De esto fai moitos anos. Contaba miña sogra, que cando ela era moza, tiñan unha veciña que le lavaba a roupa a un teniente mais a súa muller, xa que ésta era algo fina, da capital, e non sabia lavar a roupa no rigueiro, puña a disculpa que si os mozos lle miraban o traseiro, que si as formigas subian po las pernas, que si os grilos non sei quei... (todo o mundo se metía con ela.)
Solución, con esta veciña resuelto o problema, a muller toda feliz por ganar catro cadelas. Todo ben hasta que un día ... (ver texto completo)

Chapó polo teu relato contas unhas historias do mais interesantes, sendo Zamoranos como me alegro que vos sintandes tan galegos como nos. Gracias Sr. INSA-CHO SEI un saludo a todos os de Lubian.

Xosé Ramón e Fernández-Oxea foi un mestre ourensán (1.896-1.988). Estivo na guerra de Marrocos, desde onde enviou crónicas de guerra ao diario ourensán "La Zarpa" co seudónimo "Ben-Cho-Shey".
No 1936, sendo inspector de Educación en Lugo, presidía o Partido Galeguista. Foi por iso supendido de emprego e soldo durante tres meses e desterrado a Cáceres. Logo trasladouse definitivamente a Madrid, desde onde exerceu un importante labor cultural. Foi membro correspondente da Real Academia Galega (RAG). ... (ver texto completo)

Vero: busca en internet una naviera que su nombre es Mala Real Inglesa y el Buque Alcantara en el fuimos para Chile, año mil novecientos cincuenta y tres o mil novecientos cincuenta y cuatro (1.954.-) creo que te gustara mucho. un abrazo. Manolo

Eche un conto moi vello, pero a min faime rir cada vez que me ven á memoria.
Acórdome del sempre que meto cada ovo no buraquiño da porta do frigorífico, así é que quen me vexa rir sempre que meto ovos na neveira pensará que toleéi.
Dicen que un de Lubián foi mercar unha neveira onda o Fulero de La Villa, alá nos tempos primeiros deste artiluxio. O tendeiro explicoulle para que servía cada bandexa e cada caixón: conxelador, sitio da froita e das verduras, lugar para o peixe, e na porta para as beberaxes.
Entón ... (ver texto completo)

Jejeje, moi bon. Solo fai falta un pouco de imaxinacion pra ver o probre home encaramado no alto da neveira, e pra partirse de risa.
Eu recordome de unha anecdota que viviu unha amiga miña ca sua nai, paciente de una enfermedade dexenerativa. Non e un chiste, que quede claro. Cuando unha persona querida se encontra en tal estado de desorientacion e moi triste, mais ben pra chorar. Pero as veces hay que reirse, pra quitarlle un pouco de peso a situacion. De esta maneira a miña amiga faciame moitas ... (ver texto completo)

¿Este "museo” lo tienes en Pereiro? ¿Es visitable? Saludos.

hola, si esta en pereiro. Dime quien eres, que no te conozco. Eres de Pereiro?

José: Para nuestra familia es un gran orgullo tener uno de los que en piedra puso de la primera a la ultima piedra hasta Orense. Todo lo bonita que es la estación de Villavieja fue hecha por mi abuelo que todo el mundo le recuerda como un artista de la piedra (todos de Pontevedra) muchos murieron de silicosis y muy jovenes. Mi abuelo fallecio solo con (54) cincuenta y cuatro años. Un saludo Vero da un abrazo a tu madre y vosotros recibir nuestro cariño. Manolo

Vero que haces que no cuentas nada sobre las replicas, no podemos quedarnos con los brazos cruzados, hay que hacer por recordarlo y de esta manera siempre llegaran mas alludas. Un saludo recibi tu correo; pero por cosas tecnicas no lo pude abrir.

¿Este "museo” lo tienes en Pereiro? ¿Es visitable? Saludos.

Que bonita coleccion de herramientas antiguas, te felicito por la paciencia.
saludos a tus padres
Paco

Ultimamente este foro está muy aburrido ¿Donde estais todos?

Eche un conto moi vello, pero a min faime rir cada vez que me ven á memoria.
Acórdome del sempre que meto cada ovo no buraquiño da porta do frigorífico, así é que quen me vexa rir sempre que meto ovos na neveira pensará que toleéi.
Dicen que un de Lubián foi mercar unha neveira onda o Fulero de La Villa, alá nos tempos primeiros deste artiluxio. O tendeiro explicoulle para que servía cada bandexa e cada caixón: conxelador, sitio da froita e das verduras, lugar para o peixe, e na porta para as beberaxes.
Entón ... (ver texto completo)

Bo moi bo, non veis cómo te dixen que tarde ou cedo a muller daríase conta. Vai e cascalo si non o fíxeste xa. A min pasoume cómo ó Piño, escaralleime de risa.

Certo é que dirixo unha explotación de catro galiñas. Pero unha ten 8 anos e xa non produce, e non son quen de retorcerlle o gañote, nin deixala fóra, de noite, para que a pape a raposa.
A conta de resultados da explotación é a que sigue: 225 ovos cada tres meses, que son 18,75 ducias, por 1 € de valor, un total de ingresos en especie de 18,75 €.
Nese tempo, ademais das sobras de pan, arroz, ensaladas e mariscos, comen un saco de millo triturado que vale 15 €. Así é que teño unhas ganancias de ... (ver texto completo)

Certamente o caso foi gracioso. teño que decirte que a risotada que acabo de dar, foi soberana, veu a muller desde a cociña pensando que si empezaba a porme chalado o reirme de esa maneira eu sólo, si debeu de ser forte, de donde teño o ordenador a cociña metense tres habitacios por medío.
Que sigas conservando o humor. Saludos.

Si se quien eres aunque eres unos añitos mayor que yo, aunque no muchos. Te recuerdo de las fiestas de los veranos yo me llevaba muy bien con Toño, Tino y Miguel Angel. El que estuvo en Madrid era Miguel Anguel que es primo de Tino, me gustaría saber de ellos ¿Nemesia era hermana tuya? algo a sí me suena. Ya había oído hablar de la fiesta del cortello, una noche estaba biendo el programa de o`Luar y llamó un chico de Lubian explicando de que iba. Yo me lo he pasado muy bien allá por los años 70 con ... (ver texto completo)

É certo. Sonche irmán da Nemesia, do Xusto e do Xé, e doutra máis.
Ese Tino do que falas vai ser Chiño, que é Tte. de alcalde do concello. José Ángel, o seu primo, é profesor de inglés en Zamora.
Ningún dos dous "teñen un pelo" de tontos.
As súas cabezas son das "máis brillantes" da provincia.
Fóra bromas, son da millor xente destes lares. O que pasa é que deben tér testosterona demais.