Antiguo molino en el cauce del río Tuela
Onte foi un día moi triste, de pronto espertáronnos do sono demócrata no que creriamos vivir, hoxe déronnos outra volta máis de rosca. Que naide se chame a enganos, isto é o que nos agarda.
Vivía un home nun dos pobos da nosa contorna que tiña moitos cartos, pero seguía a ceplina-lo penico de mexos, con algún que outro "tropezón", coma eses que se botan nas sopas e consomés, por unha ventana á mesma rúa.
Os veciños, que xa tiñan todos retrete desde que se puxera a auga máis o saneamento, andaban moi fartos de aturalo, e puxeron o negocio en conocimento da autoridade competente.
O Alcalde chegouse alá, viu como estaba a blanquexar toda a parede co salitre dos mexos que se arramaban, ... (ver texto completo)
Os veciños, que xa tiñan todos retrete desde que se puxera a auga máis o saneamento, andaban moi fartos de aturalo, e puxeron o negocio en conocimento da autoridade competente.
O Alcalde chegouse alá, viu como estaba a blanquexar toda a parede co salitre dos mexos que se arramaban, ... (ver texto completo)
O do Mingo e certo, non penséis que é conto.
Tamén a ese mismo Sr. iba unha muller co fin de axudarlle a facer as cousas de casa é algo no monte.
O pouco tempo dou en crecerlle a barriga, pero non era de gorda.
As mulleres do pueblo o vela así, lle preguntaban ¿M. C.... Tú estás preñada? hay arrenegado sea o demo do inferno, ¡pero eu como vou a estar! si nunca fun con ningun home pra esas cousas, as veciñas insistían estás, estás, o que pasa que non queres decir quen te armou a barriga.
Pois ... (ver texto completo)
Tamén a ese mismo Sr. iba unha muller co fin de axudarlle a facer as cousas de casa é algo no monte.
O pouco tempo dou en crecerlle a barriga, pero non era de gorda.
As mulleres do pueblo o vela así, lle preguntaban ¿M. C.... Tú estás preñada? hay arrenegado sea o demo do inferno, ¡pero eu como vou a estar! si nunca fun con ningun home pra esas cousas, as veciñas insistían estás, estás, o que pasa que non queres decir quen te armou a barriga.
Pois ... (ver texto completo)
Con Henrique Arguindei tomei un día unhas cuncas nunha tasca de Cangas, hai uns trinta anos. E díxome: "Felipe, non te esforces en falar coma min. O voso galego é perfecto."
Ben que llo teño agradecido, porque botou fóra de min determinado complexo.
Ben que llo teño agradecido, porque botou fóra de min determinado complexo.
Dixoche toda a verdade, pra nos e pra maioria dos galegofalantes, o galego do interior e mais enxebre co da costa non porque eu nacéra no interior, sinon porque os estudosos do tema asi o confirman, supoño que ti tamen. En Vigo rapaz, e raparigo, rifar e borregar, aunque na prouncia dicen borrejar, Vijo, tamen din mirar e nos decimos ver, mireino, mai e nai, pita e galiña, xeada e neve.Ésta ultima no ano 1981 me impactou muitisimo, cando eu vivía o lado do aeroporto de Peinador, no 1ºpiso da casa, ... (ver texto completo)
Vivía un home nun dos pobos da nosa contorna que tiña moitos cartos, pero seguía a ceplina-lo penico de mexos, con algún que outro "tropezón", coma eses que se botan nas sopas e consomés, por unha ventana á mesma rúa.
Os veciños, que xa tiñan todos retrete desde que se puxera a auga máis o saneamento, andaban moi fartos de aturalo, e puxeron o negocio en conocimento da autoridade competente.
O Alcalde chegouse alá, viu como estaba a blanquexar toda a parede co salitre dos mexos que se arramaban, ... (ver texto completo)
Os veciños, que xa tiñan todos retrete desde que se puxera a auga máis o saneamento, andaban moi fartos de aturalo, e puxeron o negocio en conocimento da autoridade competente.
O Alcalde chegouse alá, viu como estaba a blanquexar toda a parede co salitre dos mexos que se arramaban, ... (ver texto completo)
Efectivamente, a presente escolma de contos popùlares de Maruxa Barrio e Henrique Arguindei, foron editados pola editorial Galaxia ano 1983.
