimensiones debe ser señalizado.
La inspectora le habrá levantado acta:
Todo objeto; saliente, punzante, en movimiento y de ciertas dimensiones debe ser señalizado.
Perdona, Pili, non era a miña intención porte anos. Simplemente, o non conocerte e como falas de netos, dei po feito que serías maior ca Teresa. Pero xa vexo, pola explicación da Teresa, que ten irmaos, tanto maiores como máis pequenos, que eu non recordo. Apertas.
candil non teño nada que perdoar bueno tamen eque eu no pereiro de ariba iba pouco pero de ti si que teño vagos recordos acordome de os teus irman luis, manolo, domingo e sei que tes unha irman mas pequena de ela pouco me acordo. Con teu irman luis mais a novia unha vez levaronmos a festa a vilanova a min mais a Rejina que ven o pasaramos. bueno candil o de ser abuela e un pouco prematuro pero e a miña alegria e o fillo do meu fillo ten 16 meses eu teño dous fillos un fillo de 23 e unha filla de 19 tamen fui mai moi cedo bueno non te bou aburrir ca miña vida un saudo. ... (ver texto completo)
Gracias candil po las tuas palabras son moi de agradecer como se nota que eres filla de ese gran ome que xa te dexen noutra ocasión que era un-a gran persona e moi querido en todo o concello demostras ter a mesma bondade que él. Un abrazo
Gracias, Pepita, estóu deseando conocerte en persona, a ver se no verao coincidimos por alí, porque aiquí, inda que nos crucemos no metro, non o sabremos, por non conocernos físicamente. Biquiños.
No tiene que disculparse, Manuel; al escribir con seudónimo usted no podía saber si era un señor o una señora; eso demuestra sus buenas maneras. En Semana Santa pasaré por Villavieja a visitar a mi hermano y familia, D. m. Un abrazo a todos.