Istou preocupado por o amigo Manuele, parece ser que agora téin olvidado os amigos, espero que nahún sexa por istar aterido.

Unha aperta.
Hola, amigos.
Los personajes más socorridos para disfrazarse en carnavales, cuando yo era niña en el vecino pueblo de Lubián, eran: el cura, el militar o guardia civil, el segador portugués; los hombres, de mujeres, y las mujeres, de fornidos hombres con voz aflautada.
Este foro es un carnaval.
Hay un portugués que fue segador, contrabandista y estraperlista. Hay un militar que dice estar majareta, siempre dispuesto a desfilar. Hay dos curas, un padre, un abad, un jefe de restaurante y varias ... (ver texto completo)
Aprezada ex: Me alegré de ver que estás béin, con sentido del humor, intentando descreber iste foro tal, cual como es, agora béin, te teño que aclarar que con el máximo respeito que tú me mereces, eu que fui un bon seitureiro en aquiles tempos, quizás cuando falas do disfraz pensaste no segador, por as patillas que eu levaba a larapiada, logo o de cotrabandista estraperlista era por las circunstancias que nos tocou vivir, no meu querido Portugale mandaba un tal Salazar y na Ispaña o tal das polainas, ... (ver texto completo)
Aprezado Rodolfo: Me derixo o sinor a petizahún de el padre Xosé, me dice que ísto es unha indecencia, vulgaradidade,é decer unha falta de respeito a igrexa catolica, nunca vi al padre tanhún xateado, so me dice íse de cura nahún téin nada al igual que de Redolfo, bueno de ahí téin o de golfo. Logo dice de reunirse conmigo para rezar, pero como podes decir iso con la falta de respeito que demostras con las tonterías que dices, yo rezaré para incomendarte al Sinor fillo del Padre que nahún é outro más que Deus.
Perdonalo sinor que no sabe lo que dice. ... (ver texto completo)
Querido Otorroal: Sales poco pero tienes unos dias que se te sale el agua por las leiras. Aleluya cada uno con la s................
Pariente, pariente,... lo que se dice pariente, no. Me calienta la cama todas las noches, que ya es mucho. Y sus iniciales son T. R. M.
Dominus vobiscum.
Estaando o león doente, foi o lobo a velo, y despois dixole o león:
¿Cómo tardaste tanto en virme a ver, estando eu tan doente?
Pois mira, mira, sabes por qué non vin? porque andaba facendo xixa pra traerte, y a raposa como é tan lista, andaba detrás é todo me roubaba.
En esto que a raposa estaba ouvindo todo po lo buraco da chave, sin pensalo máis, a raposa entrou é díxole o leon:
Gracias a Dios que me veís a ver. Pois mira, é porque non pude vir máis pronto, que estuve estudiando unha meciña ... (ver texto completo)
Hola, amigos.
Los personajes más socorridos para disfrazarse en carnavales, cuando yo era niña en el vecino pueblo de Lubián, eran: el cura, el militar o guardia civil, el segador portugués; los hombres, de mujeres, y las mujeres, de fornidos hombres con voz aflautada.
Este foro es un carnaval.
Hay un portugués que fue segador, contrabandista y estraperlista. Hay un militar que dice estar majareta, siempre dispuesto a desfilar. Hay dos curas, un padre, un abad, un jefe de restaurante y varias ... (ver texto completo)
Amigo Xosé: Gran alegria levamos todos de que a tua filla estea ben, o Tank tamen ten dereito o descanso. Lembrarche que no enunciado da foto puxestes 22-12 -2013 mais ou menos e igual.
Esta tarde lembreime de ti muito porque estivemos na casa do meu amigo Lucho en Aguete, saimos de pesca e menos mal que collemos un par de robalizas viñemonos pronto porque facia muito frio.
Un forte abrazo.
Graciñas amigo Barxes. Efectivamente na fecha paseime un mes, pero en fin non ten importancia. Xa fai anos que non vamos por Aguete, pero isto de facer de pais cos netos, non da para viaxes. E por outra parte tamén hay que coidar de Yolanda. En fin algun ano de estos volveremos pola terriña si Dios quere.
Un abrazo moi forte.
Querida Concha, acabo de enterarme del fallecimiento de tu abuela y quisiera poder hacer algo más que darte el pésame; aunque no la conocía lo siento de veras por ti. Un beso muy fuerte y ánimo.
Muchas gracias Martina y Teresa por vuestro mensage un beso.