Un saudo.
Un saudo.
Con Henrique Arguindei tomei un día unhas cuncas nunha tasca de Cangas, hai uns trinta anos. E díxome: "Felipe, non te esforces en falar coma min. O voso galego é perfecto."
Ben que llo teño agradecido, porque botou fóra de min determinado complexo.
Ben que llo teño agradecido, porque botou fóra de min determinado complexo.
Llega un lepero al infierno y pregunta a un demonio:
- Qué ¿dónde están las mujeres?
- Aquí no hay mujeres.
- Sí, hombre a mi me las vais a dar, ¿es que los cuernos os tocaron en una tómbola.?
Una fiera en la cama.
Con ochenta años mi marido es una fiera en la cama.
- ¿Te hace el amor como un salvaje?
- No, no, pero se mea en la cama para marcar su territorio.
- Qué ¿dónde están las mujeres?
- Aquí no hay mujeres.
- Sí, hombre a mi me las vais a dar, ¿es que los cuernos os tocaron en una tómbola.?
Una fiera en la cama.
Con ochenta años mi marido es una fiera en la cama.
- ¿Te hace el amor como un salvaje?
- No, no, pero se mea en la cama para marcar su territorio.
Seguramente se trata dun contiño anónimo da cultura popular, tan antergo coma esta cultura da que bebemos todos nós.
Efectivamente, a presente escolma de contos popùlares de Maruxa Barrio e Henrique Arguindei, foron editados pola editorial Galaxia ano 1983.
Un saudo.
Un saudo.
O CONTO DO MUIÑO
Daquela, por eiquí, aínda non conocíamos os muiños de auga. Moíamos o centeo nunhas pedras cuncas, á man, rongando por riba con outra pedra redonda.
Un día apareceu un galego que se asombrou do atrasadiños que andábamos, a pesares do río e dos rigueiros que podíamos pór a moer, cun pouquiño de intelixencia.
O pedáneo tocou ó acordo, o galego explicou as novas tecnoloxías na asamblea, e decidiuse por unanimidade pagarlle ao galego por levantar un muiño de auga no pobo.
Rematado ... (ver texto completo)
Daquela, por eiquí, aínda non conocíamos os muiños de auga. Moíamos o centeo nunhas pedras cuncas, á man, rongando por riba con outra pedra redonda.
Un día apareceu un galego que se asombrou do atrasadiños que andábamos, a pesares do río e dos rigueiros que podíamos pór a moer, cun pouquiño de intelixencia.
O pedáneo tocou ó acordo, o galego explicou as novas tecnoloxías na asamblea, e decidiuse por unanimidade pagarlle ao galego por levantar un muiño de auga no pobo.
Rematado ... (ver texto completo)
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
Seguramente se trata dun contiño anónimo da cultura popular, tan antergo coma esta cultura da que bebemos todos nós.
Perdon oxe toca outro.
Ían dous compadres xuntos para unha feira e no camiño, atoparon dous galos pelexando e foron eles e colleron cada un seo galo, cortáronlle o gañote e coméronos nunha taberna que estaba preto da feira.
Chegou o tempo de cumprir co precepto e foron os dous compadres confesarse e,
o vir de confesar un dixolle ao outro: Has de saber que temos que pagar os galos que comemos ese dia na feira; pois dixome o confesor que non daba palabra de restituir, non me podia dar absolución, e eu asi llo prometín.
O outro compadre contestoulle: ¡Ti non sabes confesarte! ¡Xa verás como arranxo eu todo esto! Tocolle a vez o outro compadre e dixolleao confesor:ÍA eu e mais un compadre por un camiño e atopamos a dous pelexando, collemos os dous, levamolos xuntos e comemos con eles nunha taberna. ¿É esto e pecado?.
E cotestoulle o confesor: ¡Moi lonxe deso, esoé unha virtude! ¡Reconciliar a dous inimigos e comer con eles é moito merito?.
Saudos pra tod@s sin distinción.
O seguinte tocabos a vos. ... (ver texto completo)
Ían dous compadres xuntos para unha feira e no camiño, atoparon dous galos pelexando e foron eles e colleron cada un seo galo, cortáronlle o gañote e coméronos nunha taberna que estaba preto da feira.
