Foi unha mañá de primavera, a miña nai estaba con traballo doméstico e eu só me levar cinco anos lonxe de casa. Eu comecei a andar ao redor da cidade abaixo, sen entender que, aos poucos eu perda IVE. Lembro que eu comecei a perder por unha rúa de lastros ou quizais fose unha pinga de auga, o que levou ao río de Veiga. Canda podo entender que non foi capaz de voltar e nin sequera recoñece o lugar que eu teño un certo pánico. O meu rostro estaba poema, comecei a chorar e un tempo que eu merda nas ... (ver texto completo)