O Miguel tamén era algo meu. Non sei realmente o qué. Pai? Irmán? Amigo?
Inda sen ser familiar, sentirei a oquedade que deixa, a pesares dos vinteoito anos de diferencia, pola súa proximidade, a súa conversa, a súa ironía, a súa amabilidade e o seu sorriso.
Pero ese viaxe sempre haberá que facelo, e a el tocoulle baixarse xa deste tren da vida.
Así que, amigo Zé, eu mesmo son quen de agradecerche as túas verbas, no nome da súa familia que probablemente non as vexa neste medio.
Aprezado Inda, nahún me quedan parábolas para ractificarme no seu comentario, posto que como o sinor sabe era un gran home, pra min eran outros tempos, desdelogo quizás más defíciles cos actuales, cuando por circunstanzas da vida coñecin al sinor Miguel Sotillo.
Munto obrigado sinor Inda le fico munto agradecido.

Unha aperta.
Esto ocurio mais ou menos en tempos de maria castaña, fai moitos siglos de dios, un tal dia 27 de xulio ano 2013, celèbrase o dia de SÈSEN, ese dia xuntanse as cuadrillas ou grupos de amigos è fanse unhas grades paellas, nas calles e o aire libre, paellas de marisco, paellas de polo, paellas de coello e moitas mais cousas, pois en aqueles ànos, tal dia como oxe fixemos unha gran paella de marisco con bogabante, cigàlas, almejas, mexillons e langostinos, estaba que se chupaban os dedos, nunca mellor ... (ver texto completo)
Bienvenido otra vez a los foros, camarada Camba, después de tanto tiempo. Lástima que el motivo haya sido tan negro suceso.
Enterado de la triste noticia, de la morte de un gran amigo, como era para min Sotillo, nahún me queda más que dar el pésame a los familiares, espero que colla un bonito camiño, como el se merece, un gran home, amigo dos seus amigos, sempre mirou por los más necesitados. Pra min nahún te fuches, sempre istarás presente, aprezado amigo, descansa en paz.
O Miguel tamén era algo meu. Non sei realmente o qué. Pai? Irmán? Amigo?
Inda sen ser familiar, sentirei a oquedade que deixa, a pesares dos vinteoito anos de diferencia, pola súa proximidade, a súa conversa, a súa ironía, a súa amabilidade e o seu sorriso.
Pero ese viaxe sempre haberá que facelo, e a el tocoulle baixarse xa deste tren da vida.
Así que, amigo Zé, eu mesmo son quen de agradecerche as túas verbas, no nome da súa familia que probablemente non as vexa neste medio.
Enterado de la triste noticia, de la morte de un gran amigo, como era para min Sotillo, nahún me queda más que dar el pésame a los familiares, espero que colla un bonito camiño, como el se merece, un gran home, amigo dos seus amigos, sempre mirou por los más necesitados. Pra min nahún te fuches, sempre istarás presente, aprezado amigo, descansa en paz.
Bonito fototrofeo de campeón de 4 años vivito y coleando, un momento letal para los corzos, la primera parada después de cuando se quedan mirando lo que le ha asustado, el cazador aprovecha para disparar. En este caso parece estar tranquilo, el fotógrafo es un amigo que estampa los lugares creados, pasado Abril su carne no tiene el mismo sabor y los precintos van caros.
Vaya a nosa solidaridad con las familias das víctimas da tragedia do tren que nos conmove estos días.
Negras sombras se han cernido sobre nuestro pueblo y nuestras almas.
Seguimos protegidos por el manto den nuestro padre en la fe, el Apóstol Santiago.
Depois del fatídico accidente de tren na Galiza, quero dar el pésame a los familiares de los fallecidos.
Sr. 2525, creo entender que me echan de menos, pero no me hacen de menos, bueno despues de este lio de palabras, estoy al pie del cachón, como diria nuestro militar mas apreciado.
Hace tanto calor que me derrito, y eso que tengo la picina a pie de casa, salgo por la puerta y ya me refresco. Son los años que lo hacen a uno cada vez mas delicado. Despues de bromas este año no se los dias que podre estar en Villavieja. He sacado un producto novedoso y ha dado en pegar, por lo tanto hay que aprovechar ... (ver texto completo)
Amigo Manuele: Assín, assín me gosta con sentido de humor, xa vexo que istás béin que es lo principale, nahún me gosta lo que dices del padre, pois él é un santo nahún face ningumha guarrería, penso que ahí nahún estibeste acertado, tambéin sei que nahún ha mala fe, pero como a tí tambéin te gosta la brincadeira, dices que es amigo del Papahún, nahún te quepa ningunha dubida, sahún como xermanos, hasta tal punto que nahún fan ninhua coisa que nahún consulten un co outro.