Chegou o tempo de cumprir co precepto e foron os dous compadres confesarse e,
o vir de confesar un dixolle ao outro: Has de saber que temos que pagar os galos que comemos ese dia na feira; pois dixome o confesor que non daba palabra de restituir, non me podia dar absolución, e eu asi llo prometín.
O outro compadre contestoulle: ¡Ti non sabes confesarte! ¡Xa verás como arranxo eu todo esto! Tocolle a vez o outro compadre e dixolleao confesor:ÍA eu e mais un compadre por un camiño e atopamos a dous pelexando, collemos os dous, levamolos xuntos e comemos con eles nunha taberna. ¿É esto e pecado?.
E cotestoulle o confesor: ¡Moi lonxe deso, esoé unha virtude! ¡Reconciliar a dous inimigos e comer con eles é moito merito?.
Saudos pra tod@s sin distinción.
O seguinte tocabos a vos. ... (ver texto completo)
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
O conto collino dun libriño diminuto, que merquei en Santiago un dia de Santiago, ten non mais de quince contos de cregos, dos cuales xa bos contei algun mais pero ainda quedan mutos, aique ir pouco a pouco.
Apertas pra tod@s.
Apertas pra tod@s.
E logo ti aínda non viche a película "Sempre Xonxa"?. A min paréceme encantadora. Ven unha escena con ese conto. E resulta que o boi da aldea levábao o crego, para máis inri. Merece a pena vela.
Eu este conto hai anos que o lin nun libro de Ramón J. Sender, "La tesis de Nancy" ou "Nancy doctora en gitanería", non lembro en cal deles. ¿Onde nacería o orixinal?
De novo farto de andar con carros, sin embargo, estou asombrado da cantidad de pezas que ten, eu nin a mitad conocía, é tendo en conta que algunhas se duplicaban cuando os carros cargados de herba, palla, leña daban volta cuas rodas pra arriba.
Recordo perfectamente, cuando baixaba aquela cantidad de carros de herba por o camiño do Canizo é o Casar, o ser tantos, rara vez se libraba algún veciño de pinchar o carro con rodas o aire, o camiño era malo, algun despiste do que chamaba a parexa, algunha ... (ver texto completo)
Recordo perfectamente, cuando baixaba aquela cantidad de carros de herba por o camiño do Canizo é o Casar, o ser tantos, rara vez se libraba algún veciño de pinchar o carro con rodas o aire, o camiño era malo, algun despiste do que chamaba a parexa, algunha ... (ver texto completo)
E logo ti aínda non viche a película "Sempre Xonxa"?. A min paréceme encantadora. Ven unha escena con ese conto. E resulta que o boi da aldea levábao o crego, para máis inri. Merece a pena vela.
Mirei a película, e fai oito dias estiven con Uxia Blanco (Xonxa) e o actual compañeiro dela, que é amigo persoal meu de ai moitos anos, gran avogado laboralista e penalista, Gustavo Garcia. Si que ai a escena do cura e o boi.
E xunto co Miguel Ínsua estivemos a falar da pelicula, Sempre Xonxa emais do documental"El Efecto Iguazu"que gañou o segundo premio o mellor documental do festival internacianal de cine de Valladolid, e mais un Goya o seo director Pere Ventura, no cual os traballadores de ... (ver texto completo)
E xunto co Miguel Ínsua estivemos a falar da pelicula, Sempre Xonxa emais do documental"El Efecto Iguazu"que gañou o segundo premio o mellor documental do festival internacianal de cine de Valladolid, e mais un Goya o seo director Pere Ventura, no cual os traballadores de ... (ver texto completo)
Garapio, espalladeira cos dentes virados para arrancar o esterco, isto non saíu de ningún dicionario, é como eu o vexo. Fai anos, tiña un compañeiro de traballo que se chamaba Serapio, e ás veces imaxinábao espetando os dentes no esterco, eu escarallábame a rir e el enfadábase cando le explicaba o motivo das miñas risas.
Anda co Serapio se espetaba os dentes no esterco, como o Garapio, mandaria carallo. jajajajajaja.
Pingadelo non llo digas senon vaise cabrear mais.
Un saudo.
Pingadelo non llo digas senon vaise cabrear mais.
Un saudo.