Hola Concha y familia queremos daros nuestro mas sentido pesame por la perdida de tu querida abuela, siempre son momentos dificiles que tenemos que aceptar.
Saludos tambien tambien para todos desde Bueu donde estamos pasando unos dias fresquitos pero con mucho sol!
Mi querida Conchi pasaré un dia a verte cuando vaya a Pereiro mientras tanto te mando todo el cariño Belsiss
Gracias Belsis. La verdad es que por mallores que sean nadie quiere perder alos sullos pero bueno los años no perdona y como tu bien dices tenemos que pasarlos y aceptarlos. Llamame cuando estes en Pereiro para poder vernos. Un fuerte abrazo para toda tu familia
Aprezado Otorroal: Penso co sinor debe ser meio adeviño, pois dice unha gran verdade, muntas veces dice, Zé debemos de ter paciencia, pois o mundo istá feito assín nahún temos nada que facer, claro que eu o entendo perfectamente, pois cuitado foi inganado como eu, agora béin o que nahún entendo co sinor diga que téin que rezar por min, claro que el padre sempre reza por tuda malta, ahí debo istar eu. ¡Aleluya!

Unha aperta.
...//...
Dos de los fugitivos no hubieran regresado por nada del mundo, pero Zangalleirón estaba hecho de otra pasta.
Con las primeras luces del amanecer, los dos estudiantes, pálidos de ansiedad y con el terror de su aventura latiendo aún tumultuosamente en su sangre, llegaron a la Facultad.
-- ¿Lo has visto? --exclamó uno de ellos.
-- ¡Dios! Sí... ¿Qué vamos a hacer?
Se encaminaron a la parte de atrás del edificio, donde vieron un carruaje ligero con un caballo uncido y atado por el ronzal ... (ver texto completo)
...//...
Dos de ellos eran jóvenes estudiantes de una facultad de medicina que se hallaba a unas leguas de distancia; el tercero era un gigante muy moreno y desparramado llamado Zangalleirón.
Desde hacía muchos años Zangalleirón estaba empleado en el cementerio en calidad de sepulturero, y su chanza favorita era la de que "conocía todas las ánimas del lugar." Por la naturaleza de lo que ahora estaba haciendo, podía inferirse que el lugar no estaba tan poblado como su libro de registro podía hacer ... (ver texto completo)
El hecho de que Baldrogas estuviera enterrado no era motivo suficientemente convincente como para demostrarle que estaba muerto: siempre había sido un hombre difícil de persuadir.
El testimonio de sus sentidos le obligaba a admitir que estaba realmente enterrado. Su posición --tendido boca arriba con las manos cruzadas sobre su estómago y atadas con una gasa, que rompió fácilmente, sin que se alterase la situación--, el estricto confinamiento de toda su persona, la negra oscuridad y el profundo silencio, constituían una evidencia imposible de contradecir y Baldrogas lo aceptó sin perderse en cavilaciones.
Pero... muerto, no. Sólo estaba muy enfermo, aunque, con la apatía del inválido, no se preocupó demasiado por la extraña suerte que le había correspondido.
No era un filósofo, sino simplemente una persona vulgar, dotada en aquel momento de una patológica indiferencia; el órgano que le había dado ocasión de inquietarse estaba aletargado. De modo que sin ninguna aprensión por lo que se refiriera a su futuro inmediato, se quedó dormido y todo fue paz para Baldrogas.
Pero algo se movía en la superficie. Era aquella una oscura noche de verano, rasgada por frecuentes relámpagos que iluminaban unas nubes que avanzaban por el este, preñadas de tormenta. Aquellos breves y relampagueantes fulgores proyectaban una fantasmal claridad sobre los monumentos y lápidas del camposanto.
No era una noche propicia para que una persona normal anduviera vagabundeando alrededor de un cementerio, de modo que los tres hombres que estaban allí, cavando en la tumba de Baldrogas, se sentían razonablemente seguros.
... //... ... (ver texto completo)
Amigo Xosé: Gran alegria levamos todos de que a tua filla estea ben, o Tank tamen ten dereito o descanso. Lembrarche que no enunciado da foto puxestes 22-12 -2013 mais ou menos e igual.
Esta tarde lembreime de ti muito porque estivemos na casa do meu amigo Lucho en Aguete, saimos de pesca e menos mal que collemos un par de robalizas viñemonos pronto porque facia muito frio.
Un forte abrazo.