Unha aperta.
Qué será do amigo Manuele, nahún sei de él y nahún é normale, pois le gosta munto escreber. Ánimo Manuele, nahún fazas caso a teu primo,ísto ssín tí nahún é o mesmo, xa veis que te facemos de menos.

Unha aperta.
Sr. 2525, creo entender que me echan de menos, pero no me hacen de menos, bueno despues de este lio de palabras, estoy al pie del cachón, como diria nuestro militar mas apreciado.
Hace tanto calor que me derrito, y eso que tengo la picina a pie de casa, salgo por la puerta y ya me refresco. Son los años que lo hacen a uno cada vez mas delicado. Despues de bromas este año no se los dias que podre estar en Villavieja. He sacado un producto novedoso y ha dado en pegar, por lo tanto hay que aprovechar ... (ver texto completo)
Qué será do amigo Manuele, nahún sei de él y nahún é normale, pois le gosta munto escreber. Ánimo Manuele, nahún fazas caso a teu primo,ísto ssín tí nahún é o mesmo, xa veis que te facemos de menos.

Unha aperta.
Distinguida señora: sigue usted leyendo lo mismo. Lo que escriben estos "tolos", como bien dice su hermano Aquel que no soy yo, en este foro que, sin embargo, resulta ser el más dinámico y vivo en muchos kilómetros a la redonda.
Para que usted no se deprima leyendo siempre lo mismo, a este humilde servidor se le ocurre invitarla a usted a colgar aquí algún relato de su cosecha que mejore lo presente. Visto el panorama, no parece una tarea demasiado ardua.
A sus pies, verdadera señora.
Sinor Telesforo: Pero home, parece mentira co sinor diga isas coisas, estos "tolos", claro sólo le faltou decir, más tontos nahún, bueno a sinora Pepita parece naturale, más debíamos falar más do pobo. Logo le dice a sus pies sinora,ísto me recorda a primeira salida que fixo el Papahún Francisco besando aqueles pies, nahún sei sí o sinor andará sendo del Convento.
Levo tempo sin pasarme por aiqi ¡sigo leendo o mismo!
Distinguida señora: sigue usted leyendo lo mismo. Lo que escriben estos "tolos", como bien dice su hermano Aquel que no soy yo, en este foro que, sin embargo, resulta ser el más dinámico y vivo en muchos kilómetros a la redonda.
Para que usted no se deprima leyendo siempre lo mismo, a este humilde servidor se le ocurre invitarla a usted a colgar aquí algún relato de su cosecha que mejore lo presente. Visto el panorama, no parece una tarea demasiado ardua.
A sus pies, verdadera señora.
Os meus oclos tamen tuberon qe ser cqmbiados de tanto ler neste foro ¡jajaja!
Sinora Pepita: Munto obrigado, por contestar a íste humilde portugués, logo me levei alegría ver que me entende, pois como a sinora dice istar perto do ordenador munto tempo nahún é nada bon pra vista, haber sí pro mes de Agosto nos vermos, como diría el padre sí Deus quiser istaremos por ises lares.

Unha aperta.